دانلود رمان اندوه باکره

به نام خدا

دست‌های مهربان سلیمه، در حالی که دامن بلند و پرپَرچم عروس را به آرامی می‌چرخاند، زیر نسیم ملایمی که از پنکه‌ای می‌چرخید، به دقت نخ‌های سفید را می‌دوزید. دامن که به‌نقش یک دایره نیمه‌کامل می‌چرخید، صدای سوزن را در گوش می‌آورد تا زمانی که خانم فرهادی، زنی ظریف و کوچک‌جثه که از چاقی و غبغب دور بود، در گوشه‌ای ایستاده و به سکوت شب گوش می‌داد، سلیمه ساکت بماند تا نالهٔ او به گوش نیاید.

ظهر گرم بود؛ عرق بر پیشانی او ریخته بود و او با دقت یک سوزن و نخ از جعبه‌اش برمی‌داشت. مادرش که بر روی صندلی قدیمی نشسته بود، به‌دقت نگاه می‌کرد که هر گره‌ای که سلیمه می‌زد، محکم باشد. خانم فرهادی، زنی ظریف و کوچک‌جثه، چهره‌اش بین ریسه‌های توری و نوارهای سفیده‌اش گم می‌شد؛ او هرگز عادت نکرده بود سلیمه را به نام صدا بزند، اما دلش می‌خواست او را در کنار خود ببیند.

سلیمه که بچه‌ای بیوه و کم‌سال بود، با دستانی سست، لباس عروس را بر سینه‌اش دوخت؛ منجوق و پولکی که از خیاطی مادرش به ارث برده بود، روی پارچهٔ سفید می‌درخشید. در آن زمان جنگ و بمباران‌ها شهر را درگیر کرده بود و خیاطی خانم فرهادی مجبور به تعطیلی شد؛ اما سلیمه هنوز در اتاق کوچک پشت باغ به تنهایی کار می‌کرد، نخ و سوزن را به دست می‌گرفت و به یاد مادرش می‌گفت: «تا روزی که این لباس تمام شود، من ادامه می‌دهم.»

در شبی سرد، یحیی که مادرش او را در کنار سوزن می‌دید، لب‌هایش را می‌نواخت و از نور کم‌سویی که از پنجره می‌تابید، لبخندی می‌کشید. او لباس عروس را در آینهٔ کوچک روی طاقچه می‌نگریست؛ بارها و بارها می‌چرخید تا از همهٔ زاویه‌ها خود را ببیند. عشق او به این لباس همانند عشقی بود که برای عروس‌دختری که هنوز نیامده بود، حس می‌کرد.