دانلود رمان زنجیر و زر

**۱‑ بخش**
به‌سرعت به بالای پله‌های سنگی‌ام شتافتم، دست‌های لرزانم را به‌سختی به دیوار چسباندم. چه می‌شد اگر این‌چنین ناآرامی من را به سراغ قفل‌های بسته بکشاند؟ چرا هنوز نتوانسته‌ام آن قطعات پراکنده‌ام را به‌دست بیاورم؟ چه کاری باید انجام دهم؟ چه کاری می‌توانم بکنم؟ ای خدایان، چه کاری می‌خواهید از من؟

با دست‌های خسته‌ام و با صدای خفیف، قفل را از میان شکاف باز کردم و آزادی‌ام را به‌دست آوردم. به‌دست‌گیرنده سرنوشت رنج‌زده‌ام، شکیبایی‌ام را شکست.

حالا این وضعیت ادامه دارد؛ اگر ممانعت از پیش برود و همان سرکوب‌ها به من تحمیل شود، همچنان می‌خواهم دست از حقیقت برنخواهم. من هنوز دست از تلاش نکشیده‌ام!
در حالی که درِ آغوش را باز می‌کردم و سرم را از پنجره بیرون می‌کشیدم، تاریکی و سکوت به‌تدریج در خانه فرو می‌نشست، حال و هوای بهتری می‌پوشید.

به‌سرعت به بیرون دویدم. مساحت بین دیوارهای خودم و همدم‌ام را با شعله‌ای که در دل داشتم، به‌دست آوردم تا به سمت همدم بروم. از میان درِ قفل‌خورده عبور می‌کردم و با وجود خستگی، به‌سرعت می‌دویدم؛ اما هیچ‌وقت نرسیدم!

با حسرت به همدمم نزدیک شدم، اما او هنوز اجازهٔ عبور نمی‌داد! در آن لحظه، تمام امیدهایم به هم می‌ریخت. دل‌م می‌خواست از این فرصت استفاده کنم، اما او هیچ درگاهی نداد!

می‌فهمم:
‑ چه معنا دارد که در دل من این‌چنین خالی‌ست که تو به‌دنبالش می‌گردی؟ خوشی نمی‌آید. اگر زمان به‌سرعت بگذرد، آیا خودت می‌تونی به‌جای من فکر کنی؟

آن زمان‌ها سال‌ها بود و دیگر نمی‌توانستم منظرهٔ او را ببینم. اما پاسخ هنوز در دل من می‌ماند: یک حس خنک که در ذهنم می‌چرخد. این حس در ذهن من می‌ماند، چون همیشه با آن بازی می‌کنیم، همان‌گونه که به‌آرامی می‌گوید:

‑ «اگر کسی که به‌دنبال خوشی می‌گردد، به‌همهٔ راه‌ها دست پیدا کند، چه می‌شود؟»

در نهایت، سرگذشت زمان به‌گونه‌ای بود که مواردم با دوستانم آغاز شد و آن‌ها از شهرهای دور آمدند؛ حفت‌ها به‌نام «میهمانان» تبدیل شدند، مجبور به پذیرش شدند.

به من اجازه دادند از همدمی که تبدیل به آتش شد، استفاده کنم؛ چون درون خانه خالی بود، آنجا جایی بود که می‌توانستم بهره‌برداری کنم!

بعد از رفتن آن‌ها، قاعده‌ها دوباره برقرار شد و از داخل اتاق، ورود من منع شد!

**۲‑ بخش**
به‌جای این‌که به‌خودم بگویم «من حروف را می‌فهمم»، می‌خواستم که لحظه‌لحظه به‌دست بگیرم؛ حتی اگر برای بهتر شدن شرایط و همدلی با همدیگر همان شکل باقی بماند و دیگر به‌آتش تبدیل نشود.

این مندی‌گری به‌عنوان هدف تولدم شد!

به‌سرعت به‌داخل اتاق رفتم و در آن‌جا نشسته‌ام. نشان‌ام را بین دو لب می‌چرخاندم و با فکری مشغول به‌جست‌وجوی همدم شدم!

اگر فقط این‌بار می‌خواستم از همان بار استفاده کنم، چه می‌شد…؟

درختی که درون‌مان می‌نواخت، ناگهان ناپدید شد!