با شنیدن حرفهای مادرم، لبخند تلخ و زهرخندی زدم و رو به او گفتم: «مامان‌جون، خودت هم همچین بی‌تقصیر نیستی ها!»
پدرم هم بلافاصله حرفم را تأیید کرد و با لحنی معترضانه ادامه داد: «آره معصومه خانم، تو هم بی‌گناه نیستی! همه‌ش ادعات میشه، اما یک بار رفتی ببینی دخترت چه کار میکنه و با کی می‌گرده؟ اگه من نباشم که کلاً توی این خانه پیدات نمیشه؛ مدام سرگرم رفقات و جلساتت هستی. اون‌قدر خرج فر و قِر خودت می‌کنی که خرج اون دختر طفل معصوم در برابرش هیچه!»
از این کشمکش‌ها و بحث‌های همیشگی‌شان کارد به استخوانم رسیده بود. تک‌فرزند بودم و هیچ خواهر یا برادری نداشتم تا حداقل با او دردِدل کنم، سبک شوم و دلم کمی آرام بگیرد. همیشه تنها بودم؛ از وقتی یادم می‌آمد فقط خودم بودم و خودم. هیچ‌گاه نتوانستم با مادرم رابطه نزدیک و صمیمانه‌ای داشته باشم، برعکسِ دوستم پری و مادرش. گاهی بی‌نهایت به پری حسودی‌ام می‌شد؛ چون بدون هیچ ترسی سیر تا پیاز زندگی‌اش را برای مادرش تعریف می‌کرد، از اتفاقات روزمره گرفته تا مزاحمت‌های پسرهای دانشگاه. اما من چه؟ هیچ‌کس را نداشتم. با اینکه دلِ خوشی از پدر و مادرم نداشتم، اما باز هم پدرم را ترجیح می‌دادم، چون حداقل با محبت‌هایش و خریدن بهترین چیزها سعی می‌کرد حواسم را پرت کند. هیچ‌وقت نفهمیدم چرا مادرم این‌قدر سرد بود و پدرم تا این حد مهربان.
دستم را نزدیک دماغم بردم؛ بوی تند سیگار می‌داد. سریع به سمت میز آرایش رفتم، عطر را برداشتم و سرتاپایم را غرق اسپری کردم. بعد هم دو تا قرص خوش‌بوکننده دهان بالا انداختم. حدود یک سالی می‌شد که گه‌گاهی سیگار می‌کشیدم. هیچ‌وقت زیاده‌روی نمی‌کردم چون نمی‌خواستم یک سیگاری حرفهای شوم. می‌دانستم این کار در شأن من نیست، اما آن اولین پُکی که می‌زدم، تمام حرص و غصه‌هایم را دود می‌کرد و به هوا می‌داد. با این حال تصمیم گرفته بودم کلاً کنارش بگذارم؛ اگر بابا می‌فهمید شر به پا می‌کرد و اصلاً حوصله درگیری نداشتم. بسته سیگار را از پنجره به بیرون پرت کردم و نگاهی به کوچه خلوت انداختم. نسیم خنکی می‌وزید و صدای جاروی رفتگر محله به گوش می‌رسید.
ساعت نزدیک سه و نیم شب بود و والدینم همچنان مشغول مشاجره بودند. گاهی با خودم می‌گفتم کاش به جای اینکه آن‌ها مدام خانه را ترک کنند، من برای همیشه از اینجا می‌رفتم؛ به جایی آرام و بی‌صدا. روی تخت دراز کشیدم و به آینده مبهمم فکر کردم. سهم من از این زندگی چه بود؟ هیچ تصویری از آینده نداشتم و قوه تخیلم اصلاً یاری‌ام نمی‌کرد.
پری همیشه خودش را کنار علی، پسرعمه‌اش تصور می‌کرد. آن‌ها از بچگی نشان‌کرده هم بودند. هیچ‌گاه نتوانستم این رسم کهنه را که دو بچه را از دوران خردسالی برای هم نام‌گذاری می‌کنند درک کنم؛ به نظرم حماقت محض بود. اما گاهی به حسِ قشنگ پری به علی حسودی‌ام می‌شد. دلم می‌خواست من هم تکیه‌گاهی داشتم تا تمام تلخی‌های گذشته را فراموش کنم و آینده‌ای قشنگ بسازم. ولی هیچ پسری نظرم را جلب نمی‌کرد؛ با اینکه خواستگارها و پیشنهادهای زیادی داشتم، اما حتی به آن‌ها فکر هم نمی‌کردم. زندگی پدر و مادرم مرا از ازدواج ترسانده بود؛ می‌ترسیدم همسرم بداخلاق، خائن یا معتاد از آب درآید. کشش سختی کشیدن نداشتم. از بچگی همیشه دیواری ضخیم میان من و مادرم وجود داشت و رفتارش هیچ‌وقت مثل پدرم خالصانه نبود. دلیل این‌همه بی‌مهر‌ی‌اش را نمی‌فهمیدم.
***
صدای زنگ پیامک، رشته افکارم را پاره کرد. نگاهی به اطراف اتاق انداختم؛ گوشی‌ام نبود. همه‌جا را گشتم و در نهایت آن را زیر تخت پیدا کردم. تازه یادم آمد موقع خواب پرتِش کرده بودم همان‌جا! احساس می‌کردم حافظه‌ام ضعیف شده. با اینکه بیست سال بیشتر نداشتم، اما انگار زن پنجاه ساله‌ای بودم که از تک‌تک روزهای عمرش خسته شده است. پیامک از طرف فرید، پسرعمويم بود: «بیداری؟ اگه بیداری جواب بده.» فقط نوشتم: «آره» و فرستادم.
هنوز چند لحظه نگذشته بود که موبایلم زنگ خورد. اصلاً حوصله صحبت نداشتم، اما فرید شش سال از من بزرگ‌تر بود و برایش احترام زیادی قائل بودم. مثل برادری که نداشتم با او رفتار می‌کردم، گرچه می‌دانستم او به چشم دیگری به من نگاه میکند؛ همان قصه تکراری و مسخرهِ عقدِ دخترعمو و پسرعمو در آسمان‌ها!
گلویم را صاف کردم و پاسخ دادم:
– سلام فرید.
– سلام پگاه‌جان، خوبی؟ خواب نبودی که؟
– ممنون، خوبم. تو خوبی؟ نه، خوابم نمی‌بره.
– خب خدا رو شكر. منم خوابم نبرد، گفتم زنگ بزنم کمی گپ بزنیم.
در همان لحظه صدای شکستن چیزی از بیرون اتاق آمد! با شتاب دستم را روی دهنی گوشی گذاشتم. صدای جیغ مادرم بلند شد: «چته وحشی؟! چرا میز رو می‌شکنی؟!»
دعا دعا می‌کردم فرید نشنیده باشد، اما شنیده بود:
– پگاه، اون چی بود شکست؟!
سریع به طرف پنجره رفتم و گفتم: «چیزی نیست! آخه دم پنجره‌ام، رفتگر محله داشت خیابان رو جارو می‌کرد، زد یکی از مهتابی‌های کوچه رو شکست.»
از دروغ شاخداری که به زبان آورده بودم خودم هم تعجب کردم! چقدر ذهن خلاقی داشتم و خودم خبر نداشتم.
فرید گفت: «آهان، ترسیدم فکر کردم اتفاقی افتاده!»
– نه بابا، نترس، خبری نیست.
نفسی از سر آسودگی کشیدم. فرید پرسید: «خب حالا چرا بیداری؟»
– داشتم درس می‌خوندم. آخر ترمه و چند هفته دیگه امتحانات شروع میشه.
– منم دارم روی این پایان‌نامه لعنتی کار می‌کنم، هنوز تمام نشده.
فرید دانشجوی معماری بود و چون دو سال به سربازی رفته بود، دیرتر وارد دانشگاه شده بود؛ من هم تاریخ می‌خواندم. گفتم: «کمی تحمل کنی تموم میشه ان‌شاءالله. اونوقت باید منو مهمون کنی!»
– به روی چشم! می‌برمت بهترین رستوران شهر.
– نمی‌خوام تو خرج بیفتی.
فرید لحنش را گرم‌تر کرد: «این حرف‌ها رو نزن، من برای تو هر کاری می‌کنم.»
با شنیدن این جمله سکوت کردم. دلم نمی‌خواست رابطه‌مان عاشقانه شود، اما وقتی نگاهش می‌کردم یا صدایش را می‌شنیدم، دلم می‌سوخت. سیمای معصومی داشت. من عاشقش نبودم، فقط حس یک دوست داشتن خواهرانه به او داشتم.
فرید گفت: «کجایی پگاه؟ ساکت شدی!»
– همین‌جام.
– مطمئنی خوبی؟
– آره، چیزی نیست.
– پگاه؟
– جانم؟
– اگه به یه مهمونی دعوتت کنم، باهام میای؟
– همم؟
– یه دورهمی با دوستامه. همه با پارتنرشون میام، فقط من تنهام و حوصلم سر میره.
از این حرفش خنده‌ام گرفت اما خودم را کنترل کردم و با شوخی گفتم: «خب با برهمن برو!»
