دانلود رمان تقاص یک رویا

ت —
«بیاییم چند بار به پاساژهای اطراف بریم، یه‌دست ابریشم‌مون رو بگیریم.»
«سُوگل، دست‌تو بکش، خدا! باید زودتر برم خونه‌ی بابام. ساعت زنگ‌زده داره، نمی‌دونم برگشتم یا نه.»
«خب، زنگ بزن به بابات بگو با من نیستم.»

#پارت ۲

«چی میگی؟ تو خودت می‌دونی که همیشه نگران‌ام؛ هر لحظه فکر می‌کنن می‌خوان منو ببرن یا به جایی ببرن که نرسیدم. من هنوز اینجا نیستم.»
«شما که نیاز به کمک ندارید و وضعیت‌تون خیلی خوبه، بابات که این‌قدر می‌تونه سه‌تا بالون رو نگه داره، چرا کارش رو رها نمی‌کنه؟»
«چیزی که می‌خوام بگم اینه که از مرز عبور کردیم و دنبال قاچاقچی‌ها رفتیم. حالا مثل آب خوردن می‌شن، می‌گن اگر ادامه‌اش بدیم دیوونه می‌شیم. مامان‌م همیشه می‌گه که این کار رو نکن، ولی من نمی‌تونم ازش دور بشم. هیچ‌کسی دوست داره این کار رو بکنه.»

— «تو هنوز بادی‌گارد نگیری، قبول نمی‌کنی؟»
«بابا، توی این‌جوری که هستی حداقل بادی‌گاردی برایت می‌گیرم؛ تا مخ‌ات راحت باشه و بختت بهتر شود.»
«ما هنوز یک نفر مزاحم داریم که همیشه سر ماست. اگر می‌خوای از این وضعیت عذاب‌بار خلاص شی، تنها راه اینه که بخوای به استاد فرح‌بخش خواستگاری کنی. برو ببین که عمت هم با اون کله‌کچلش می‌ره سر کار.»

«اگه این‌جا بگم که نمی‌خوام، بی‌خیال شو. خب، این‌جا توی انتها می‌نشیندیم.»

#پارت ۳

«آخه این چه مأموریتی است که بابات این‌قدر نگرانش می‌شود و همه‌جا بادی‌گارد می‌فرستند؟ بابات سال‌هاست که این کار رو می‌کنه، چرا این‌بار این‌قدر جدی است؟»

«حافظه‌ات این‌قدر قویه که مثل کارآگاه عمل می‌کنه. مامان می‌گفت «بیرون و خونت». همیشه دو نفر منتظر می‌مونند و از خونت مراقبت می‌کنند.»

«واقعاً حس می‌کنم وقتی به دانشگاه می‌رویم، کسی دنبالم می‌گردد.»
«آره، من هم همین‌طور حس می‌کنم. بابا زیاد حرف نمی‌زنه، انگار یه باند بزرگ قاچاقی در زاهدان همه‌چیز رو کنترل می‌کنه. اگر بتونن این زیرمجموعه‌ها را بگیرند، قاچاق زاهدان نابود می‌شود. الان یک ماه است که نتوانستم بابام را ببینم؛ فقط زنگ می‌زند و نمی‌دانم چرا احساس بدی نسبت به این مأموریت دارم. کاش می‌شد از این کار دست بکشم. خودم کم‌کم می‌خوام قهرمان عدالت بشم تا عدالت و داد را برقرار کنم. مرگ بر کسانی که می‌خندند.»

«آخه کار تو خیلی جالب شده، خانم عدل! تو که نمی‌آیی، بریم دور و دور. حداقل بیا خونه‌مان، اینجا نزدیکه. شما هم می‌تونید بیایید. حتماً زودتر بزنیم به در و خونه‌مان را ببینیم.»