دانلود رمان ایوای جاوید

ایوای جاوید
نویسنده: بهار محمدی

—

«آقا، اسم تو خداست!»
— ایوای جاوید

### صفحه ۱

«آقا، من تو را به خدا می‌سپارم، بازگرد به عمارت. این کودک معصوم دارد به زودی می‌میرد…»
دستش را درون جیب شلوار پاره‌اش فرو برد و از پنجره‌ی کهنه به بیرون نگاه کرد؛ صدای باد از شیشه‌های شکسته می‌گذشت و شب تاریک به آرامی می‌نواخت.

سایگار بار دیگر لب‌هایش را سست کرد و همان‌گونه خموش شد؛
نفسش به سختی از سینه‌اش بیرون می‌آمد.

ملوک خائن به خودش نگاه کرد و با صدای خسته‌اش گفت:
— «من هنوز این شهر را می‌شناسم، اما تو هنوز نمی‌دانی که این کودک معصوم چه سرنوشتی دارد… امشب، مثل همیشه، در این خانه تنها می‌ماند.»

—

حجله شد؛ دوباره به جایی که دست‌هایش را در آن می‌کشید، سرش را پایین آورد و درون خودش گم شد.
او به سمت درهای بسته قدم گذاشت، به‌دنبال ردپای یک سرنخ که شاید در این تاریکی پیدا شود.

چوب‌کارتن زیر پایش به‌سرعت شکست؛ زخم عمیقی در دل خاک زد، و آتشِ غم‌انگیز او به‌تندی در رگ‌هایش می‌جوشید.

دودی سیاه از سوزن‌سوزن‌اش به‌سوی بیرون رفت؛ در حالی که زمان به‌تدریج می‌چرخید و سال‌ها به‌سرعت می‌گذشت، اما هنوز هم آن عمارت و آدم‌های آن را ندیده بود.

سال‌ها به‌سرعت می‌گذشت، در حالی که او در تاریکی می‌دوید و به‌دنبال نور می‌گشت؛ در اطرافش صداهای عجیب می‌زدند، اما او همچنان در گوشه‌ای از این سرنوشت سرد و سردرگم، به‌پشت سرهای خود می‌چرخید.

سپس درون این عمارت، مادرش در دلش نگذاشت تا دیگر نتواند برود.

بعد از مدت کوتاهی، صدای گام‌های او و خسته‌ای که از درون می‌آمد، به‌صدای ناله‌ای تبدیل شد.

در همان لحظه، صدای مردی که در آن‌جا بود، فریاد زد:
— «پس چرا هنوز معطل هستی؟ خودت را به‌دست خود بگیر!»

ملوک خائن ساکت شد.
اگر از حرفش می‌ترسید، نگاهی به‌دست می‌کشید.

یک صدای عمیق از درونش بلند شد، به‌همین سادگی و با دود در دلش، گفت:
— «برو، ملکه».