دانلود رمان پرستش

**مقدمه**
در گوشه‌ای از تخت‌خوابم، پیش از اینکه روزهایم را به یاد دارم، تنها احساس دلتنگی غلیظی می‌پوشیدم.

**پرستش**
زهره قلندره این روایت را با قلم خود می‌نویسد؛ راهی سخت و طولانی که در کنارش، تنها خودم بودم که هیچ‌کس را برای همراهی نیاوردم.

**حسِ نوستالژی**
«روح می‌دود هر جا که می‌خواهد، اما بدن هنوز در همان جا می‌ماند که دل‌تنگ است.»

**دلتنگی**
دلتنگی که به من می‌گوید: «اگر بخواهی به جایی بروی که جسمت نتواند، پس این دل‌تنگی است که تو را می‌کشاند».

**بخش سوم – پرستش**
هنوز هم این حس در من زنده است. در کلاس‌های مدرسه، با لباسی که گاهی شبیه به لباس‌های دیگران بود، در گوشه‌ای از اتاق می‌نشستم و دل‌نوشته‌هایم را می‌ریختم. هیچ‌چیز برایم سخت نبود؛ حتی اگر به عادت‌های مدرسه و خانه عادت نمی‌کردم.

گذشت زمان، و من همان‌جا بودم که همسایه‌ام، دختری که هم‌سن من بود، به من نزدیک شد؛ خاله‌ام که در همان مدرسه بود و من با او در خانه‌مان به‌هم می‌خندیدیم. او به‌نظر می‌رسید که دل‌پذیرترین دختر شهر باشد؛ من هم برایش احساس می‌کردم که شاید بتوانم دل‌او را به‌دست آورم.

در میان درختان باغ بزرگ خانه‌مان، جایی که نور خورشید به‌صورت معکوس می‌تابید، لحظاتی خوشایند می‌گذراندم. در آن لحظه‌ها، خودم را در آینه می‌دیدم و حس می‌کردم که به‌دست‌خودم توانسته‌ام مسیری را پیش بگیرم.

دختری که در آن روزهای پر از اضطراب به من نزدیک شد، شبیه به یک دختربچه‌ای بود که از دستان یک دوست قدیمی‌مان سقوط کرده بود. او به من گفت: «آیا تو هم از شب‌نشینی‌ها و شبیه‌سازی‌های زندگی خسته شدی؟»

من جواب دادم: «آره، این‌جا همه چیز معمولی به‌نظر میاد، اما صداهای درونی‌ام می‌گویند که باید فراتر برویم».

شب‌هنگام، وقتی که زنگ تلفن به‌دست من رسید، بلافاصله گفتیم: «به‌به، بگذار به‌سراغ بَهراَد بریم».

در همان لحظه، صدای زنگی که برای من اهمیت داشت، می‌پیچید. بَهراَد گفت: «تو چه می‌خواهی؟» و من فقط می‌گفتم: «فقط می‌خواهم بگویم که این‌جا، در اینجا، این‌جاست که همه چیز به‌هم می‌پیچد».

من از خاله‌ام می‌پرسیدم که آیا می‌خواهد به‌دنبال بَهراَد برود یا نه، چون در این شهر مردی که می‌کشد، بقیه همه چیزها را می‌دانند.

سپس گفتیم که هنوز هم نمی‌توانم به‌صورت کامل به‌دست‌آوردن یک‌دیگر فکر کنم؛ در حالی که من از دل‌تنگی‌ام پرستش می‌کردم.

«امشب نگو که در بارهٔ او حرفی نمی‌زنی. شاید خودم را با این حس گم کرده‌ام»، گفتن من بود.

چشم‌ات را می‌بینم و می‌دانم که هنوز نمی‌توانم تمام حرف‌هایم را بگویم، اما می‌دانم که این حس را در دل خودم دارم.

در انتها، وقتی که به‌دنبال بَهراَد می‌رفتم، فکر می‌کردم که آیا می‌توانم برای او بگویم که چقدر دل‌تنگم.

**بخش چهارم**
در اینجا، ما با هم می‌نشستیم و از خوشحالی‌مان می‌خندیدیم. «آیا تو هم می‌خواهی خنده‌ات را با من به اشتراک بگذاری؟» گفتم.

بعد از کارهای روزمره‌ام، در طول شب، وقتی که خورشید غروب می‌کرد، به خودم می‌گفتم: «باید استراحت کنم، شاید فردا دوباره انرژی‌ام را پیدا کنم».

به‌دست آوردن این انرژی، من را به‌سوی یک پسر جذاب کشاند؛ او که به‌نظر می‌رسید همه چیز را می‌داند. با او گفت‌وگو می‌کردم و متوجه شدم که این حس جلب توجه، مرا به‌سوی او می‌کشاند.

در پایان، وقتی که ناهار خوردم، در حین قدم زدن در خانه، در حوله‌ای که هنوز خیس بود، فکر می‌کردم: «چرا این‌قدر به‌دنبال بَهراَد می‌گردم؟»

پیشنهاد کردم که شاید بهتر باشد به‌جای این همه تعقیب، یک‌بار برای خودم یک زنگ بزنم و بپرسم: «آیا این‌جا جایی برای من است؟»

در نهایت، خبرهای جدیدی از بَهراَد و من رسید؛ رابطه‌ای که در آن حس می‌کردم که شاید دیگر هیچ‌کس نتواند به‌جای من باشد. این‌بار، با خاله‌ام و برادر بَهراَد صحبت کردیم و فهمیدیم که شاید زمان آن رسیده است که این حس دلتنگی را در دل‌مان به‌هم بزنیم.