دانلود رمان آرکانا

به‌طور ناخودآگاه لبخندی زدیم؛ چقدر جالب! این جمله را سال‌ها صد بار شنیده بودم؛ یک جملهٔ تکراری و کلیشه‌ای که فقط افرادی که من را نمی‌شناختند می‌گفتند و برای اولین بار بود که تصمیم گرفتند با من به‌جنگ بروند. پس از تمام شدن گفت‌وگو، ناگهان به‌سرعت به سمت شکمم پرتاب شدم. چون حرکتم ناگهانی و غیرمنتظره بود، حریفم که انتظارش را نداشت، ناگهان خم شد، عصب‌هایش به‌سرعت به‌هم ریخت و نبرد اصلی آغاز شد. با خشم نگاه سنگینی به من انداخت و به سمتم هجوم برد؛ مشت‌های دستکش‌دارش به‌سوی صورتم پرتاب شد، اما من موقعیت‌ام را حفظ کرده و با سرعت به‌سوی او پرتاب شدم.

—

یعنی ناگهان تمام توانم را به‌کار بردم و به‌فشار مشت‌زنی ادامه دادم. صدای ترک خوردن استخوان در گوشم می‌پیچید؛ لذتی عجیب و خاص احساس می‌کردم! دوباره حریف جمع شد، ناگهان پرتاب شد و به‌سمت من پرواز کرد. تنفس‌ام به‌دلیل شدت حرکت قطع شده بود و من به‌نفس‌نفس افتاده بودم. عرق سرد بر شقیقه‌هایم نشسته بود و عرق بدنم به‌هم چسبیده بود. خم شدم، دست‌هایم را به‌زانوهایم گذاشتم؛ داور به‌سوی من آمد، مچ دستم را محکم گرفت و مجبورم کرد تا دستم را صاف کنم و سپس با صدای بلند گفت: «برنده، ای نازنوش!» حریفان جمع شدند و با شور و شوق شروع به فریاد زدن کردند؛ برخی نیز به‌من نگاهی می‌کردند که انگار تمام ارث‌ پدرشان را از من می‌خواهند و از من متنفرند.

—

حقشان بود که از من انتقاد کنند؛ تصمیم گرفته بودم که به خاطر خاطره‌ام هزینهٔ زیادی بپردازند. البته من برای کسانی که شرط‌بندی‌هایشان را روی من گذاشتند مبارزه نمی‌کردم! هر مشت و هر ضربه‌ای که می‌زدیم صرفاً برای خنثی کردن صدای درونی‌ام بود. زندگی‌ام از وقتی که به این سرزمین لعنتی قدم گذاشتیم، تغییر کرده بود و به همین دلیل این‌گونه شده بود. پدرم هم یک مربی بوکس بود؛ او تنها کسی بود که واقعاً از دل دوستی می‌کرد. دو هفته پس از آن، او در یک تصادف گرفتار شد؛ همه می‌گفتند «سرنوشت بود» یا «فقط یک حادثه». اما قلبم نتوانست این‌ را باور کند؛ آن‌ها پدرم را نمی‌شناختند! او هم همیشه هوشیار و بیدار بود، همیشه بیدار.