دانلود رمان غریبه کوچولو

فصل اول – یو الی، هفت‌ساله

دست‌ام را مادر به محکم می‌گیرد؛ من هم با کفش‌های نوک‌تیز و صورت پر از اشک و پاهای براق‌ام می‌دوم. فرودگاه پر سر و صداست؛ همه با چمدان‌هایشان به سمت گیت می‌جهند. من با هیجان دست مادر را می‌کشم و می‌گویم: «آیا هنوز می‌رسیم؟»

مادر آرام می‌گوید: «نه عزیزم، هنوز صبر کنیم.» سپس بار دیگر به پدر نگاه می‌کنم. پدر مثل من، هنوز خواب‌آلود است. صبح که بیدار می‌شدم، گوش‌ام به‌ساده‌ترین صداها گوش می‌داد و حس می‌کردم دلش می‌خواهد زودتر به مقصد برسیم. برادرم، که دو سال از من بزرگ‌تر است، می‌گوید: «آزارم نکن! همین‌جا بمان!» همان‌جوری که وقتی من را می‌کشیدند، پدر دستش را روی سرم می‌گذاشت تا از سقوط‌ام جلوگیری کند. او همیشه یک ضربه‌ی کوچولو به پا می‌زد و می‌گفت: «حالا آرام باش، فرشته کوچولو!»

من سرم را تکان می‌دهم و انگشتانم را بالا می‌آورم و می‌گویم: «قول می‌دم!» ولی وقتی او انگشتش را به من نمی‌زند، اخم می‌کنم. مادر خوشحال و هیجان‌زده می‌گوید: «عزیزم، نگران نباش! ما از اینجا می‌جنگیم و تو را نجات می‌دهیم.»

از دور پسری می‌آید؛ دستش پر از وسایل است. قدش از من خیلی بالاست، موهایش مشکی و چشمانش براق‌اند؛ گویی یک عروسک واقعی است. زنی که دست او را می‌گیرد، لبخند می‌زند و می‌گوید: «موفق باشید!»

چند برگه به دست پدر می‌رسد؛ او می‌گوید باید همه‌اش را امضا کنم. صفحه‌ی آخر درباره تراپی است؛ او می‌خواهد بعد از خواندن، موافقت کنیم. «همه جلسات شرکت کنیم، درست است؟» پدر می‌پرسد. مادر با خنده می‌گوید: «آره، من خودم فایل‌ها را آماده کرده‌ام. پس لبخند بزن!»

پدر لبخندی بزرگ می‌زند. من دامن پرنسس‌ام را می‌چینم و می‌خواهم او هم مثل من خوشحال باشد. مادر می‌گوید وقتی وقتش باشد، با او حرف بزنم تا حالش بهتر شود. سپس می‌گوید: «من الی‌ا هستم! هفت‌ساله‌ام!»

هفت انگشتم را نشان می‌دهم. «فکر می‌کنی امشب پرنسس می‌شوم؟»

پسر قدم‌به‌قدم جلو می‌رود؛ من هم مجبور می‌شوم سرم را بالا بگیرم. او شبیه آتشنشانی است که من را از خانه‌ای در حال سوختن بیرون می‌کشد؛ انگار یک برج بلند است. می‌پرسم: «لباسم را دوست نداری؟»

لباسم پر از لک‌لک‌های رنگی و روبان‌های موست. مادر می‌گوید تا لب‌هایم مثل ستاره‌ها بدرخشند، یک لبخند کوچک بزنم. پسر با دست‌هایش بازی می‌کند؛ من هم چشم‌هایم را می‌چرخانم و به مادر نگاه می‌کنم. مادر با آن زن دیگر مشغول گفت‌وگوست؛ پدر در حال نوشتن است. من دوباره به سمت پسر می‌چرخم؛ او همان حرکت را با دست‌هایش تکرار می‌کند.

از او می‌پرسم: «آیا تو هم در هواپیما می‌ترسی؟ من همیشه وقتی هواپیما سرعت می‌گیرد و به آسمان می‌آید، می‌گریم.» پدر همیشه ما را مجبور می‌کند سوارش شویم؛ او فقط به من نگاه می‌کند، سپس دستش را پشت گردن می‌گذارد و موهای سیاه فرفری‌اش را به‌هم می‌ریزد. می‌خواهم دوباره به سمت مادر و پدر برگردم که ناگهان دستم را می‌گیرد و چشمانم می‌چرخد. با دست‌هایش به من چیزهای زیادی می‌دهد؛ من گیج می‌شوم و سرم را مثل خودش کج می‌کنم، موهای قهوه‌ای‌ام به پیش صورتم می‌ریزند.

او به سمت در اشاره می‌کند، دستش را به سمت مادر می‌آورد؛ پدر هنوز از این صداها بی‌خبر است، من هم دستش را می‌گیرم و ما دو تا با هم به سمت در می‌دوییم. شاید می‌خواهیم بازی «قایم موشک» کنیم؛ من در نقش موشک هستم و با شور می‌خندم، کفش‌های عروسکی‌ام صداهای «تق‑تق» می‌سازند و موهایم دور سرم می‌پیچند.

در خانهٔ قبلی‌مان بچه‌ها همیشه بازی می‌کردند؛ پسرها دنبال ما می‌آمدند. اگر دستمان را می‌گرفتند، باید به زندان می‌رفتیم؛ ما خیلی شلوغ بودیم. آنجا را خیلی دوست داشتم، اما وقتی مادر و پدر آمدند، همه چیز عوض شد؛ خانهٔ جدیدشان خیلی بزرگ بود. مادر گفت اگر خوب رفتار کنم، برای تولدم سگ می‌خرند. اولین تولدم با آن‌هاست؛ برای اولین بار یک هدیه واقعی می‌گیرم و نمی‌توانم صبر کنم.

از او می‌پرسم: «به کجا می‌رویم؟» او مرا از میان جمعیتی که همه بلندتر از ما بودند می‌کشد؛ من زمین می‌خوردم اما پسر دستم را می‌گرفت و دوباره سر پا می‌شدم. دوباره می‌دویم و من هم می‌خندم؛ پسر در مقابل یک در ایستاده است، اطرافش را نگاه می‌کند و دوباره من را می‌کشد.