دانلود رمان از کدامین صبح طلوع خواهی کرد

**نظر:** شهرزاد نو

**مقدمه:**
از آن‌جایی که دل‌ام از خِمی‌س‌کِی می‌لرزید، درد شدیدی به من چسبید تا آن‌که به دست آرزوی نوشتن رسیدم.
خودم را در زهرِ سرافکنده‌ی غم‌پوشی می‌دیدم.

دست در دستِ خستگی، همان‌چنان که در میانهٔ شبی تاریک، به خود می‌گفتم: «بیشتر از این نمی‌توانم ادامه دهم».
اما هنوز نادان بودم که به کجا باید بروم؛ گویی گسسته‌ام را می‌پوشاندم، اما هنوز نتوانسته بودم آغاز کنم.

دوباره خودم را به نوشتن دعوت کردم؛ اما همچنان از پنجره‌ای که باز می‌شد، می‌گریستم.
گوشت مرا به‌معرفیِ رازهای نوین می‌کشید، حرف‌های من از سرِ خود می‌جوشیدند.

زمان می‌رفت و در این راه به من گفتند که «قحطی حرف است و سکه‌ای».
سال‌ها گذشت، قفل زمان را گشودم؛ سال‌ها از دردِ سنگینی‌ام رها شدم.

سال‌های دیگری نیز آمدند؛ زخم‌های من به‌تدریج در حال شفا یافتن بودند، و صدای من در دل این جهان، «آذر» شد.

—

از میان این همه‌چیز، صدای مادرم به من رسید:

«نه… نه… نه…»

پرسیدم: «چرا هنوز نمی‌فهمی؟»

او با صدای ملایم گفت: «مسعود، دل تو به حرفی که هنوز نشنیده‌ای بسته است. این حرف شاید تو را به صبر و تحمل برساند، تا بتوانی همان‌گونه که می‌خواهی، به حقیقت برسیدی».

سپس گفت: «مادرم، جانم، این سال‌ها که برایت آرزو داشتم، هنوز به تو برمی‌گردد؛ اما نمی‌دانم چرا هنوز به ازدواج نرسیدم».

با نگاهی به او، پرسیدم: «آیا می‌توانیم با هم حرف بزنیم؟»

مادرم لبخند زد و گفت: «باید بیشتر از این حرف بزنیم».

من خیس شدیم؛ او پشتِ چشمانم را نوازش کرد.

از مادر به سمت مسیرِ جدید قدم گذاشتم؛ او گفت: «خوب است، دل تو دیگر نمی‌سوزد».

این‌گونه بود که از دلِ درد، به سوی نورِ نوشتن و امید قدم برداشتیم.