دانلود رمان یک فروردین

من توی سراسیمه‌های تماشاچیان نمی‌نشستم؛ فقط صدای فریادها و پرش‌هایشان را می‌شنیدم. برای من اهمیتی نداشت که اسم من صدا شود یا نام حریفم. خون از پیشانی‌ام می‌چکید، از بینی‌ام می‌چکید، از دهانم می‌چکید… تمام بدنم گویی به یک سنگ تبدیل شده بود؛ سفت، سرد، سنگین. دست‌هایم در دستکش‌ها عرق کرده بود، مچ‌ها درد می‌کرد، معده‌ام می‌سوخت و شب‌ها حتماً خون می‌آوردم. همه این‌ها را می‌پذیرفتم به خاطر یک هدف.

بردن این مسابقه زیرزمینی، دریافت قسط وام برای نجات خون‌هایی که با سختی و سال‌ها زحمت به گونه‌هایم راه یافته بود. خون از هر دو ضربه‌ای که خورده بودم جمع شده بود. مشت اولم را به بیرون پاشیدم، سپس مشت دوم به سمت گونهٔ راست حریف رفت؛ من کمی فاصله نگه داشتم و سپس ضربه‌ای در وسط صورتش دادم. او به زمین افتاد. داور روی تشک می‌کوبید و من دعا می‌کردم که او بلند نشود.

دیگر هیچ نیرویی در بدنم باقی نمانده بود برای ادامه‌دادن. با مردی که پنجاه کیلوگرم از من سنگین‌تر بود، روبرو شدم؛ چشمان تاریکش را به او دوختم و حس خون در گلویم را چشیدم. در نهایت، حریف من کم‌قیمت شد. یخ بر پیشانی‌ام نشست، اطراف بدنم را خشک کرد و چشمانم را کُند کرد. تا به این لحظه هرگز این‌قدر خراب نشده بودم.

لبخندی بر لبانم نشست. تمام زندگی‌ام همانند این لحظه بود: کتک‌خورده، خسته، پر از طعم خون ولی مجبور به ادامه‌دادن. من برای نگه داشتن آن خون‌ها می‌جنگیدم، خون‌هایی که هیچ‌کس نمی‌خواست روی آن بایستد، تا از مرز مرگ عبور کنم. خب، این‌هم از خانه بود. بعد چه؟ خانه برای کی؟ برای مادر، برای پدر، برای خانواده؟

«سیاوش، اینجا می‌مونی؟» نگاهی انداختم. چشم‌هایم را گشودم و به رضا، دوست دوران سخت زندگی‌ام، که تنها کسی بود که داشتم، گفتم: «سیاوش، تو هم اینجا هستی؟» او سر تکان داد. «می‌ریم پیش دکتر. بخیه‌ زدن لازم است. زنده‌ای؟» سر تکان دادم، لباس‌هایم را پوشیدم و داخل ماشین نشستیم. امین، دوستی که مسابقه‌ها را ترتیب می‌داد، همراه‌مان بود. با چشم‌های ورم‌کرده به کیف پولی که روی صندلی کنارم بود نگاه کردم و مشت را سفت کردم. این زندگی چه کسی می‌خواست خوشحالی‌ام را ببینید؟ من می‌رفتیم تا دوباره پیشانی‌ام را بخیه بزنیم.

۴

صدای زنگ موبایلم همانند ناقوس مرگ به گوشم رسید. دیگر نیازی به خواب نداشتم. بدن درد‌زده‌ام را تکان دادم و دستم را به سمت صدا دراز کردم. چشمانم نتوانستند باز شوند تا گوشی را به گوش بگذارم.

«بله؟»

«الو، سیاوش جان؟»

مغزم شروع به پردازش کرد. خانم رستمی بود؛ زنی که برای ویدا، برای من و برای رضا مثل مادر بود.

«بله، خانم رستمی؟»

«حالت چطوره؟ خواب بودی؟ بیدار شدی؟»

«نه، تازه بیدار شدم.»

ساعت را نگاه کردم؛ ظهر بود.

«شما خوب هستید؟»

«من هم خوبم. اگر زمان نامناسبی است، می‌تونم وقت دیگه تماس بگیرم؟»

«نه، بفرمایید. مشکلی پیش اومده؟»

«نه پسرم. امروز توی موسسه یک جلسه داریم…»

«اگر می‌تونی بیای، خوب می‌شه.»

نصف‌کلامش قطع شد. جلسه با کی بود؟ دیگر کسی نمی‌توانست مشکلات موسسه را حل کند.