دانلود رمان باورش کردم

4

من: «آخه، اولین نفر که از حیاطشون بیرون اومد…»
مامان: «همینطوره دخترم.»
من: «مامان، راستی ناهار چی داریم؟»
مامامان: «فسنجون.»
من: «وای! عاشقشم! از آشپزخونه بیرون اومدم، به حیاط رفتیم. حیاطشون نسبتاً بزرگ بود؛ خانهٔ ویلایی‌اشون تا ۳۳ متر طول می‌کشید. اولین باری که این خونه را دیدیم، هنوز تو ذهنم می‌مونه. عاشقش شدم، نه فقط به خاطر حیاط. مامان با سلیقه‌اش گل‌های مختلفی دور حیاط کاشته بود، درختان میوهٔ کوچیکی که هنوز برای میوه‌دادن آماده نبودند.

خانواده‌مون کم‌نفره بود: من، خواهرم آیسـا، بابا و مامان. تازه دانشگاه قبول شده بودم و دو ماه پیش رشته‌ام حسابداری شد. آیسـا دو سال از من بزرگ‌تر بود؛ اون ۲۲ سال داشت و برای من مثل یک خواهر نمونه بود، راحت می‌شدیم.

در حالی که تو فکر خودم بودم، صدای زنگ در آمد. دمپایی‌ها را پوشیدم، در را باز کردم و همان پسری که از پشت پنجرهٔ اتاق دیده بودم، جلوی من ایستاده بود، همان لباسی که قبلاً دیده بودم.

من: «بله؟»
پسر: «سلام، معذرت می‌خوام مزاحمتون شدم. من برنوش هستم، همسایه جدید‌تان. مامان منو فرستاد بپرسم، آب دارید؟ چون آب خونه‌مون قطع شده.»
من: «راستش نمی‌دونستم چه بگم؛ امروز صبح هنوز آب‌سردوشو باز نکرده بودیم.»

به‌سرعت به سمت در ورودی رفتم و فریاد زدم: «مامان، آب داریم! آب‌مون قطع نیست!»
مامان: «آره دخترم، چه خبر؟»
من: «هیچی، فقط رفتیم در را ببندیم.»

5

برانوش: «ممنون، معذرت می‌خوام دوباره.»
من: «خواهش می‌کنم. اگر آب نداشتید می‌تونستید از اینجا بردارید.»
برانوش: «بازم ممنون، خداحافظ.»

در را بستیم. نمی‌دانستم چرا این جمله را گفتم، اما ناگفته ماندم. اسم برنوش برایم عجیب بود؛ معنایش را نمی‌دانستم و فکر می‌کردم شاید از جایی دیگر آمده باشد.

در این حین صدای مامان از آشپزخانه می‌آمد: «جونم، تو چی فکر می‌کنی؟»
من: «هیچ‌چی، مامان.»
مامان: «دختر، نهار آماده است.»
من: «آره، عزیزم.»

بعد از اینکه میز نهار را چیدیم، من و آیسـا کنار هم نشستیم و نهار خوردیم. بابا معمولاً در زمان نهار در شرکت غذا می‌خورد و بعد از غذا ظرف‌ها را جمع می‌کرد. من ظرف‌ها را شستم، به اتاقم رفتم تا کمی بخوابم. روی تختم دراز کشیدم و سعی کردم چشم‌هایم را ببندم.

صدای زنگ موبایل آرام آرام می‌آمد؛ چشم‌هایم را باز کردم و دیدم رهاست، دوستی که هم دانشگاه بودیم و خیلی صمیمی. گوشی را برداشتم:

من: «سلام رها، کجایی؟»
رها: «دختر، اگر خونه می‌خوای بخوابی، بگو بریم شهربازی!»

من گوشی را قطع کردم، دل‌م برای شهربازی تند شد. از تختم پریدیم، به سمت آینه رفتم و چهره‌ام را نگاه کردم: چهره‌ام گرد بود، چشمان نسبتا بزرگ، رنگ عسلی، بینی قلمی و لب‌های گوشتی. سریع آرایش ساده‌ای زدم، شلوار جین مشکی و مانتوی پاییزی کرم‌رنگ پوشیدم، شال مشکی دور گردن‌ام پیچیدم. موهایم را یک‌طرف به سمت صورت‌ام کشیدم و کیف مشکی‌ام را برداشتم.

از اتاق بیرون رفتم؛ کسی در خانه نبود. شماره‌گیری کردم:

مامان: «الو، سلام دخترم؟»
من: «مامان، کجایی؟ من با رها می‌ریم شهربازی.»

مامان: «خونه خالتم هست، زود بیا، مواظب خودت باش. کلید خونه را هم بردار، شاید به‌زودی نیازش داشته باشی.»

تلفن را قطع کردم، در حیاط باز کردم. رها تازه رسید، همراه با الینا و مبینا.

من: «سلام بچه‌ها، بریم شهربازی؟»
رها: «آره، بزن بریم!»

به پارک رسیدیم؛ خیلی شلوغ بود. یک چرخ‌وفلک بزرگ در وسط آن بود. اولین چیزی که چشمم را جذب کرد، آن چرخ‌وفلک بود؛ دلم می‌خواست اولین‌بار سوار آن شوم. با رها و دیگر دوستانم توافق کردیم که دو نفر پشت سر هم سوار شویم. کابین بالا رفت و حس می‌کردم تمام شهر زیر پاهام است. نورهای رنگارنگ، صدای هیاهو، همه‌چیز فوق‌العاده بود.

چند دقیقه بعد، چرخ‌وفلک پایین آمد. می‌خواستیم به کشتی بریم؛ هیجان‌مان بیشتر شد. وقتی به زیر کشتی رسیدیم، دهن‌مان خشک شده بود. هر‌کدام در یک گوشه نشستیم، رها فقط بالا می‌آمد و من هم سعی می‌کردم به دستش برسم.

دستش را گرفتم، سپس به دستشویی رفتم تا کمی آب روی صورتم بریزم و لبی‌ام را بزنم.

من: «رها، بریم رستوران همیشگی. گشنه‌ام.»
رها: «باشه، اما مهمون تویی.»

به پیتزا‌فروشی الینا و مبینا رفتیم، دو پیتزای مخصوص سفارش دادیم. با موسیقی و سر و صداهای شاد تا دیروقت مشغول خوردن شدیم. وقتی از رستوران خارج شدیم، در راه خانه بودیم که ناگهان به سینه‌ام خوردم. همسایهٔ بداخلاق که پیشتر دیده بودم، ناگهان جلویم ایستاد؛ قد بلندی داشت و بازوهایش محکم بود. انگار که به کیسه بوکس خورده بودم.

برانوش: «اگر اینجا تمام شد، من برم. وای، من اصلاً حواسم نبود…»

من: «ببخشید، حواسم نبود. شب تاریک بود، همه جا تاریک بود و نتوانستم شما را ببینم.»