دانلود رمان برج سرطان

خدایا، نامش را می‌خوانم. این‌جا فصل اول است. سقف کلاس همیشه همان‌جاست. یادم می‌آید روزهای دبیرستان، وقتی همه‌مان در حال کشیدن نوار نازک گردن به‌هم می‌پیچیدیم، زنجیرهای خاطره‌مان را می‌فشردیم. نورون‌های نازک‌مان هنوز می‌لرزیدند که چه سنگینی‌ایی داشت.

ظهرها همیشه لنگ می‌آمد. خانم صغری، خیاطِ خانه، آن دخترک کوچک را می‌دیدم که سر به سر می‌آمد و ما را به‌سختی می‌کشید تا تعطیلات پایانی نزدیک می‌شد. می‌شنیدم صدای جیم می‌زد و به‌آرامی می‌چرخید.

یادم می‌آید که او قد بلندی داشت؛ چشمانش به‌وضوح تصویرش را در ذهن من حک می‌کردند. «پریسا» بود اسمش، یا شاید «پریناز»—حالا که فکر می‌کنم، شاید «پریسا» باشد. لبخندش را به‌خوبی به‌خاطر دارم؛ وقتی می‌گفت «پونه» و سرش را بالا می‌برد.

در دانشگاه، اولین ترم، هنوز هم نامش را به‌درستی نمی‌توانستم بگویم؛ گاهی «پریسا»، گاهی «پرنیا» می‌گفتیم. او دوقلو بود، خواهر مجید، که ما را همیشه به میهمانی‌ها دعوت می‌کرد. یک بار، در نیمه شب، او با خنده‌ای بلند و پر انرژی، گفت: «حالا بریم!» و من به‌سوی او قدم گذاشتم.

چشمانش هنوز هم در پیشانی‌ام می‌درخشند؛ لبخندش مثل پرنده‌ای است که از پنجه‌ها رها می‌شود. من هم بلند قد بودم، اما او همیشه به‌نظر می‌رسید که بالاتر از همه است. وقتی به‌دنبال او می‌رفتیم، می‌گفت: «آره، بیا، تو هم پیشم باش!»

گاهی می‌گویم: «پریسا یا پرنیا، چه کسی هستی؟» و هوا پر از حرف‌های بی‌پایان می‌شود. نگاهش به‌من می‌رسد و می‌گوید: «حالا چی می‌خوای؟» من هم خندیدم، چون در آن لحظه همه چیز واضح بود.

به یاد می‌آورم که وقتی بچه بودیم، داداشم همیشه می‌گفت: «اگر تو دست‌ات را بگیری، می‌توانی همه‌چیز را بسازی». اما امروز، وقتی به تو فکر می‌کنم، می‌دانم که هرچه بگویم، شاید کافی نباشد. همچنان می‌خواهم بگویم: «تو برای من همیشه خاص بودی، حتی اگر امروز همه چیز متفاوت باشد».