دانلود رمان دانشجوی پزشکی

صدای پیجر در فضای بیمارستان پیچید: «دکتر آلاء میثاقی به بخش اطلاعات مراجعه کند…»

شنیدن عنوان «دکتر» برای اولین بار، موجی از هیجان و شعف را به قلبم سرازیر کرد. با دقت گیره کارتم را از مقنعه جدا کردم و برای لحظه‌ای کوتاه، تصویرم را در آینه کوچک کمد چک کردم. درِ کمد آهنی را بستم و کلید کوچک را در جیب کیفم انداختم. حدود یک سالی از آن جشن باشکوه روپوش سفید می‌گذشت و حالا به پایان مسیرِ طولانی درس خواندن نزدیک‌تر شده بودم؛ تنها دو سال دیگر باقی مانده بود.

دو سالِ پرچالشِ کارورزی بالینی از همین امروز آغاز می‌شد. در حالی که دکمه آسانسور را می‌زدم تا به طبقه همکف بروم، دوباره نامم را پیج کردند. هم‌زمان گوشی‌ام در جیبم لرزید. وارد کابین آسانسور شدم و پیامک «نگار» را باز کردم: «اوه، چه اسم جذابی!»

لبخندی زدم؛ معلوم بود این پیج شدنِ دوباره، کارِ شیطنت‌آمیزِ اوست. نگار، صمیمی‌ترین دوستم که سال‌هاست پا به پای هم بودیم.

آسانسور که ایستاد، از میان جمعیت گذشتم و بالاخره روی سنگ‌فرش‌های سرد بیمارستان قدم گذاشتم. نگار را دیدم که آراسته و شیک کنار میز اطلاعات ایستاده بود. با دیدن من، نگاهی به سر تا پایم انداخت و با لحنی کشدار گفت: «جون! دکتر خانم!»

چشم‌غره‌ای رفتم و مچ دستش را کشیدم: «دیوونه! فردا همه برام دست می‌گیرن، آبروم رو نبر.»

او بی‌خیال خندید و گفت: «غلط کردن!»

همراه هم از بیمارستان بیرون رفتیم. نفسی عمیق کشیدم و گفتم: «امروز فوق‌العاده بود.»

او جیغ کوتاهی کشید: «آره، بالاخره دکتر شدیم!»

نیشگونی از بازویش گرفتم: «هیس! آبروریزی نکن، همه می‌فهمن چقدر ذوق‌زده‌ای.»

هر دو زدیم زیر خنده. واقعاً هم همین‌طور بود؛ بعد از پنج سال شب‌بیداری و گذشتن از سد امتحان‌های دشوار، بالاخره به چیزی که می‌خواستیم رسیدیم. مُهری که دیشب تحویل گرفته بودیم، امروز برای اولین بار پای یک پرونده نشست؛ پیشوندی که قرار بود تا آخر عمر همراهمان باشد.

وقتی به حیاط رسیدیم، پژوی ۲۰۶ سفید نگار خودنمایی می‌کرد. با خنده گفتم: «نمی‌خوای به افتخار خانم دکتر مهمونم کنی؟»

دزدگیر را زد و درِ شاگرد را باز کرد: «نچ… دلم می‌خواد زود برسم خونه.»

با حرص در را کوبید و شکلکی درآورد: «بچه ننه نباش!»

ضربه آرامی به شانه‌اش زدم که صدای جیغش بلند شد: «وحشی! دستت هرز شده‌ها.»

خندیدم و جواب دادم: «بچه ننه عمته! امشب داداشم میاد، باید برم به مامان کمک کنم.»

او چشم‌غره‌ای رفت: «اوه، خان‌داداش!»