دانلود رمان من شوهرتم بفهم

حاج نعیم: «این چه حرفیه حاجی؟ زن من رو بدم به برادرزاده‌م؟ فکر کردی من احمقم؟ سه ماه پیش که کاسه چه کنم چه کنم دستت بود، می‌گفتی این زنِ من بود، باید عقدش کنی! حالا شده زنِ یاسر؟»

با خشم، سینه ادریس را کوبید: «این دین و ایمانی که ازش دم می‌زنی، حرف خداست پسر! زنِ من بود تا وقتی که فکر می‌کردیم داداشت شهید شده. الان شوهرش زنده است! شوهـرش منـــم!»

شناسنامه لیالی را بیرون کشید و با خشم صفحه دومش را باز کرد. «اینجا اسم من، ادریس عیاران، به عنوان شوهرش ثبت شده! پس شوهـرش منم، نه یاسر! دین ما با باد عوض می‌شه؟ حرف خدا عوض می‌شه؟ لیالی زن منه، زنِ من! حالا جرات نداری به پسرت بگی زنش سه ماهه زنِ منه؟»

صدای لرزان مادرشان، آتیه خانم، سکوت را شکست: «یا فاطمه! چی شده شما دو تا؟ صداتون تا بیرون می‌ره!»

وضعیت مادر، هر دو را وادار به سکوت کرد. ادریس به سمت مادرش برگشت و با صدایی آرام پرسید: «لیالی کجاست؟»
دانلود رمان من شوهرتم بفهم

پارت دو

آتیه خانم که رنگش پریده بود، چادرش را برداشت و با نگرانی پرسید: «باز افتادین به جون هم؟»

حاج نعیم نگاهی به ادریس انداخت و جواب داد: «داریم صحبت می‌کنیم خانوم. مفصله…»

ادریس که دیگر تحمل شنیدن حرف‌های پدرش را نداشت، از کنار مادرش گذشت و بیرون رفت. باید لیالی را پیدا می‌کرد. می‌دانست کجاست. با قدم‌هایی تند به سمت خانه کوچک گوشه حیاط رفت و دستگیره در را کشید.

با دیدن لیالی در هال، که سوتین حریر گل‌بابونه‌ای به تن داشت، خشکش زد. لیالی هم مات و مبهوت مانده بود. نگاه تشنه‌ی ادریس روی بدن سفید لیالی خیره ماند؛ گردن، ترقوه، سینه‌هایی که انگار هیچ‌کدام به چشمش نیامده بودند. سه ماه زنش بود، اما چرا تا به حال این‌گونه او را ندیده بود؟ لمسش نکرده بود؟ صدای درونش فریاد زد: «خودت نخواستی ادریس!»
دانلود رمان من شوهرتم بفهم

پارت سه

ادریس مسخ شده وارد خانه شد و قفل در را زد. سه ماه بود که از سر لجبازی با پدرش، به زن خود نزدیک نشده بود. حالا دیگر حقش بود. آنچه که حق او بود، تا الان به یاسر بخشیده بود.

لیالی که انگار تازه به خود آمده بود، تاپ سبزش را جلوی سینه‌ی لختش گرفت و با اضطراب عقب رفت: «ش… شما! من… من لباس ندارم… روتون رو اونور کنید!»

ادریس مقابلش ایستاد. قد بلندش سایه انداخته بود روی لیالی. حریصانه نگاهش کرد. زنش بود. سه ماه بعد، یادش آمده بود زنی دارد؟

با خشونت دستش را روی قفسه‌ی سینه‌ی لیالی گذاشت و او را به عقب هول داد تا به اپن آشپزخانه چسبید. «آ… آقا ادریس!»

کاش نگفته بود «آقا». همیشه همین‌طور صدایش می‌زد، حتی در این سه ماه. اما این «آقا» شعله‌ی خشمش را بیشتر کرد. سرش را به گردن لیالی چسباند و با حرص غرید: «مگه شوهرت نیستم؟ مگه تو شناسنامه‌ت اسم من ننوشته؟»

لیالی با ترس نفس‌نفس زد: «ب… بله… بله!»

سرش را جدا کرد و با چشمانی سرخ به چشمان ترسیده‌ی لیالی دوخت. «پس آقا کدوم سگیه؟ زنمی لیالی… تو ناموس منی، مگه نه؟»