دانلود رمان شاه مهره

**بخش ۳**

چشمانم را فشار دادم و بار دیگر گفتم: «نمی‌خواهی هزار بار دیگر بیای». من نمی‌دانم چه می‌گویی. مرد سرسخت، نگاهش را به من دوخت و گفت: «تو هنوز نمی‌دانی که ماشین تو چطور خراب شده؟» من سردم پرسیدم: «من چه می‌گویم؟ این ادعاها را خودم نوشته‌ام، اما ماشین من همان‌طور که می‌گوید، نیست». مرد ادامه داد: «آقا، من کسی نیستم که بلافاصله به دنبالت بروم. از اول شروع می‌کنیم. این کل دو نفر چه کاری برای تو انجام داده‌اند؟» من پاسخ دادم: «این دو نفر حتی یک‌دم هم به من نرسیده‌اند». مرد گفت: «ما وقت کافی برای شنیدن حرف‌های تو داریم». من با خستگی گفتم: «حرفی برای گفتن ندارم، مگر این‌که توضیح بدهم که چرا این‌جا هستم». دوباره همان سؤال صد بار پیشین را پرسیدم: «صندوق آن کل‌دست کجاست؟» نفس‌نفس‌زنان شدم و گفتم: «نمی‌دانم چرا من را بازجویی می‌کنید. نمی‌فهمم چرا باید این‌جا بمانم، چرا این‌بار این‌جور می‌شود». مرد گفت: «همه انکار می‌کنند». من اضافه کردم: «من هیچ‌چیز برای پنهان کردن ندارم». به سمت در رفت و گفت: «حالا واضح می‌شود». من با اضطراب گفتم: «زودتر بگوید». مرد خشمگین شد، در را محکم بست. برای لحظه‌ای احساس اطمینان داشتم که شاید به خاطر حضور حاجی است، نه به خاطر خودم. چون ماشین پسرش بود و اگر او کاری نادرست کرده باشد، حاجی قطعاً در پی‌اش خواهد آمد. چه شرمی پسرش این‌بار مرتکب شده! خدا می‌داند.

**بخش ۴**

خانمی که تمام مراحل بازجویی را برای من ترتیب داده بود، دوباره ظاهر شد و بدون گفتن حرفی من را همراه خود برد. دوباره از همان راهرو عبور کردیم تا به سلول‌های متصل برسیم. من را به سلولی که مخصوص من بود برد و در را باز کرد تا بگویم: «آیا می‌دانید چرا این‌جا هستم؟ آیا کاری از من سرزدیده‌اند؟» او با جدیتی خشک گفت: «نمی‌توانم حرفی بزنم». من طعنه‌وار گفتم: «خوب، ممنون از کمکتان». سپس وارد سلول شدم و روی تختی که پتوهایش روی آن پخش شده بود نشستیم. ذهنم مشغول این بود: «حاجی کی می‌خواهد دوباره اینجا بیاید؟»

🗡🗡🗡

**بخش ۲**

بی‌حوصله به حاجی نگاه کردم. او مشغول گفت‌وگو با سرهنگ بود و من در کنار آنجا، مشغول نوشتن یادداشت‌ها بودم. چرا حرف‌هایشان به پایان نمی‌رسد؟ سرهنگ یک برگه به سمت من آورد و گفت: «دخترم، اینجا امضا کن تا کارهایت تمام شود». من امضای خود را گذاشتم و او گفت: «ببخشید، این کار به خاطر سهل‌انگاری مامور ماست». پس از تحقیقات متوجه شدیم که همان حافظه‌ای که فکر می‌کردیم وجود دارد، در واقع نیست. سر تکان دادم و با خود گفتم: «بعد از این تحقیقات چه می‌شود؟ آیا حاج مصطفی سعادت‌تشرّفی ما را به اینجا آورد؟» پس از خداحافظی، وقتی به ماشین حاجی رسیدیم، هر سه سوار ماشین شدیم و او گفت: «به‌سرعت برگردید». من صاف نشستم و پرسیدم: «چرا؟» حاجی گفت: «بهتر است مدتی پیش بروید، عمه‌ات».

**بخش ۵**

«یک مدت؟» من پرسیدم. حاجی گفت: «من کمی صبر دارم، ولی تو را ندارم». من پرسیدم: «چه مشکلی؟ این‌که پسرت با این همه سینه‌به‌دردی به اسم من اسم‌دار شد؟» او خشمگین شد و فریاد زد: «ساکت باش دختر!». من خم شدم و گفتم: «ببخشید حاجی، اما بار دیگر چون پسرت من را در خطر انداختی، نمی‌خواهم از مادرم و خواهرم جدا شوم». صدرا به من نگاه کرد و گفت: «با پدرت درست صحبت کن». من جواب دادم: «حرف نمی‌زنم». هشت سال گذشت و هنوز نمی‌دانم چه اشتباهی کردم تا تا حالا این‌جا بیایم. وقتی دخترک دیگری سرم را زد، گفت: «ماشین تو سی‌پل گرفت، نمی‌دانم چرا این‌قدر خراب شد». اگر حاجی نبود، شاید این‌جا نمی‌بودیم. حاجی گفت: «ساکت باش، همان‌طور که گفتم». من پاسخ دادم: «عمه‌ات». حاجی گفت: «این خانه‌تان است، از اول از من خوشتان نیامده، اما این‌ها خواهر و مادر من هستند». حاجی افزود: «پروانه راضی است». من پرسیدم: «حاجی، می‌خواهی من از این خانه بیرون بروم؟» او گفت: «نه، بهتر است». من با صدای بلند به کفش‌هایم فشار دادم و وقتی نگاهم به لبخند صدرا افتاد، گفتم: «خوب، امشب از خانه‌ات می‌روم. فقط یک کار دیگر دارم که شاید تو به من ندهی…».