دانلود رمان زندگیه غیر مشترک

برنا صدایی خفه را شنید، صدایی که به‌نظر می‌رسید از دل تاریکی می‌آمد و ناگهان گفت: «تسلیم می‌شی؟». او نگاهی به طرف صدا انداخت؛ در آنجا، چهره‌ای که سال‌ها از پدرش دور بود، ایستاده بود. عمویش، مردی که دو سال پیش در یک تصادف ناگوار جان خود را از دست داده بود، به‌نظر می‌رسید که باز هم در حضورشان است، اما این بار به‌صورت سایه‌ای ساکت و بی‌جان.

در همین لحظه، بقیه جمعیت اطراف قبرگاه ساکت شده بودند. مردم به‌دقت به چشمان خالی مادر برنا نگاه می‌کردند؛ او هنوز نمی‌توانست باور کند که پدرش، مردی که همیشه برایش سنگین‌ترین سنگ را می‌کشید، دیگر در میان این دنیا نیست. صدای باد که از میان شاخه‌های درختان می‌گذشت، گویی به‌همین‌جا می‌گفت: «این پایان نیست، این فقط یک مسیری دیگر است که باید بپیمایید».

در کنار قبر، دو مردی به‌دست هم دادند و گفتند: «بهادر، دستت را بکش!». بهادر که تا به‌حال با لبخندی سرد به سرنوشت نگاه می‌کرد، ناگهان به‌جای خونسردی، صدای خنده‌ای خنک به گوش رسید: «تسلیم می‌شی، عزیزم؟». این جمله همانند زمزمه‌ای از گذشته به گوش همه رسید. او که همیشه به‌عنوان مردی قدرتمند شناخته می‌شد، اکنون دست‌های خود را بر خاک می‌گذاشت و از خود می‌پرسید: «آیا من هنوز همان بهادر هستم که همه می‌شناختند؟».

بلوط که در کنار قبر ایستاده بود، به‌صورت آرامی به‌سوی آسمان می‌نگریست. شاخه‌هایش که پر از برگ‌های سبز و تازه بودند، گویی می‌خواستند بگویند: «زندگی ادامه دارد، حتی اگر تو در خاک استراحت کنی». برگ‌ها به‌دست بادی که می‌وزید، نازک می‌افتادند و روی قبر می‌نشستند، همچون یک تشویق نرم برای بازگشت به زندگی.

مردی دیگر که به‌نظر می‌آمد از همان جمعی باشد که برنا را در این روزهای سخت همراهی می‌کرد، گفت: «ما اینجا نه برای گریه، بلکه برای یادآوری این که چقدر او را دوست داشتیم جمع شده‌ایم». صدایش در میان فریادهای آرام دیگران، نازک و محکم به‌هم می‌ریخت. او به‌دست پدرش اشاره کرد و گفت: «پدر، تو همیشه می‌گفتی که مرگ فقط یک درِ دیگر است؛ پس ما این در را باز می‌کنیم، تا تو در آن قدم بگذاری».

در حین این گفتگوها، یک صدای نرم و پچ‌پچ‌دار از دل خاک آمد: «آیا می‌خواهی که این‌جا بماند یا به‌سوی نور برود؟» صدا از بلوت، درخت بزرگ که به‌نظر می‌رسید تمام خاطرات را در شاخ و برگ‌هایش حفظ کرده بود، می‌آمد. همه ساکت شدند و نگاهشان به‌سوی درخت متمرکز شد؛ گویی در این لحظه همه به‌یک‌صدا می‌دانستند که زندگی همچنان ادامه دارد، حتی پس از مرگ.

برنا به‌دست پدرش نگاه کرد و در دل خود حس کرد که هنوز می‌تواند او را حس کند؛ نه به‌عنوان یک جسم، بلکه به‌عنوان یک حس، یک بوی خوشبختی و عشق. او به‌آهستگی گفت: «پدر، تو در قلب من زنده‌ای؛ هرچند که این جسم دیگر نیست، اما تو در هر لحظه‌ای که نفس می‌کشم، حضور داری». این کلمات به‌نظر می‌آمد که تمام جمعیت را به‌یک‌صدایی می‌نشاند؛ همه چشمانشان به‌سوی برنا خیره شد و در دلشان حس آرامش و امیدی تازه شکل گرفت.

پس از مراسم، همه به‌دنبال راهی برای ادامه زندگی خود می‌گشتند؛ برخی به‌سراغ کارهای روزمره رفتند، برخی به‌سراغ یادآوری‌های کوچکی که از پدرشان به‌جا مانده بود. بهادر با لبخند خفیفی به سمت بلوط رفت و گفت: «تو همیشه ایستاده‌ای، حتی وقتی همه چیز می‌پرهیزد». بلوط، که درختی با ریشه‌های عمیق و شاخه‌های پراکنده بود، به‌سختی می‌رفت، اما همچنان در برابر بادهای سرد ایستاده بود. این تصویر به همه یادآوری می‌کرد که حتی در سخت‌ترین لحظات، زندگی می‌تواند به‌صورت آرام و بی‌صدا ادامه یابد.

در پایان روز، برنا به‌دست مادرش دست می‌داد و گفت: «ما اینجا برای تو، برای پدر، برای همه کسانی که از دست داده‌ایم اینجا هستیم». صدای باد در میان برگ‌های بلوط می‌پیچید و نواهای نازکی را به گوش می‌رساند که گویی می‌گفتند: «به‌سرعت بگذرید، اما به‌یاد داشته باشید که همیشه یک‌جایی برای بازگشت وجود دارد».

به‌این ترتیب، شب به‌سرعت فروکش کرد و ستارگان در آسمان پخش شدند؛ همه به‌یک‌صدا از این لحظات گذرا و ناپایدار عبور کردند و در دلشان این باور را داشتند که هرچند که مرگ می‌آید، زندگی به‌سرعت می‌جوشد و همچنان ادامه دارد.