دانلود رمان مونتیگو

صدای خبرنگارها از هر طرف به گوش می‌رسید. سؤال‌ها پشت سر هم مطرح می‌شدند و هوادارانی که دور اروند جمع شده بودند، تلاش می‌کردند حتی برای چند ثانیه هم که شده به ستاره محبوبشان نزدیک شوند.

یکی از خبرنگارها خودش را جلو کشید و پرسید:

«آقای ارم، دلیل اینکه هواداراتون بهتون لقب مونتیگو دادن چیه؟»

سؤال بعدی بلافاصله مطرح شد:

«گفته شده مدیر برنامه‌های تلویزیونی کیلتون از شما به خاطر اتفاقاتی که در اون بازی افتاد شکایت کرده. این موضوع صحت داره؟»

اروند همچنان بدون توجه به اطرافش قدم برمی‌داشت.

خبرنگار دیگری با صدای بلند پرسید:
دانلود رمان مونتیگو

«با توجه به اینکه هر دو گل بازی رو شما به ثمر رسوندید، احتمال محرومیت یا کنار گذاشته شدن از بازی بعدی وجود داره؟»

اروند فک‌هایش را به هم فشار داد. خستگی از تمام وجودش می‌بارید و تنها چیزی که می‌خواست، دور شدن از این شلوغی بود.

با وجود اینکه تمام بدنش زیر فشار بازی کوفته شده بود، مجبور بود از میان جمعیت عبور کند. خبرنگارها و هوادارها مسیرش را بسته بودند و هرکدام سعی داشتند توجه او را به خودشان جلب کنند.

در چهل‌وهشت ساعت گذشته تقریباً فرصتی برای استراحت نداشت. با اصرار جاوید، تنها توانسته بود چیزی حدود دو ساعت بخوابد و حالا خستگی بازی و بی‌خوابی هر دو با هم به سراغش آمده بودند.

با این حال، مثل همیشه سرش را پایین انداخت و مسیرش را ادامه داد.

برای اروند نگاه‌های دیگران اهمیتی نداشت. سال‌ها بود به این وضعیت عادت کرده بود؛ به اینکه مردم درباره‌اش حرف بزنند، خبرنگارها دنبالش راه بیفتند و هواداران برای دیدنش سر و صدا کنند.

اما امروز حتی حوصله شنیدن صدای یک نفر را هم نداشت.

جاوید که از کودکی او را می‌شناخت، از روی حالت صورتش فهمید که اوضاع چندان خوب نیست. چشم‌های عصبی اروند و چهره درهم‌رفته‌اش نشان می‌داد فقط چند قدم دیگر تا از کوره در رفتن فاصله دارد.

جلو آمد و دستش را مقابل خبرنگارها گرفت.
دانلود رمان مونتیگو

«کافیه! دوستان، لطفاً راه رو باز کنید.»

یکی از خبرنگارها تلاش کرد خودش را از میان جمعیت جلو بکشد و همچنان سؤال‌هایش را ادامه دهد. جاوید سعی داشت او را عقب نگه دارد و اروند را هرچه سریع‌تر به سمت ماشین ببرد.

اما یک سؤال باعث شد اروند برای لحظه‌ای مکث کند.

«آقای ارم! هنوز روی این موضوع اصرار دارید که عکس‌های منتشرشده از شما و خانم سروری در ترکیه جعلی و فتوشاپی هستند؟»

لحن دختر جوان حالتی تمسخرآمیز داشت.

اروند لب پایینش را میان دندان‌هایش گرفت. سپس با بی‌حوصلگی خبرنگار را کنار زد و دست جاوید را گرفت تا از آنجا دور شود.

اما دیگر دیر شده بود.

ایستاد، سرش را کمی چرخاند و با پوزخندی کوتاه به دختر نگاه کرد. ابروی چپش را بالا برد و با لحنی سرد گفت:

«من هیچ‌وقت اصراری نداشتم.»

چند لحظه سکوت میانشان برقرار شد.

دختر جوان دوباره با لحنی تند و کنایه‌آمیز به او نگاه کرد.

اروند نیز نگاهش را روی صورت او ثابت نگه داشت؛ نگاهی سرد و عصبی که به‌وضوح نشان می‌داد دیگر حوصله ادامه دادن این بحث را ندارد.
دانلود رمان مونتیگو