دانلود رمان گناه دلم

دلم سنگین بود؛ نمی‌خواستم وارد سالن شوم. انگار که تمام دنیا به‌من می‌نگریست و من در گوشه‌ای تاریک، بی‌صدا می‌نشستم و انتظار می‌کشیدم تا چیزی رخ دهد.
در آن لحظه، فکر می‌کردم چه‌قدر بی‌دلیل و بی‌پایان، ذهنم از واقعیت دور می‌شود. آیا این حسِ بی‌نظمی، چون پیش از این‌ها هم پیش‌آمده بود؟
به‌یاد می‌آوردم وقتی به بیمارستان رفته بودم؛ پرستاری که همیشه لبخند می‌زد و می‌گفت «خب، همه چیز خوب می‌شود». من در همان لحظه، در سالن انتظار می‌ماندم، بی‌حوصله و بی‌صبر.
سپس بی‌کلام از کنارم عبور کرد و رفت؛ همچنان که نمی‌دانست آیا من را می‌بیند یا نه.

چرا من حس می‌کنم که همه چیز برایم دور از دسترس است؟ چرا نتوانستم همان‌گونه که پدر یا برادر یا حتی مهراب، در کار خود ماهر شوم؟ گویی همه‌چیز در دلم فقط یک خلأ خالص است.

در این دوران، به‌دست خودم می‌خواستم خلوتی بسازم، از خودم بپرسیدم: «چرا این‌قدر می‌خواهم در این گوشه‌نشین بمانم؟» هنوز ساعت‌ها نمی‌گذشت که «طنی» (پرستار) آمد. من در گوشه‌ی سالن نشسته بودم، اما او به‌سرعت رفت و در خانه ناپدید شد.

چند دقیقه پس از آن، همراه با مهراب از خانه بیرون آمدیم. ناگهان صدای خنده‌های خواهرم در گوشم پیچید؛ تصور می‌کردم که با خنده‌اشان سوار ماشین می‌شوند و این صدا به‌همین سادگی تمام اضطرابم را از بین می‌برد.

در سالن، مادرم از بخش بهداشت آمد و دست‌هایش را به‌دقت شست. با صدایی آرام گفت: «چرا این‌قدر فریاد می‌زنی؟» من هم به او گفتم: «چرا این‌قدر سر و صدا می‌کنی؟»

امروز، مهراب به من درباره «طنی» گفت؛ گفت که او واقعاً به‌این‌جا علاقه دارد و اگر ما اجازه بدهیم، می‌تواند برای ما کاری انجام دهد. حس کردم که نیمه‌راه را در پای خود می‌چرخانم؛ اما به‌نظر می‌رسید که این امکان وجود ندارد.

چرا کلماتی که از دهانم بیرون می‌آمدند، بی‌معنی می‌مانند؟ چرا سوال‌هایم بی‌پاسخ می‌مانند؟

«طنی… آیا واقعاً کسی است که او هم دوستش دارد؟»
زمانی که فرصتی پیش آمد، در خانه پرسیدم: «آیا این‌جا همان‌جاست که تو می‌خواهی بمانیم؟» همان‌طور که می‌دانستم، فردا شب قرار بود یک خواستگار به‌من سر بزند.

در دل خودم می‌دانستم که این همه اضطراب از این‌که نتوانستم همانند دیگران باشم، ناشی می‌شود؛ و شاید این همان‌جاست که باید با خودم صلح کنم.