دانلود رمان ناحله

خلاصه قسمت اول رمان ناحله

باد سرد زمستانی به صورتم می‌خورد و لرزه به تنم می‌انداخت. سوییشرتم را محکم‌تر دور خودم پیچیدم و زیر لب غر می‌زدم. درست روزی که مجبور بودم پیاده تا کلاس بروم، هوا این‌قدر سرد شده بود!

کوچه خلوت و تاریک بود. یاد حرف پدرم افتادم که همیشه هشدار می‌داد این مسیر امن نیست. سعی کردم بی‌تفاوت باشم اما حس سنگینی نگاه کسی پشت سرم رهایم نمی‌کرد.

قدم‌هایم تندتر شد. ضربان قلبم بالا رفته بود. جرئت کردم و برگشتم… حدسم درست بود.

قبل از اینکه بتوانم فرار کنم، دستی محکم روی دهانم نشست. تیغه سرد چاقو کنار صورتم قرار گرفت و صدایی زمخت در گوشم پیچید:
«هیس خانوم خوشگله… نمی‌خوای صورتت خط‌خطی بشه که؟»

ترس تمام وجودم را گرفت. با دست‌هایی لرزان کیفم را خالی کردم. میان وسایلم تکه‌ای آینه شکسته دیدم و پنهانی داخل آستینم گذاشتم.

وقتی لحظه‌ای حواسش پرت شد، با تمام توان آینه را روی بدنش کشیدم و دویدم… اما بدشانسی دست از سرم برنداشت. به سنگی خوردم و محکم زمین افتادم.

همه چیز داشت تمام می‌شد…

✨ خلاصه قسمت دوم رمان ناحله

در همان لحظه صدایی از پشت سر او بلند شد:
«صبر منم خیلی کمه.»

ناگهان مهاجم رهایم کرد. مردی جوان یقه‌اش را گرفت و به زمین کوبید. دوستش هم کنارش بود. ضربه‌های پیاپی‌اش فرصتی برای فرار به آن مرد نداد.

یکی از آن دو، بدون اینکه مستقیم نگاهم کند، دستمالی به سمتم گرفت. لبم شکافته و خون‌آلود بود. با صدایی لرزان تشکر کردم.

پیشنهاد دادند مرا برسانند. ابتدا قبول نکردم اما وقتی دوباره مسیر تاریک را تصور کردم، پشیمان شدم.

کمی بعد یک خودروی ال‌نود مقابلم توقف کرد. این بار بدون تعارف سوار شدم.

تمام مسیر در سکوت گذشت. فقط آدرس دادم: شریعتی…

✨ خلاصه قسمت سوم رمان ناحله

وقتی به خانه رسیدم، خوشبختانه پدر و مادرم نبودند. مستقیم به حمام رفتم. صورتم کبود شده بود. با کرم سعی کردم رد ضربه‌ها را بپوشانم اما درد پهلویم امان نمی‌داد.

آن شب دوازده ساعت خوابیدم؛ خوابی سنگین و پر از کابوس.

صبح، همه چیز ظاهراً عادی بود. نماز خواندم، صبحانه خوردم و مثل همیشه با مادرم شوخی کردم. اما درونم آشوب بود.

هنگام پوشیدن کفش‌هایم، صحنه‌های دیشب مثل فیلمی از جلوی چشمانم گذشت. از خدا بابت نجاتم تشکر کردم.

اگر آن دو نفر نمی‌رسیدند…

✨ خلاصه قسمت چهارم رمان ناحله

در مسیر مدرسه هر چه تلاش کردم درس بخوانم، ذهنم به آن کوچه تاریک برمی‌گشت.

وقتی وارد کلاس شدم، طبق معمول ساکت گوشه‌ای نشستم. من دختر قاضی بودم و همیشه سعی می‌کردم منطقی و بی‌تعصب فکر کنم. نه تندرو، نه بی‌قید.

ریحانه، همکلاسی شوخ و پرانرژی‌ام، با دیدن زخم صورتم چشم‌هایش گرد شد:
«این چیه رو صورتت؟!»

لبخند زدم و سعی کردم موضوع را عوض کنم.

اما ماجرا تازه شروع شده بود…