دانلود رمان میخونه چشمات

این برای من کافی بود.

خلاصهٔ ماجرا:
حضور تو بهترین رخدادِ روزهای من بود؛
مانند شربتِ بهاریِ نارنجِ مادربزرگ،
چون سرودهای شبانهٔ شاملو از دهان پدربزرگ؛
چندین بار به‌نظر می‌رسید که سرنوشتِ ما به‌هم می‌چسبید!
دقیقا سر موقع آمدی، و آمدنت دل‌م را شاد کرد.
با تو، به عشق اعتقاد پیدا کردم و فهمیدم
که عشق می‌تواند هر چه به‌نظر ناممکن باشد را ممکن سازد.

صدای جیغ مادر و صدای شکسته شدن ظرفی که در سینه‌ام می‌لغزید،
بی‌توجه به کاغذهایی که در حین بلند شدنم به زمین می‌افتادند،
به سمت در دویدم و از اتاق بیرون شدم.
نگرم به‌دنبال مادر و پدر می‌چرخید؛ آنها دست در دست هم ایستاده بودند.
چرخیدم به‌سمت مادر؛ اطراف او پر از شیشه‌های شکسته بود و او
در حال فریاد زدن به پدر بود، بی‌توجه به اطراف.
در میانهٔ فریاد او گفتم:

«مامان! دست نزن، زمین پر از شیشه است!»

قبل از اینکه حرفم تمام شود، او قدم‌هایش را روی شیشه‌ها گذاشت و
نفس‌نفس‌زنان از درد بلند شد!
دویدم به سمت او، دستش را گرفتم و به مبل نشانش دادم.
پدر به سمتشان آمد، پایش را بالا گرفت تا شیشه را از او بگیرد.
به‌صورت ناگهانی شیشه را کشید و از من دستمال خواست تا
پای مادر را بپوشاند و جلوی خونریزی بیشتر بگیرد.
کف زمین سرخ و پر از خون بود و مادر از درد به گریه افتاده بود.
دستمال را به او دادم و سعی کردم به دست خونی‌اش نگاه نکنم تا
حالم بدتر نشود.
تمام این صحنه‌ها دو دقیقه‌ای شد؛
دو دقیقه‌ای که به‌نظر می‌آمد هرگز تمام نشود.
به‌سرعت مادر را به نزدیک‌ترین بیمارستان بردیم.

روی صندلی‌های انتهای مطب دکتر نشسته بودیم؛ منشی دقیقاً پشت‌سر ما بود
و گاهی نگاهی به سمت‌مان می‌انداخت.
پدر نگران، پایش را تکان می‌داد و به اتاقی نگاه می‌کرد که دکتر
گفتن تا بخیه‌ها را نزند، وارد نشود.
به من نگاه کرد و گفت:
«پایش عمیقاً برش خورده!»

چشم‌هایم را بستم، سرم را به دیوار تکیه دادم:
«نمی‌دانم! دکتر می‌آید، معلوم می‌شود چند بخیه لازم است؛»
یک لحظه مکث کردم و ادامه دادم:
«دوباره چه‌دربارهٔ این بحث شد؟»

بی‌حوصله، در حالی که بلند می‌شد، گفت:
«همیشه‌همین‌جا.»

چند دقیقه‌ای پس منشی فریاد زد تا به داخل برویم.
کنار مادر که صورتش از درد سوخته بود، نشستیم و دستش را گرفتم.
نگاه کردم به چشمان قهوه‌ای‌اش که هیچ‌گاه شبیه چشمانم نبود؛
در نگاه او کلی حرف نهفته بود.

دکتر در حین نوشتن داروها به پدر گفت:
«پایت چهار بار بخیه خورده؛ خوشبختانه همان لحظه شیشه را ازت بیرون کشیدید. این داروها را تجویز می‌کنم؛ وقتی تمام شد می‌توانید بروید.»

سرم را به لبهٔ تخت تکیه دادم؛ در ذهنم جنگی در حال برپا شدن بود.
همهٔ خاطرات کودکی تا امروز در سرم می‌چرخید و سرم به‌طرز ناگهانی درد می‌کرد.