دانلود رمان نیش

غزاله و ماجرای کلیه‌ی گمشده: وقتی سرنوشت رو دستِ خدا می‌سپاری! تصور کن، اگر غزاله هم یه آدم معمولی مثل «اَنا» بود، اصلاً «امیر افشین» نگاهش هم نمی‌کرد! ولی خب، غزاله فرق داشت؛ هم از جنسِ مردم بود، هم دوست‌داشتنی، تازه فامیل دورِ پدربزرگش هم می‌شد. فقط حیف که یه بیماریِ بد و سمّی، مثل یه سایه‌ی سیاه، زندگیِ عادی رو ازش گرفته بود و سه سالِ تمام، توی راهروهای بیمارستان آب‌خنک خورده بود.

انگار بدتر از همه‌ی این‌ها، زندگیِ خانواده‌ی سلطانی هم یهو قاطی کرده بود! اول بیماریِ غزاله، بعد سکته‌ی ناگهانیِ باباشون (که اتفاقاً چلوکبابیِ گنده‌ای تو میدان هروی داشت)، افسردگیِ مامانشون، و از اون طرف، پسرهاشون که مثل کرکس افتاده بودن رو ارث و میراث. مخصوصاً اون رستورانِ باباشون که با کلکِ مامان و «پوری» خانم (که همیشه پشتِ مامانش بود!) نتونستن سرِ خودشون رو گرم کنن.

«میرِاَحمد سلطانی»، پدرِ خانواده، با اون چلوکبابیِ معروفش، آخرِ عمرش زیاد حال و حوصله‌ی رسیدگی نداشت. دو سال پیش که فوت کرد، «پروانه» و «پیمانه»، دو تا دخترِ بزرگش که پسرهاشون بیکارِ بیکار بودن، مادره رو انداختن که زودتر رستوران رو بفروشن تا «فرشید» (شوهرِ پروانه) و «بهداد» (شوهرِ پیمانه) یه کاری دست و پا کنن. حتی گفتن خودشون رستوران رو بچرخونن، ولی «پوری» خانمِ دل‌سوز، جلوشون وایساد و گفت: «این خواهرای بی‌مروتِ من، فقط خودشون رو می‌بینن. انگار پیروز رو مرده فرض کردن و می‌خوان همه چیو بالا بکشن!»

خلاصه، رستوران دو سال بسته موند و کلی دعوا و بحث و کدورت پیش اومد. آخر سر هم «فرحناز» خانم، مادرشون، برای اینکه دوباره خانواده رو دورِ هم جمع کنه، مجبور شد از ارثِ خودش تو دماوند بگذره و سهمِ «پوری» رو زودتر بده.

بهداد که یه کافی‌شاپ تو ولیعصر زد، فرشید هم که سودِ بانک رو بالا می‌کشید و با یه ماشینِ مدل بالا، الافِ خیابون‌ها بود. آپارتمان هم طبقِ وصیتِ فرحناز، قرار بود بعد از مرگش فقط به «پوری» برسه. و اون رستورانِ لعنتی هم که مالِ «پیروز» بود. اگر «پوری» نبود، معلوم نبود الان پیروز باید با اون وضعیتِ داغونش، دنبالِ چه کارِ آبرومندی می‌گشت.

خلاصه، خواستِ خدا بود که با اون حالِ خراب، پیروز بمونه و «امیر افشین»ِ گنده بکنه، بشه کیسه‌ی بومِ کلیه‌ی اون! ولی از پنج ماه پیش که این کلیه شده بود همه‌ی زندگیِ پیروز، خواب‌های عجیب غریبی می‌دید. بیشترین خوابی که از امیر افشین می‌دید و براش سوال بود این بود که چرا هر بار اون رو توی یه وضعیتِ متفاوت می‌بینه؛ یه بار توی اتاقی پر از گل، یه دختری هم رو صورتش خم شده و… بعد امیر افشین با یه نگاهِ گیج و مات بهش زل می‌زد.

اما دیشب، افشین مستقیم بهش گفته بود که یه خرده درگیره و حالا پیروز داشت می‌رفت پیشِ دختری که صد در صد مطمئن بود امیر افشین آبروش رو برده! با همین ذهنیتِ سیاه، پیروز به سمتِ «حنانه» رفت. همین که چشمش به ساختمونِ بزرگِ «شهرِ کتاب» افتاد، کنارش پارک کرد و زیر لب زمزمه کرد…