دانلود رمان عشق را سانسور کردند

از پشت پرده، دزدانه نگاهی می‌اندازم بیرون. سکوت سنگین اتاق و پنهان شدنم پشت پارچه، کمکم می‌کند تا دیده نشوم. آن مرد هنوز آن پایین، کمی دورتر از مه شب، ایستاده و با نگاهی سرد و اسرارآمیز به ساختمان ما خیره شده. نمی‌دانم چرا از این تماشا خسته نمی‌شود. آدرنالینم بی‌اختیار بالا می‌رود و ضربان قلبم تندتر می‌زند. با دندانی که از فشار به هم قفل شده، نگاه نامرئی‌ام را روی او متمرکز می‌کنم. خوش‌قامت است. یک بارانی تنگ پوشیده و کلاه پانامای مشکی‌اش را تا نوک بینی پایین کشیده. چشم‌هایش دیده نمی‌شود، اما زهری که از نگاهش می‌چکد، کاملاً حس می‌شود و ترسناک است. از این فاصله نمی‌توانم سنش را حدس بزنم. شاید سی‌وپنج تا چهل سال داشته باشد. بد نیست به پلیس زنگ بزنم: «الو جناب سروان… اینجا یک مرد غریبه و مشکوک، دو شب است روبه‌روی ساختمان ما می‌ایستد و هیچ کاری نمی‌کند، فقط به تنها پنجره زل می‌زند! به آدم خطرناکی می‌ماند و من در خانه هستم و می‌ترسم برای ورود به خانه نقشه‌ای داشته باشد! لطفاً پیگیری کنید ببینید این مرد کیست و اینجا چه می‌خواهد؟»

یاد فیلم «تنها در خانه» می‌افتم! حالا می‌توانم با «کوین» احساس همدردی واقعی داشته باشم. او هم فقط یک پسربچه نبود! ذهنم دوباره در هم می‌پیچد. اما نه. نباید پای پلیس را به خانه باز کنم. آن وقت ممکن است موقعیت خودمان به خاطر فعالیت‌های اقتصادی غیرمجاز به خطر بیفتد. اگر عمه ملکه بفهمد، به خاطر هیچ‌وپوچ همه چیز را خراب کرده‌ام، حسابی سرم می‌آید. به خاطر هیچ‌وپوچ؟ اگر واقعاً این یارو آدم خطرناکی باشد و منظور خاصی داشته باشد که اینجا را می‌پاید چه؟ آن وقت هم عمه ملکه به من حق نمی‌دهد که چرا وقتی مشکوک بودی، هیچ غلطی نکردی؟ به نظر دزد نمی‌آید! دزدها این‌قدر بی‌حال و علنی بازی درنمی‌آورند که شبانه مقابل خانه مورد نظرشان این‌طور ظاهر شوند و ساعت‌ها کشیک بکشند. از این‌ها گذشته، توی این محله این همه ساختمان تازه‌ساز و شیک و پیک هست! چرا یک دزد باید به سرش بزند از یک آپارتمان زهواردررفته که از ریخت افتاده‌اش پیداست هیچ چیز به‌دردبخوری توش پیدا نمی‌شود دزدی کند. اصلاً به زحمت و دردسرش نمی‌ارزد. من اگر جای دزد باشم، وقتم را برای دست‌یافتن به همچین خانه‌ای تلف نمی‌کنم.

یک لحظه تیغ نگاهش به چشمم می‌خورد. حس می‌کنم مرا دیده. ترسان و لرزان، گوشه پرده را از مشتم رها می‌کنم و خودم را می‌کشم پایین. مثل کسی که می‌خواهد خود را از نقطه دید دشمن دور نگه دارد، توی سنگر فرضی‌ام مخفی می‌شوم. اما سنگینی نگاه‌های موذیانه‌اش را هنوز روی خودم حس می‌کنم. یعنی واقعاً متوجه نگاه دزدکانه‌ام شده و فهمیده همزمان که دارد ساختمان ما را می‌پاید، خودش هم در حال پاییده شدن است؟ اگر عمه ملکه الان اینجا بود، کناره‌های بینی‌اش را چین می‌انداخت، یک توسری هوایی برایم می‌فرستاد و می‌گفت:

از بس پاییدن‌پاییدن کردی، نمودی ما رو.

هنوز جرات حرکت ندارم. می‌ترسم سایه‌ام بیفتد روی در و دیوار یا پنجره و او با چشمان تیزبینش شکارم کند. اما ورجه‌ورجه شجاع و جسور دلم، گه‌خوری‌اش گل می‌کند و قلدرانه می‌گوید:

«برفرض که دیده باشدت! مثلاً چه غلطی می‌خواهد بکند؟»

هنوز آن‌قدر هیجان‌زده و ترسیده‌ام که نمی‌توانم توجیهش کنم از یک آدم ناشناس خطرناک که ساعت‌ها مقابل یک خانه می‌ایستد و زل می‌زند به پنجره، هرکاری ممکن است بربیاید. کاش عمه…