دانلود رمان انگور نارس

صدای او را جلب کرد.
— خانم؟ خانم؟
او با صدای خفیف ناله‌ای کرد.
چادر را از روی صورت برداشت.
نگاهی معترضانه به زنی انداخت که همچون سدی از مرگ سرش را پوشانده بود.
چشمانش سرخ و سوزان بود.
آرام لب‌هایش را باز کرد:
— بله؟
— اینجا که جایی برای خواب نیست، خانم. بیدار شو. بیدار شو، حالا در مسجد ویم‌بانند.
دستش را بلند کرد.
نگاهی پرسشی به اطراف انداخت:
— مگر چهار رکعت نماز باقی نمانده؟ چرا این‌قدر مصمم هستی که من را از خواب بیدار کنی؟
او نماز را بارها خوانده بود، اما این بار برای استثنای خاصی دست به جمع شدن نمازی نداشت.

قلبش خسته از تمام شاپرک‌های بی‌پایان بود.
چادر را دوباره به آغوش کشید، همان‌چنان که در دیوارهای مسجد پنهان بود.
زن با اخم گفت:
— بس، درست کن. اینجا که حواست به تو بود؟ اگر می‌خواستی بخوابی، یک‌دمه‌اش می‌گفتی. بیدار شو، چند رکعت نماز شکر بخوان، دل‌ات آرام می‌شود… بیدار شو، ای مومن خدا!
او آرام بلند شد و سینه‌اش را به دیوار زد. دیگر حوصلهٔ بحث نداشت.
زمزمه کرد:
— باشه، ممنون. دستت درد نکنه.
زن نگاهی نازک به او انداخت:
— خواهش می‌کنم. انگار همهٔ جهان امروز صد بار به تو اذیت کرده‌اند.
چشمانش به چند زنی که در حال خندیدن بودند خیره شد؛ چانه‌اش لرزان شد. اشک به تدریج بر گونه‌هایش ریخت و به چانه‌اش چسبید.

دوباره چادر را روی سرش کشید. گل‌های چادر بهاری را به رقص می‌آوردند، اما دلش همچون زمستانی سرد بود و بهار انگار برایش رفته بود.
پایان‌اش را روی زانوها نشست و بی‌صدا به آهستگی بارید. دلش سنگین نشد.
دمی که هوا سرد شد، انگار تمام ناکامی‌های زندگی‌اش به‌هم پیوست، آرام و بی‌صدا فرو ریخت.
موبایلش صدا کرد. بدون تردید آن را از کیف بیرون آورد و به صفحه نگاه کرد. لبخندی زد، تماس را جواب داد.
با صدایی خش‌دار گفت:
— بله، عماد؟
— سالمه، از گل‌ها.