دانلود رمان بغض خاموش من

۳

‑ تو به‌خدا… تو به‌خدا،‌ اینجا دست‌تو به‌دست من نداشته باش، ای مرد!
مسعود:
‑ تو به‌خدا…

چشم‌هایش به دیوارهای سرد و سفید اتاق دوخته شد، سپس به‌سرعت به‌سمت در چرخید تا راهی برای فرار بیابد. اما مردی سرراست و شانه‌های پهن، ایستاده جلوی در، هیچ پنجره‌ای هم به‌نظر نمی‌رسید. او در دلش فکر کرد: «این‌جا شاید قبر من باشد!» مسعود کت مشکی‌اش را از تن کشید، دستش را به سمت دکمه‌های پیراهن سفیدش برد و به‌خنده‌ای بلند و دل‌خراش ادامه داد.

‑ وااا! چه عروس و پایه‌ای! خودت می‌خواهی پیش‌قدم برای لخت‌شدن بشی! نمی‌دانستم این‌چنین عجله‌دار باشی. خوشگل است، اما اگر این‌جا بمانی، حواست باشد که مشکلی پیش نیاید!

چشم‌هایش از شگفتی گشاد شد. این مرد چه می‌گفت؟ آیا نمی‌دید که خودش در حال از دست دادن جان است؟ آیا نمی‌فهمد که از ترس، در حال خالی شدن است؟ هنوز هم دهانش باز و بسته می‌ماند.

۴

تنها نفس‌های سریع و پر از ترس از او بیرون می‌آمد، جز آن چیزی نداشت. درست همانند ماهی‌ای که از آب بیرون پرید و در حال نفس‌گیری است، این مردک فکر می‌کرد که از شدت هوس سوخته است! آیا چشم‌هایش کورند که نتوانند از ترس رنگ به‌چهره‌اش ببینند؟ مسعود یک قدم دیگر به‌سوی او نزدیک شد، اما او باز هم به‌عقب رفت. تا جایی که به‌سختی به دیوار پشت سر خود برخورد کرد و با وحشت سرش را به‌عقب چرخاند. دیگر جایی برای عقب‌نشینی نمانده بود. روی پوست مهتابی‌اش قطرات عرق شبنم می‌نشستند و دانه‌های بزرگ عرق بر پشت‌کمر تاریکش می‌چسبیدند. دست لرزان مرد که به‌سوی او می‌آمد، بی‌اختیار به‌دیوار پشت‌سرش چسبید و روی زمین افتاد. او جمع شد، دو دست را بر سر خود گذاشت و به‌ناراحتی فریاد زد.

۵

‑ تو به‌خدا، آقای مسعود…
‑ تو به‌خدا…
‑ به‌خدا، من اصلاً نمی‌خواستم عروسی کنم…
‑ تو به‌خدا، این‌جوری نکنید… می‌ترسم… نکنید…
‑ تو به‌خدا… من… من تو را دوست ندارم… می‌ترسم… تو به‌خدا…

او آهی کشید و اشک‌اش را شست؛ گویی پیش از قربانی شدن باید اشک‌ها را شست که بغض او دیگر نتوانست مانع او شود. دست مرد که برای نوازش موهای دختر خم شده بود، میان راه خشک شد؛ چهره‌اش به‌تدریج از خشم کبود شد. دستش عصبی چند بار سبیل گندمی‌اش را که از گوش می‌آمد نوازش کرد، سپس ناگهان خم شد و با خشونت بازوی دختر را گرفت و به‌سوی خود کشید.

نازان که هم‌اکنون تمام قدش روبروی مسعود ایستاده بود، از شوک چند قدم تلو‌تلو کرد تا تعادل‌اش را باز یابد. چند ثانیه مبهوت به چهره‌اش که پر از اشک و بدن‌اش می‌لرزید نگاه کرد، سپس کمرش را صاف کرد.