دانلود رمان گرگ و آشوبگر

می‌خواستم بگم «نه، صبر کن»، اما وقتش گذشته بود.

«صبر…»

کلمه‌اش به سوزن خشک در دهنم تبدیل شد و از بین رفت. فقط یک «هِین» از لب‌هایم بیرون آمد و دیدم که چطور مثل گربه‌ای صاف و بی‌حرکت ایستاده است.

با همان لبخند مرموز، گفت:

«بزن بریم، فهمیدم که اینجا جایی نیست که من بخوام بمانم.»

ساکت شد و پرسید:

«چطور می‌تونی این‌قدر زود این کارو بکنیم؟»

شانه‌اش را بلند کرد و گفت:

«فکر کن مهارتی خاص دارم. همین حالا باید از این جنگل فرار کنیم.»

سوار ماشین شدم و نجوا کردم:

«جنگل؟ دیوونه‌ای؟ دو دقیقه دیگه پیدا می‌شن. بیا بریم!»

کلید را چرخاندیم، ولی ماشین راه نیفتاد. بار دیگر تلاش کردم، باز هم نشد. اضطراب در رگ‌هایم می‌دوید.

به‌سرعت پیاده شدم؛ چشمانم گشاد بود. بیانکا از پشت نزدیک شد، دستان سردش بر شانه‌هایم نشست. با صدای آرام اما مصمم گفت:

«چند لحظه پیش بهت گفتم مهارت خاصی دارم، درسته؟»

آب دهانم را قورت دادم و نگاهی به چهره‌اش و پشتش انداختم؛ سرم پر از تردید و ترس بود، اما وقت فکر کردن نداشتم.

آن دو مرد شروع به دویدن به سمت‌مان کردند.

بیانکا دستم را کشید و بدون هیچ لحظه‌ای درنگ، دویدن را آغاز کردیم. در سرم همچنان می‌چرخید: «هر چه باشد، باید فرار کنیم». نفس‌هام سنگین شده بود؛ هم‌قدم با بیانکا دویدن تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید. او مثل برق از میان درختان می‌گذشت، گویی مسیر را پیش از این حفر کرده بود. وقتی برگشت، فقط با چشمان براقش در تاریکی نگاه کرد و گفت:

«بهتره جدا بشیم، شاید گم‌شون کنیم.»

نمی‌خواستم تنها بمانم؛ جنگل ترسناک بود، اما پیش از اینکه بتوانم مخالفت کنم، او رفته بود. من تنها با نور ماه که تنها روشنایی‌ام بود، در دل تاریکی قدم می‌زدم؛ صدای پاهایم روی برگ‌های خشک می‌پیچید.

چشمانم از ترس نتوانستند درست ببینند. ناگهان حس کردم پایم به چیزی گیر کرده؛ با یک ضربه شدید به زمین افتادم. درد در زانو پیچید و دست‌هایم می‌سوزید. هنوز نفس نمی‌کشیدم که صدای قدم‌های نرم و سنگین پشت سرم آمد.

سریع پشت یک درخت پنهان شدم؛ دستانم می‌لرزید. چاقوی کمری را بیرون آوردم.

(فقط برای ترسوندن… فقط اگر واقعاً مجبور شدم)

نمی‌خواستم کسی را زخمی کنم، اما دیگر راهی نداشت؛ جانم مهم‌تر از تردید بود.

نفس‌ام در سینه‌ام محبوس شده بود؛ هنوز تصمیم نگرفته بودم فرار کنم یا حمله کنم، وقتی که دست محکمی از پشت کمرم را قفل کرده بود.

از پشت، به بدنی داغ و قوی چسبیده بودم؛ ترس و درد درونم می‌جوشید. جیغ کشیدم؛ نه از درد، بلکه از حس نفس‌های گرمش که کنار گوشم می‌چرخید، مانند برقی که از پوست گردن می‌گذرد.

چاقو هنوز در دستم بود؛ سفت نگه داشته بودم.

صدای مردی آرام و عمیق به ایتالیایی نجوا کرد:

«آشوبگر کوچولو… تو به دام افتادی.»