دانلود رمان صدای بی صدا

«صدای بی‌صدا»

نوشتهٔ سوسن اجالی

ماه مهتابی، همراه هوای سرد و دلنشین‌اش، به شهر رسید. وزش باد میان برگ‌های رنگارنگ پاییزی می‌پیچید و صدای خش‌خششان به شاخه‌های درختان می‌زند؛ آسمان ملبوس ابرهای تیره شد و ستارگان از پشت آن به تدریج نمایان می‌شدند.

دختری جوان، ناگهان با ترسی واضح قدم به کوچهٔ خلوتی گذاشت که هیچ‌کس در آن عبور نمی‌کرد. با قدم‌های سریع و بی‌صدا، از انتهای کوچه عبور کرد، کلید را از جیبش بیرون آورد و دست‌های لرزانش در را به آرامی باز کرد. داخل حیاط خانهٔ کهنه قدم گذاشت.

ترس تمام وجودش را فرا گرفته بود؛ نگاهی به پشت سر انداخت و ساختمان مقابل را که منزل خاله‌اش بود، مرور کرد. سپس به سوی اتاق کوچکی که در گوشهٔ حیاط قرار داشت شتافت. چهار پلهٔ جلوی آن را به سرعت بالا رفت، در را باز کرد و وارد شد.

تا زمانی که در اتاق را محکم قفل نکند، نمی‌توانست نفس راحتی بکشد؛ بنابراین بلافاصله در را قفل کرد.

با عصبانیتی ملایم، در حالی که به در فلزی اتاق تکیه داده بود، زیر لب چند کلمهٔ تلخ برای کسی که او را به این وضعیت کشانده بود، زمزمه کرد:

— «این آدم‌غیبون، فردا اگر نفس‌تو بگیرد، بگو بخر!»

تارا، دچار ترس، دستگیرهٔ در را امتحان کرد، به سمت پنجره رفت و کنار آن ایستاد. پرده را به آرامی کنار زد و دوباره به ساختمان روبرو خیره شد؛ همان جایی که مردی از پشت یک پنجره به او خیره شده بود. با دیدن آن مرد خشمگین، پرده را کاملاً کشید و نور را از اتاق بیرون راند.

دندان‌هایش را به هم فشار داد، کلید برق را فشار داد و نور دوباره به اتاق بازگشت. صندلی که در گوشهٔ اتاق بود را به دستگیرهٔ در تکیه داد؛ کمی نفس راحت شد. چشمانش به آینهٔ قدی در گوشهٔ اتاق افتاد، به سمت خود رفت، ایستاد و از درون آینه به چشم‌های سیاه‌اش نگاه کرد، سپس چشم‌هایش را بسته و باز کرد. رنگ صورتش کاملاً پریده بود؛ با انگشتانش لب‌های خشکیده‌اش را که رنگ سرخی را از دست داده بودند، لمس کرد و از خشم یک نفس عمیق کشید.

بی‌حوصله، شال را از سر درآورد و روی کاناپهٔ خسته‌اش انداخت. سپس گیرهٔ موهایش را باز کرد، موهای بلندش که تا پایین کمر می‌رسید، به دست گرفت و به آرامی روی شانه‌هایش ریخت. پس از آن، از کنار آینه رفت و روی کاناپه نشست.

با بغضی در سینه، به قاب عکسی که بر دیوار آویزان بود خیره شد و دستش را بر قلبش گذاشت. کمی پس از آن، از جای خود برخاست، به سمت دیوار رفت، دستی بر عکس گذاشت و گفت:

— «مامان عزیزم، کجا ای؟ می‌خواهی ببینی آن ناصر بی‌نهایت که گفتی آدم خوبیه، حالا چه شده؟ من خیلی تنها هستم، مامان…»

چند لحظه به عکسی که مادرش در آن بود نگاه کرد و سپس چشمانش را بست. وقتی نگاهش را به اطراف اتاق انداخت، یخچال، ماشین لباسشویی و ملحفه‌ای که در گوشه‌ای افتاده بود را دید و به‌هم‌ریختگی اطرافش را احساس کرد.

تارا پرستار بود و در یکی از بیمارستان‌های تهران مشغول به کار بود. سه ماه پیش، پس از فوت مادرش و به‌دلیل تنهایی، مجبور شد به منزل خاله‌اش نقل مکان کند؛ جایی که یک اتاق کوچک هم‌زمان آشپزخانه و خواب‌گاه بود. به‌دلیل فشارهای خانوادگی نتوانسته بود این فضا را منظم کند؛ اضطراب و خستگی از برخوردهای روزانه با شوهر خاله‌اش بر او سنگینی کرده بود و اشتیاقی برای انجام کاری نداشت.

نفس عمیقی کشید، دستش را دوباره بر قلب گذاشت و با صدایی خسته گفت:

— «خدایا، چه کاری باید بکنم؟ چگونه به فرزام بگویم که شوهر خاله‌ام دست از سرم برندارد؟ اگر او را راضی کنم، حتماً شوهر خاله‌ام همه چیز را به هم می‌ریزد…»

در همان لحظه، گوشی‌اش زنگ زد. کیف روی مبل را برداشت، گوشی را از آن بیرون آورد و شماره را چک کرد.

— «سلام، نیلوفر!»

صدای دختری جوان از سمت دیگر خط شنیده شد؛ نیلوفر، دوست صمیمی‌اش.

— «منتظرت بودم، چرا نیامدی؟ دوباره تو لانه‌گرگ برگشتی؟ چرا این‌قدر بی‌احتیاطی می‌کنی؟»

— «تا کی تو خونه پنهان بمونم؟ تو نمی‌دونی چه‌دردسرهایی می‌کشم! دارم دیوانه می‌شم! می‌ترسم خاله‌ام بفهمد که شوهرش منو می‌خواهد، چون اگه بفهمه، زندگی‌اش به هم می‌ریزد! اون مرد رو خیلی دوست دارم، نیلی.»

— «چهل ساله‌ست، تو هنوز دختره! مردی روان‌پذیر!»

— «سنش مهم نیست، فقط نمی‌خوام زندگی خاله‌ام خراب شود.»

— «دنبال وام برای خرید پیش‌خونه رفتی؟»

— «آره، فردا می‌رم چک و سفته بگیرم؛ می‌خوام ببینم می‌تونم خونه‌ای اجاره‌ای پیدا کنم. خدا کند قبولشون کنند.»

— «بیمارستان چه خبر؟»

— «سه روز مرخصی گرفتم.»

— «فرزام سراغ تو رفته، یاشار هم همین‌طور!»

چشمان سیاه‌اش را به‌سوی آینه می‌چرخاند، موهایش را محکم می‌کشد و می‌گوید:

— «از دو تا خسته‌ام، مخصوصاً یاشار که حسابی سمج و عوضیه!»

— «به یاشار بگو بله بده، پسر خوش‌تیپ! قبل از اینکه زندگی خاله‌ات خراب شود، به خانه‌ات برگرد و زندگی خودتو بسازی!»

تارا روی مبل نشست، سرش را روی دست‌هایش گذاشت و آرنج‌ها را به مبل تکیه داد:

— «من یاشار رو دوست ندارم، نیلی! خیلی بی‌منطقه؛ مثل گاوی که می‌خواهد همه چیز را داشته باشد و انگار صاحبِ همه چیز شده. من دیگه نمی‌تونم تحملش کنم!»

— «اما او شرایط خوبی داره؛ خونه، ماشین، شاید ده سال بزرگتره و کمی بی‌منطقه، اما خوش‌تیپ و دوست‌داشتنیه. همه دخترهای بیمارستان دنبالشم، ولی قلبش همیشه به توست!»