دانلود رمان ناخواسته هایی به رنگ اجبار

دختری بی‌گناه که سرنوشت، او را به همسری مردی درآورد که سال‌ها همچون برادرش بود…
تقدیری که دو دلداده را به هم گره زد؛ در حالی که یکی مجنون او بود و او در حسرت دیگری…

«لب به سخن باز کن!
زمزمه‌هایت را می‌پرستم…

بگو…
تنها بگو…

مرا در میان بازوانت بفشار
و در گوشم از ماندن بگو…
از همان دوستت‌دارم‌هایی که هوش از سرم می‌برند.»

مقدمه:
زمان‌هایی هست که میان منطق عقل و احساس دل جنگ درمی‌گیرد؛ اما حقیقت این است که خواستِ عقل و قلب چندان هم تعیین‌کننده نیست، چرا که روزگار طبق خواسته ما نمی‌چرخد. این ما هستیم که برای موفقیت باید گام‌هایمان را با نوای زندگیمان هماهنگ کنیم. اما در این میان، گاهی آهنگی برایت نواخته می‌شود که انتخابت نبوده؛ بی‌آنکه بخواهی باید پایکوبی کنی، بی‌آنکه شاد باشی باید لبخند بزنی… و این‌گونه است که در گرداب ناخواسته‌هایی به رنگ اجبار گرفتار می‌شوی!

***

آرژین: نام پسرانه کردی، به معنای آتش، گرمای بخشنده زندگی و شعله‌ور.
ساره: نام دخترانه، به معنی بانوی بزرگوار و سرور من.
کاوان: نام پسرانه کردی، به معنای صخره سخت و کوه استوار، منسوب به کاوه.
هلیا: نام دخترانه با ریشه یونانی، به معنی درخشش خورشید.
پرهام: نام اصیل پارسی پسرانه، به معنای فرشته نیکی و دلیل استوار.
آوین: نام دخترانه کردی، به معنای زلال و پاک همچون آب.

چشم از تصویر بی‌رمق و محزون زنی که در آینه زل زده بود برداشتم و دکمه نهایی مانتوام را بستم. شال را سرسری روی موهایم انداختم و بدون توجه به عطرهای گران‌قیمتِ چیده‌شده روی کنسول نیلی‌رنگ، کیفم را برداشتم. روزگاری نه‌چندان دور، غرق در آرایش‌های غلیظ و عطرهای تند بودم، اما حالا فقط دلم می‌خواست هرچه سریع‌تر از این اتاق دلگیر که پرده‌های تیره‌اش راهِ تابش خورشید را بسته بودند، بیرون بزنم.

صفحه تلفنم روشن و خاموش شد؛ بی‌شک هلیا بود که باز هم قصد داشت بابت دیرکردنم شکواییه بسازد! نگاهی کوتاه به حال و روزم انداختم و از اتاق خارج شدم.

با چرخیدن دستگیره در اتاق، صدای او از انتهای راهروی منتهی به آشپزخانه پیچید؛ صدایی که طوفانی از یادآوری‌های تلخ را به همراه داشت:
ـ بیدار شدی؟ صبحت بخیر!

طبق معمول، پاسخی ندادم. با اینکه معده‌ام از گرسنگی می‌سوخت، به خاطر حضورش در آشپزخانه بی‌اعتنا به سمت در خروجی رفتم. دو سال تمام است که روزگارم همین‌گونه می‌گذرد؛ رفت‌وآمدهایی در سکوت مطلق. دو سال است چشم در چشمش ندوخته‌ام، اما مگر می‌شود سرچشمه کابوس‌های زندگی را فراموش کرد؟ دو سال است کلامی با او نگفته‌ام، ولی مگر التماس‌های بی‌جواب‌مانده از خاطر می‌رود؟

آهی عمیق از ته دل کشیدم و ماشینم را پارک کردم. وارد بیمارستان شدم، پاسخ سلام پرستار را با تکان دادن سر دادم و مستقیم به سمت اتاقم رفتم. مانتوام را درآوردم، روپوش سفید پزشکی را پوشیدم و پشت میز نشستم. بلافاصله اولین بیمار وارد شد.

ساعات کاری چنان پرتنش گذشت که متوجه گذشت زمان نشدم. درست در لحظه‌ای که داشتم خدا را بابت روزِ آرام و بدون زاریِ بیماران شکر می‌کردم، آخرین مراجعه‌کننده وارد شد؛ دختری که تنها سه روز به مراسم عروسی‌اش باقی مانده بود و بر اثر فشار عصبی شدید، یک طرف بدنش دچار فلج شده بود. صدای ناله‌ها و گریه‌هایش فضای اتاق را پر کرده بود. خویشتن‌داری کردم و حرفی نزدم، در حالی که او با اشک التماس می‌کرد نجاتی برایش بیابم.

در نهایت، کار آخرین بیمار هم تمام شد. از روی صندلی برخاستم و روپوشم را دوباره با همان مانتوی خاکستری تعویض کردم. نگاهی به دیوارهای اتاق انداختم که اخیراً با کاغذدیواری‌های بنفش پاستیلی و طرح‌های درهم‌تنیده پوشانده شده بود. پوفی کشیدم و خواستم از اتاق خارج شوم که…