دانلود رمان عاشقی کن حرصمو در نیار

**پارت 1**

با انگشتانم به آرامی بر روی میز می‌کوبیدم و منتظر می‌ماندم تا صفحه‌نمایش باز شود. استرس داشتم که سرم می‌آمد. ناخن‌های سرخ‌رنگم را به دهان می‌کشیدم که ناگهان صدای تند مادر بلند شد: «ماهی! صد بار بهت گفتم این کار را نکن!». انگشتانم را از دهان بیرون کشیدم و سرفه‌ام را روی میز انداختم. اگر این‌چنین نمی‌شد، چه می‌شد؟

دست‌های گرم پدر را روی شانه‌ام حس کردم: «ماهی جان، برو بیرون، مهرداد می‌بیند برای تو». بله، این بهترین راه بود. از صندلی بلند شدم، مهرداد لباسم را گرفت و به سمت سالن رفتیم. تا حالا این‌چنان اضطراب نداشتم؛ نمی‌دانم چه بر سرم آمده است.

روی مبل نشستیم و در حالی که نگاه‌ام به در اتاق می‌دوید، پاهایم را می‌لرزاندیم. چند دقیقه گذشت تا مهرداد از اتاق بیرون آمد؛ مثل یک جت از روی مبل پرید. اما وقتی چهره‌ات را دید، دلم به‌سرعت تند شد. زبان خشک‌ام را به سختی تکان دادم: «چه خبر شد، مهرداد؟»

او مرا در آغوش گرفت و گفت: «اشکالی ندارد، ماهی. ان‌شاءالله سال آینده قبول می‌شوی». من هم به‌سوی او پناه بردم؛ یعنی هنوز قبول نشده بودم! بغضی سفت در گلویم نشسته بود: «قبول نشدم؟» مهرداد ساکت مانده بود؛ باید جواب می‌داد، می‌گفت: «مهرداد؟»

او من را از آغوشش جدا کرد و به چشم‌هایم نگاه کرد؛ خنده‌ای به آرامی لب‌هایش رفته و سپس گونه‌ام را بوسید: «چطور می‌شود که یک خواهر قبول نشود؟! چه‌جور شد این‌بار، ماهی؟»

صبر نکردم که حرفش را تمام کند و به سمت اتاقم دویدم؛ مادر و پدر با لبخندهایشان از پشت در می‌آمدند. به لپ‌تاپی که هنوز روشن بود نگاه انداختم؛ اسمم بر صفحه می‌درخشید: «ماهی آریان، کارشناس ارشد داروسازی، دانشگاه تهران».

با هیجان پرید و دست‌هایم را می‌زدن، فریاد زدم: «قبول شدم! ای وای! عاشقتم، خدا!» پشت سرم دویدم و در آغوش بابا گفتم: «بابا، دیدی قبول شدم؟» او سرم را بوسید و گفت: «می‌دانستم دخترم موفق می‌شود». در آغوش گرم مادر فرو رفتم؛ او گفت: «به‌تو افتخار می‌کنم، ماهی» و بوسه‌ای پرمحبت بر گونه‌ام گذاشت که لبخندم را عمیق‌تر کرد.

**پارت 2**

«خب، ببینم آبجی کوچیکه چطوره…» صدای مهرداد را شنیدم و با چشم‌های کوچک‌ام به سمت او برگشتم. وقتی حال من را دید، خندید و گفت: «اوه، نکن این‌جوری، گرمت می‌شه!» یک جهش کوتاه کردم به سمت او، او سریع فهمید و پا به فرار گذاشت: «مهرداد، می‌کشم‌تو!»

مهرداد می‌خندید و من هم دنبال او می‌رفتم: «من تا حدِ دیوانگی پیش می‌رم، مهرداد!» دور و دور سالن می‌دویدیم و خنده‌های مادر و پدر در گوش‌مان می‌پیچید. خسته از این دویدن، روی مبل نشستیم و با دست‌مان خطی کشیدیم: «آیا دستم به تو می‌رسد؟ مهری، دونه‌دونه موهایت را می‌چینم…»

مهرداد، که اسمش مخفف «مهری» بود، از این حرف‌ها خندید و گفت: «چی گفتی؟» من با نیشخند گفتنم ادامه دادم: «مهری…» تا او هم حسابی عصبانی شد؛ نشست روی مبل و شروع کرد به قلقلک‌دادن: «به من مهری می‌گی؟ حسابت می‌کنم و جک می‌زنم…»

من هم از خنده سرم به‌سختی می‌رفت، اما لبخندهای مادر و پدر همچنان در فضا می‌پیچید.