دانلود رمان خانومم باش

از بغض و گریه در امان بودم، اما با گزیده‌ی تند و تیزش بر لاله گوشم، فریادی از ته چاه گلویم بیرون جست. او بی‌درنگ دستش را بر دهانم فشرد؛ پیشانی‌اش را به پیشانی‌ام تکیه داد و در حالی که از هیجانی مهارناپذیر نفس‌نفس می‌زد، زیر لب زمزمه کرد:

— هیس… سکوت کن! من می‌دانم تو را می‌خواهم، تو را! فقط کمی آرام باش… قول می‌دهم بعد از این، لذت واقعی را بچشی.

با چشمانی سرخ و غرق در اشک به او خیره ماندم. ذهنم از دریافت این کلمات بازمانده بود. این چه لفاظیِ بی‌رحمانه‌ای بود؟ آیا واقعاً او بود؟ همان حامی که روزگاری برایش قسم می‌خوردم؟ همان برادری که تمامِ دنیای من بود و هر کسی با دیدنش می‌گفت: «دختر، چه تکیه‌گاه عظیمی داری!»… اما حالا، آن کوه پناه، تبدیل به کوهی شده بود که بر سرم آوار می‌شد. آن مایه امید، اکنون همچون شکارچی‌ای بی‌رحم، مرا در حصارِ نفس‌های تندش گرفتار کرده بود و جانم را به چنگ می‌آورد.

در اوج وحشت، ناخودآگاه ناخن‌هایم را در بازوهای ستبرش فرو کردم؛ اما او تنها لبخندی مرموز زد و نوک بینی‌ام را بوسید. از شدتِ خشم و درماندگی، پنجه‌هایم را بر گردن و صورتش کشیدم. ناله‌ی کوتاهی کرد و مچ هر دو دستم را با قدرتی پولادین گرفت و آن‌ها را بالای سرم، بر روی تخت پهناور و دوقلویش، قفل کرد.

به محض اینکه راهِ نفس باز شد، با التماس جیغ کشیدم:

— خواهش می‌کنم حامی! دست از سرم بردار… تو مستی؟ تو حال خودت نیستی؟ پناه… تو را خدا نکن!

اما او اجازه نداد کلماتِ نیمه‌تمامم به جایی برسند. با خشمی سرکش، لب‌هایم را در دهانش بوسید؛ بوسه‌ای که از شدتِ فشار، آمیخته به درد و اشک بود. قلبم چنان می‌کوفت که گویی مرگ در نزدیکی است. حامی، غرق در لذت و مستی، تنها اندکی فاصله گرفت و با صدایی که از خشم می‌لرزید، غرید:

— چند بار باید بگویم برادرم نگو! کِی می‌خواهی آن مغزِ کدرت را به کار ببری؟

با ناله‌ای شکسته، از میان اشک‌هایم زدم زیر گریه:

— اشتباه کردم… غلط کردم! من هیچ برادری ندارم… فقط بگذار بروم حامی! لعنت به این زندگی!

وقتی لبخند رضایت‌بخش و مردانه‌اش را دیدم، لرزشِ وجودم کمی فروکش کرد. چشمان مشکی و نافذش، تک‌تکِ اجزای صورتم را با نگاهی عمیق و متفاوت می‌کاود. اندکی از سنگینیِ وزن خود کاست و در حالی که مچ‌هایم را محکم نگه داشته بود، دست دیگرش را پایین آورد. لحظه‌ای خیال کردم می‌خواهد رهایم کند، اما با لمسِ بی‌رحمانه‌ی او در حساس‌ترین جای بدنم، تمامِ اکسیژن از ریه‌هایم بیرون رفت. نگاهش خمار و غرق در لذت بود و من، میانِ بهت و وحشت، میخکوب شده بودم.

او مانند گرگی گرسنه، بر تن و روانم هجوم آورده بود. پاهایم را میان پاهایش محصور کرد و هیچ راهِ گریزی برایم باقی نگذاشت. از شدتِ فشار و شرم، به سک سکه افتاده بودم. حامی با اخمی غلیظ به چشمانم خیره شده بود و من، در میانه‌ی این طوفان، دچار نوعی تضادِ درونی بودم؛ میانِ لذتی ناخواسته که بدنم از آن حس می‌کرد و احساس گناهی که از این رابطه غیرقانونی در ذهنم می‌جوشید.

با آخرین رمق‌های دفاعی، التماس کردم:

— حامی، این راه درست نیست… این کار… آخ! خواهش می‌کنم…

اما پاسخ او، فشارِ بیشترِ دستش بر بدنم بود. او با نگاهی که گویی از سر مستی و شهوت می‌درخشید، زمزمه کرد:

— چی درست نیست؟ این…؟

در اوج درماندگی، مشت‌هایم را بر عضلاتِ سفتِ بازویش کوبیدم و با فریادی از سرِ نفرت و بیچارگی، دشنام‌هایم را نثارش کردم. اما او با غیظی بی‌حد، گلویم را در چنگ گرفت و با صدایی که تهدیدی مرگبار بود، گفت:

— بزرگتر از دهانت حرف نزن هرزه! اگر یک بار دیگر دهانت را باز کنی، با تمامِ وجودت با من روبرو می‌شوی.

دیگر توانِ سخن گفتن نداشتم. گلویم از بغضِ سنگین و درد، متورم شده بود. او دوباره با خشونت، تمامِ راهِ نفس گرفتن را از من گرفت و با چنان شدتی مرا می‌بوسید که گویی می‌خواست تمامِ وجودم را در خود ببلعد. دستش را بر سینه‌ام می‌کشید و مرا در چنگالِ نفرت‌انگیز و پرقدرتش، به تسلیم می‌کشید.