دانلود رمان باکره

ترنتون لمبرت با همان چشمان سبز و آبی خیره‌کننده‌اش، تمام مدت کلاس نگاهش را از من برنمی‌داشت. حتی از آن فاصله هم می‌توانستم حالت جدی و اخم همیشگی صورتش را ببینم؛ همان اخمی که somehow بیشتر از هر چیز دیگری به چهره‌اش می‌آمد.

سال‌ها بود که خودم را با نگاه‌های کوتاه و دزدکی به او سرگرم می‌کردم، اما حالا شرایط فرق کرده بود. این بار این ترنتون بود که مدام مرا زیر نظر داشت و همین موضوع باعث می‌شد نتوانم حواسم را روی درس جمع کنم.

هر بار که چشممان به هم می‌افتاد، گوشه لبش کمی بالا می‌رفت و همان پوزخند آشنایش روی صورتش می‌نشست. نمی‌فهمیدم این رفتارها دقیقاً چه معنایی دارند، اما یک چیز را خوب می‌دانستم؛ حضورش بیشتر از چیزی که دوست داشتم روی من تأثیر می‌گذاشت.

«جین، لمبرت دوباره داره نگات می‌کنه.»

صدای بنیتا باعث شد سریع نگاهم را از ترنتون بگیرم. به طرفش برگشتم و با اخم ساختگی گفتم:

«چرت نگو.»

بنیتا با شیطنت خندید.

«خودت دیدی که!»

نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و دوباره نگاهی به سمت ترنتون انداختم. هنوز همان‌جا نشسته بود و با همان حالت مرموز نگاهم می‌کرد.

سؤال‌های زیادی در ذهنم می‌چرخید. چرا این‌قدر به من توجه می‌کرد؟ اصلاً از من چه می‌خواست؟

من هیچ‌وقت خودم را شبیه دخترهایی که دوروبر ترنتون می‌چرخیدند نمی‌دیدم. همیشه سعی می‌کردم با لباس‌های گشاد و ساده، کمتر در مرکز توجه باشم. حتی موهایم را طوری می‌بستم که جلوی صورتم نریزد و ظاهر نامرتبشان کمتر به چشم بیاید.

با این حال، هر کاری هم می‌کردم، باز هم در مدرسه سوژه پیدا می‌شد. بعضی از بچه‌ها به خاطر ظاهر و هیکلم مسخره‌ام می‌کردند و لقب‌های آزاردهنده‌ای برایم ساخته بودند.

شاید به همین دلیل بود که هیچ‌وقت باور نمی‌کردم کسی مثل ترنتون واقعاً به من توجه داشته باشد.

اما نگاه‌های این چند روزش چیزی نبود که بتوانم نادیده بگیرم.

و بدتر از همه این بود که هرچه بیشتر سعی می‌کردم به او فکر نکنم، بیشتر ذهنم درگیرش می‌شد.

نمی‌دانستم این نگاه‌ها قرار است به کجا برسند؛ فقط حس می‌کردم اتفاقی در راه است و زندگی آرام و یکنواخت من قرار نیست برای مدت زیادی همین‌طور باقی بماند.