دانلود رمان در آغوش هوس

با دیدن قطره‌ی آبی که از موهاش بر روی سینه و گردنش می‌چکد و پر پیچ و تاب به سمت نوک ممه‌های صورتیش می‌رود، بدنم داغ می‌شود. احساس می‌کنم خون زیادی از بی‌ضه‌هایم به کلاه کیرم حرکت می‌کند. حتی بودنم اینجا، خیلی اشتباه است، چه برسد به اینکه بخواهم یک دختر را که داخل حموم است ببینم. دختر با حرکات گردان و فریبنده داخل مشتاش می‌گیرد و می‌مالد. همین‌طور که اونان را چنگ می‌زند، آروم ناله می‌کند. کیرم داشت سیخ می‌شد، باید می‌رفتم، اما نتوانستم برم، زیرا او من را نمی‌بیند، پس یکم دیگر می‌ماندم. دختر یک دستش را به سمت پای لایش می‌برد و پف دار کیرم را لمس می‌کند. حس می‌کردم کیرم در حال سرخوردن است و می‌دانستم که در حال حاضر باید به شلوارم دست بزنم. دختر انگشتش را لای چاک کیرم قرار داد و من دلم خواست این کیر صورتی را با کیر خودم پاره کنم و سپس زبانم را داخل آن سوراخ تنگش ببرم. با چاله زدن محکم به کِص او، او شروع به مالیدن چوچولش کرد. من زیپ شلوارم را باز کرده و شورتم را پایین کشیدم تا کیرم مثل یک چوب سفت بیرون بیاید. انگشتانم را دور کیرش حلقه کردم و کمی بالا و پایین حرکت دادم. “آه، لعنتی! چقدر خوب بود اگر همه‌اش را داخل دهان زیبای او می‌ریختم”، دقایقی بعد او وارد سکس شده و در حال لذت بردن از من بود. دختر سرش را بلند کرده و دهانش را باز کرد، آب به دهانش ریخت و سپس آب را نگاه داد. سپس لنگایش را باز کرده و با چهار انگشت کیرش را مالید و آه غلیظی کشید.

حاج معید، سایه‌وار در راهروهای تاریک عمارت می‌خزید. نگاهش، لایِ درِ نیمه‌باز حمام، به حرکتِ ظریفِ دختری که تازه به خانه آمده بود، قفل شد. تمامِ وجودش از هیجانی سیاه و بیمارگونه می‌لرزید؛ هیجانی که از تماشایِ بی‌خبریِ دیگری نشأت می‌گرفت. او در سکوت، شاهدِ معصومیتِ قربانیِ جدیدی بود که هنوز نمی‌دانست در چه دامی گرفتار شده است.

نبضِ شقیقه‌هایش با ریتمی عصبی می‌زد. حس کرد کنترلش را بر ذهنِ بیمارش از دست می‌دهد؛ پس با قدم‌هایی بلند و بی‌صدا، از آن فضا فاصله گرفت و خودش را به اتاقِ انتهایی راهرو رساند. در را پشتِ سرش کوبید و به دیوار تکیه داد. نفس‌هایش تند و بریده‌بریده بود. چشمانش را بست و تصویرِ آن چهره‌ی ناآشنا در ذهنش حک شد؛ تصویری که حالا به بخشِ جدایی‌ناپذیرِ افکارِ مشوش‌اش بدل گشته بود.

او غرق در تخیلاتی بود که مرزهای اخلاق را در ذهنِ تاریکش جابه‌جا می‌کرد. لرزشی در دستانش بود که نه از سرِ هیجانِ جسمی، که از سرِ یک اشتیاقِ کور برای «تصاحب و درهم‌شکستن» بود. او می‌خواست آن دختر را به زانو درآورد، می‌خواست صدای خرد شدنِ آن غرورِ بی‌خبر را بشنود.

هنوز در حصارِ افکارِ مسمومش بود که صدایِ تقه‌ای به در، او را به دنیایِ واقعیت پرتاب کرد. سکوتِ اتاق با صدای لرزان و دخترانه‌ی «حنا» شکسته شد:

— حاج معید؟ … حاج معید، شما این‌جایید؟

صدایِ حنا، آن‌قدر نزدیک بود که انگار دیوارهایِ اتاقِ کوچک، دیگر هیچ حفاظی بینِ آن‌ها باقی نگذاشته بود. حاج معید، چشمانش را با خشم باز کرد و به درِ چوبی خیره شد. لبخندی کج، سرد و تهدیدآمیز بر لبانش نقش بست. او می‌دانست که بازیِ شکار، درست از همین لحظه آغاز شده است.