دانلود رمان مسیر زندگی

— تو دختر منیر خانمی؟

دختر با ترس تکانی خورد، چشمانش را گشود و از درختی که به آن تکیه داده بود، فاصله گرفت. مرد قدبلند و جوانی روبرویش ایستاده بود و با نگاهی جدی براندازش می‌کرد. دختر او را نمی‌شناخت. در واقع، او حتی صاحب‌خانه را هم ندیده بود؛ فقط می‌دانست سن و سالی از او گذشته و قطعاً این مرد جوان، همان کسی نبود که مادرش به اصرار و اجبار او را به دیدنش فرستاده بود. همهمه و پرسش‌های بی‌پایان افرادی که داخل خانه بودند و تمایلی به رویارویی با آن‌ها نداشت، او را به آرامش باغ کشانده بود؛ اما حالا با سوال این مرد، نگران شد که مبادا بدون اجازه وارد حیاط شده است.

— دخترِ آی‌سان هستم!

نامی را که شنیده بود تصحیح کرد؛ احساس کرد در این موقعیت باید اسم مادرش را به زبان بیاورد.

مرد جوان اخمی کرد. چند دقیقه‌ای می‌شد که این دختر موطلایی را زیر نظر داشت که به تنه درخت تکیه زده بود. از دورتر، بسیار کم‌سن‌تر به نظر می‌رسید، اما همین که با سوال او راست ایستاد و با چشم‌های زمردینش به او خیره شد، فهمید که سنش بیشتر از حدس اولیه‌اش است. اگر پیش از این چشمان او را دیده بود، هرگز چنین سوالی نمی‌کرد؛ چرا که این دختر ذره‌ای به منیر خانم شباهت نداشت.

— اینجا چیکار می‌کنی؟ کی بهت اجازه داده بیای تو؟

دختر واقعاً جوابش را نمی‌دانست. زنی دم در به استقبالش آمده بود و او فرض کرده بود همان زن راهنمایی‌اش کرده؛ اما به محض ورود به سالن و دیدن چهره‌های آشنایی که علاقه‌ای به دیدنشان نداشت، به این حیاط پناه آورده بود که از لحظه ورود، زیبایی‌اش او را شیفته خود کرده بود.

— نمی‌دونم.

مرد جوان خسته و کلافه بود. روز خوبی را پشت سر گذاشته و از صبح چیزی جز قهوه و سیگار مصرف نکرده بود. برایش مهم نبود این دختر چقدر زیباست؛ در آن لحظه اصلاً حوصله حل کردن جدول و معما نداشت.

با لحنی گزنده و تلخ پرسید: «یعنی دخترِ آی‌سان عادت داره بدون دعوت سرش رو بندازه پایین، وارد خانه غریبه‌ها بشه و توی باغی که نمی‌دونه مال کیه پرسه بزنه؟»

برخلاف لحن تند مرد، دختر با صدایی ملایم و شمرده جواب داد: «بدون اجازه نیومدم.»

در همین لحظه صدای منیر خانم آمد: «آقا امیرارسلان، امروز زود تشریف آوردین!»

امیرارسلان پشت دستش را روی چانه‌اش کشید و در حالی که دست دیگرش را برای بیرون آوردن پاکت سیگار به جیبش می‌برد، رو به منیر گفت: «هر وقت من دیر میام، باید درِ این خونه به روی هر غریبه‌ای باز باشه؟»

منیر با احترام گفت: «ایشان مهمانِ آقا بزرگ هستند.»

با شنیدن این حرف، حدس‌هایی در ذهنش شکل گرفت و ابروهایش ناخودآگاه بالا رفت…