دانلود رمان عروس خون

دیشب در خواب، دوباره خود را دختری جوان می‌دیدم که دنیایی پر از امید و آرزو در پیش‌چشم‌اش داشت؛ آرزوهایی که تا به حال تحقق نیافته بودند. در رؤیایم به یک اتاق زیبا و مملو از خاطرات قدم می‌زدیم. همان‌طور که همیشه، میز نوشتن در سمت چپ و تخت خواب در سمت راست قرار داشت؛ اما هر بار که عمه می‌خواست جای این دو را عوض کند، میز را به سمت راست می‌برد و تخت را به چپ می‌آورد. پنجره‌ای بزرگ به ایوانی دل‌نشین باز می‌شد که منظره‌اش، کوه‌های دلربای شمیران بود. پدرم برایم سه گلدان شمعدانی درست کرده بود؛ هرگاه هوا سرد می‌شد، آن‌ها را به گلخانه می‌بردم و کنار گل‌های پدر می‌چیدم. ابتدا عجیب می‌آمد، اما به‌تدریج عادت می‌شدم. این همان‌گونه بود که زندگی‌ام می‌چرخید؛ ابتدا غریبه‌وار و سپس آشنا.

در خواب، از پله‌ها پایین می‌آمدم و قفسه‌ای پر از نوشت‌ه‌های دست‌خط پدرم می‌دیدم: عکس من، پدر و مادرم. مادری که بلافاصله پس از تولدم از دست رفته بود و عمه من را همانند فرزند خود بزرگ می‌کرد. برادرم تهمورث به همراه عمو علی برای ادامه تحصیل به نروژ رفت و دیگر خبری از بازگشت نداشت. آرام از دو پلهٔ پُره‌پوش پایین می‌رفتم؛ هنوز دست‌خطهای پدر را می‌دیدم؛ هر شعر برای خودش دنیای خاصی داشت. عمه در آشپزخانه مشغول کار بود، پدر یا کتاب می‌خواند یا به گل‌هایش می‌رفت. هرگز تصور نمی‌کردم روزی این‌چنین به دنیای ساده‌ام فاصله بیندازم. سکوتی زیبا در خانه‌مان حکمفرما بود. از راهرویی که به حیاط می‌رسید پایین آمدم؛ حیاط همیشه تمیز بود، به‌خاطر توجه بیش از حد عمه. می‌خواستم همه چیز را با دلی شاد ببیند. استخر بزرگی در مقابلم بود که تابستان‌ها پدر آن را پر آب می‌کرد تا شنا کنیم. در خواب دلتنگ عمه و پدر شدم، به خانه برگشتم؛ اما همه جا سرد و متروک، تار عنکبوت در هر گوشه، بوی مرگ می‌آمد. از پله‌های بالایی عمه و پدر را دیدم؛ خوشحال از صعود، ولی هر چه نزدیک‌تر می‌شدم، آن‌ها دورتر می‌شدند تا این‌که به لب ایوان رسیدند. می‌خواستم فریاد بزنم: «عقب‌تر نروید!»، اما صدایی از گلویم بیرون نیامد و هر دو سقوط کردند. از این صحنه ترسیدم، عرق سرد بر تنم نشست، گلویم خشک شد، دست‌ها می‌لرزید. فهمیدم که این فقط یک خواب بود.

سال‌ها از آن می‌گذرد و حتی خاطره‌اش هم محو شده است. امروز من زنی پیر و خسته‌ام که با وزش باد پاییز احساس سرما می‌کند؛ دیگر احساسات عاشقانه در رگ‌های من جاری نیست. دیگر خوابی به چشمانم نمی‌آید. از جای خود برخاستم، به آرامی به سمت پنجره رفتم تا شیشه‌ٔ قرص‌هایم را ببینم. برای این که هرگز فراموش نکنم، همیشه آن‌ها را کنار عکس بچه‌ها می‌گذارم؛ هر بار که یک قرص را بر می‌دارم، نگاهم به آن عکس می‌افتد و قلب پیرم پر از شادی می‌شود.

دوباره به تخت‌ام برگشتم، نه برای خواب بلکه برای مرور خاطرات گذشته؛ خاطراتی که فاصله‌ام را از زندگی آرام پیشین بیشتر کرد و مسیرم را طوری تغییر داد که خودم را گم کرده‌ام. دیگر نمی‌توانم آن افراد، مهربانی‌ها، کینه‌ها و دلتنگی‌ها را پیدا کنم. بله، من نیز قربانی یک رسم شدم؛ رسم‌کاری که تا زمانی که هجدهمین سالگی‌ام نرسیده بودم به آن برنخورده بودم، ناگهان سر راهم را گرفت و مجبور شدم به خاطر پدر تسلیم شوم.

پدری که هرگز از من کاری کم‌نمی‌کرد؛ هر چه در توان داشت، برایم مهیا می‌کرد. وقتی او را از دست دادم، برای اولین بار حس تنهایی واقعی را تجربه کردم. می‌دانستم که هیچ‌کس نمی‌تواند جای پدر را بگیرد؛ رابطهٔ دختر با پدر همیشه متفاوت است. من دختری آرام بودم؛ زیبایی‌ام را بیشتر از مادرم به ارث برده‌ام، تواضع و متانت را از پدر. پدر و عمه من را گرانبهاترین جواهرات دنیا می‌دانستند؛ پدر هرگز اجازه نمی‌داد کمبود مادر را احساس کنم و عمه پس از وفات شوهرش، جای خالی مادر را کاملاً پر کرد. به‌دلیل انتخاب نام «ترنم» توسط مادر، پدر هر بار که من را می‌بوسید یا موهای بلندم را شانه می‌زد، اشک در چشمانش حلقه می‌زد. امروز با تمام سال‌های سپری‌شده، هنوز نیاز به پدر را حس می‌کنم. روزها می‌گذرند و من بزرگ می‌شوم. دوران ابتدایی و متوسطه‌ام با خاطرات شیرین به‌سرعت سپری شد؛ من و برادرم تهمورث همیشه بهترین دانش‌آموزان بودیم. تهمورث دیپلم با نمرات عالی گرفت و من به دبیرستان رفتیم. در دبیرستان حس بزرگی و غرور می‌کردم که گویی پاهایم را از زمین می‌برد. در همین دوران، عمو علی برای ادامه تحصیل برادرم را به نروژ فرستاد؛ دوری او من را به‌سختی به‌سر می‌برد و یک هفته من را در بستر بیماری فرو برد. گویی می‌دانستم دیگر او را نمی‌بینم. عمو در نروژ زندگی می‌کرد؛ سال‌ها پیش با همسرش ازدواج کرده بودند و دو دختر زیبا به نام‌های نیلوفر و نازنین داشتند. پذیرش تهمورث در رشتهٔ معماری خبر فوق‌العاده‌ای بود؛ پدر جشن کوچکی برای این موفقیت ترتیب داد. من سعی کردم از برادرم عقب نمانم و دورهٔ دبیرستان را موفق به پایان برسانم، اما برای رفتن به خارج احساس راحتی نمی‌کردم؛ فرهنگ اروپایی با من سازگار نبود و دوری از پدر و عمه برایم سخت می‌شد.

در کنکور شرکت کردم و به لطف خداوند در رشتهٔ گرافیک قبول شدم. وقتی نامم را در فهرست پذیرش دیدم، از خوشحالی در کنار دکهٔ روزنامه‌فروش فریاد بلند کردم و تمام مسیر را به خانه دویدم. وقتی رسیدم، نفس‌ام نمی‌آمد؛ عمه هدیهٔ وسایل کار گرافیکم را داد و پدر تجهیزات اسکی که همیشه آرزویشان را داشتم، برایم آورد. با دلی سرشار از امید، مسیر جدیدی را آغاز کردم؛ پشتوانه‌های محکم عمه و پدر که همیشه همراه و یاورم بودند. اشک‌های خشک‌ام جاری شد؛ یاد آن روزها ذهنم را می‌سوزاند و برای لحظه‌ای می‌خواستم جان بسپارم. هرگز فکر نمی‌کردم یک تصادف ناگهانی تمام زندگی‌ام را دگرگون کند و من را با آدم‌هایی آشنا کند که هرگز تصور نمی‌کردم در ذهنم جایگاهی داشته باشند. تمام تلاش‌هایم به خاطر پدر بود تا آسیبی به او نرسم؛ هرچند این کار باعث شد او نیز آسیب ببیند و دل‌خوشی‌اش در نگاه‌های خجالت‌زده‌اش نمایان شد.

دوباره به پنجره رفتم؛ باران همچنان می‌بارید و این صدا روح خسته‌ام را آرام می‌کرد. شاید الآن پیرتر شدم که بتوانم همهٔ این داستان را در یکجا بیان کنم، اما نمی‌دانم چرا دل می‌خواهد بار دیگر دوران سخت زندگی‌ام را مرور کنم. خانه‌ای که در آن ترس از جدایی بر وجود کوچکم حکمرانی می‌کرد و لحظهٔ خداحافظی که برای همه چیز دلتنگ بودم. با این احساس وارد فصلی جدید از زندگی شدم؛ روحی شکسته و تنها، نزدیک به بی‌کسی. ترنمی که همیشه کنار عمه و پدر بود، حالا می‌خواست به تنهایی مسیر جدیدش را ادامه دهد.

زندگی ما هرگز همان‌طور که می‌خواهیم پیش نمی‌رود. اگر روزی به‌صورت اتفاقی همان‌طور که آرزو می‌کنیم سپری شود، حتماً تصادفی است و برنامه‌ریزی نشده. اما برای من، این تنها یک روز یا دو روز نیست؛ این یک حساب زندگی است که با یک اشتباه پدر آغاز شد؛ او در حین رانندگی با سرعت زیاد به پسری برخورد کرد و او را کشته شد. چه کسی بود او؟ از کجا آمده بود؟ هیچ‌کس نمی‌دانست و همه‌چیز از همینجا شروع شد.

در سال اول دانشگاه بودم. یک روز بعدازظهر، پس از پایان کلاس‌ها به خانه برگشتم. وقتی رسیدم، عمه در خانه نبود؛ کمی تعجب کردم، اما فکر کردم شاید برای خرید رفته باشد، پس زیاد نگران نشدم. برای رفع خستگی به سمت چای رفتم، اما سماور سرد بود. «او کجا رفته؟» در ذهنم می‌چرخید. چای را آماده کردم و نشستم؛ ساعت نزدیک به نه شب بود. اضطراب من بیشتر می‌شد، نمی‌دانستم از کجا باید به دنبالشان بگردم یا با چه‌کس‌تری تماس بگیرم. ناگهان صدای قفل در شنیده شد. با خوشحالی به سمت در دویدم و عمه خسته و رنگ‌پریده را دیدم که بدون اینکه به من نگاه کند به قوطی قرص‌هایش رفت. نزدیک شدم و گفتم: «عمه، کجا بودی؟» اما پاسخی نگرفتم. او بلند شد و به پنجره رفت. از ناراحتی می‌مردم؛ عمه هرگز با من این‌طور رفتار نکرده بود. صدای نفس‌هایش باعث لرزش بدنم شد. پشت او ایستادم، او برگشت و در آغوشم فشرد. با ترس پرسیدم: «عمه جون، چه شده؟ به من بگو چه اتفاقی افتاده.» او بی‌وقفه مرا بوسید و اشک ریخت. سپس آرام گفت: «هیچی، هیچی عزیزم، چیزی نشده.» من گفتن «هیچی» را باور نمی‌کردم. «چرا می‌گویی هیچی؟ اگر چیزی نیست، چرا گریه می‌کنی؟ پدرم کجاست؟» پرسیدم. او با نگاهی خسته پاسخ داد: «از تو چه می‌تونی بپرسید؟» ولی من باید می‌دانستم چه خبر است. در حالی که موهای من را نوازش می‌کرد، گفت: «ما خیلی تنها شدیم.» ناگهان وحشت عظیمی من را فرا گرفت و گفتم: «پدر چه‌کار کرد؟ او کجاست؟»