دانلود رمان به طعم شکلات

**متن بازنویسی‌شده**

— «آیا از این کار سخت خوشتان آمده؟» او گفت. «فقط یک میم کوچولو از ابتدا می‌تواند تمام مشکلاتتان را از بین ببرد؛ دنیا پر از شکلات است. ^_^ آماده‌اید تا طعم شکلات را بچشید؟»

در لحظه‌ای که خنده‌ای از لبانش برمی‌آمد، یکی از حاضرین گفت: «کافی است، خدا رو شکر، اینجا چقدر زیباست!»

او به طرفش نگاهی کرد و گفت: «حالا که اینجا هستی، می‌خواهی دلم را خوشحال کنی؟»

در همان حین، نگاهی به خواهر عروس انداخت؛ چه زیباتر از عروس! لبخندش را با این حرف‌ها همراه کرد: «مژده زدم، نکنه پس‌پشتش می‌گیره؟»

خواهرش پاسخ داد: «اگر همه مثل من آزاد بودند، حتماً یک خواهر زیبا مثل تو برای خودش انتخاب می‌کردند. ولی زندگی من این‌گونه نبود.»

چشمانش پر از اشک شد؛ او سعی کرد آن‌ها را در دل خود نگه دارد، سپس با صدای خنده‌ای فشارآور گفت: «خب، بس است. دیگر نگذارید هیاهو کنید، منتظر باشید.»

—

دخترک با اشک‌های حلقه‌زده در چشم‌هایش، خود را کنترل کرد، لبخندی آرام زد و دامن عروس را گرفت. با یک چشمک گفت: «آرش، تو کجایی؟ من اینجا بودم، لحظه‌ای هم نمی‌خواستم تو را از دست بدهم.»

وقتی اسم «ارش» را صدا زد، لبخندش بیشتر شد؛ سپس از دستش گرفت و گفت: «بیا، تا وقتی که بازگردی، اینجا بمان.»

چهره‌اش سفت شد، اما گفت: «نکن که اینجا غمگین شود؛ خوشحالی‌مان نباید از دست برود.»

به سمت در رفت، در را باز کرد و به سه‌لی که با استرس ولی خوشحالی پشت در ایستاده بود، نگاه کرد. او گفت: «سالم، تمام شد؟»

سالم خجالت‌زده سر تکان داد. «بله، بفرما.»

پس از آن، با قدم‌های آرام وارد سالن شد؛ دست‌هایش را به سمت صندلی‌های کنار استاد کشید و نگاهش به مژده افتاد که دست‌هایش را به‌هم چسبانده و چشم‌هایش بسته بود. لبخندش به‌تدریج از پشت سینه‌اش به جلو می‌رفت؛ دو دستش محکم دسته‌گل را می‌گرفت و حرکاتش واضح بود. مژده به آرامی به سمت او چرخید؛ دو گل از میان گل‌هایشان شکوفا شد.

«بالاخره این روز هم زیبا شد؛ قربانت برم!» او فریاد زد؛ آنها در هم آغوش گرفتند و چند لحظه همان‌جا ماندند. مژده دست‌هایش را دور گردن سه‌لی حلقه کرد و سپس به چشم‌هایش نگاه کرد و گفت: «همیشه با هم می‌مانیم.»

چهره‌اش پر از غم شد؛ خواهرش پس از مدتی جدایی طولانی، به عشقش رسید و این صحنه زیباترین لحظه‌ای بود که می‌توانستند به‌خاطر بسپارند. او سرش را به‌طرف دیگری تکان داد، فکرهای مزاحم را از خود دور کرد. دو نفر در آغوش هم بودند، هیچ قصد جدایی نداشتند.

مژده سرانجام رضایت داد که از سه‌لی جدا شود؛ او آمد و گفت: «شهرزاد، سرِ این مسیر را می‌دانی؟»

او خندید و پاسخ داد: «با من می‌آیی؟ من می‌خواهم راننده باشم! اگر آرش هم دنبال من باشد، فکر نکن که مانع‌مان شود.»

شهرزاد سرش را تکان داد و گفت: «باشه، پس تا آخر در با هم بمانیم، حداقل به‌عنوان خواهر بزرگتر و تنها خانواده‌ات.»

با لبخندی گرم دست‌هایش را گرفت و گفت: «نگران نباش، هنوز هم می‌توانیم به‌راحتی پیش برویم. حواسم است، بوسه‌ات را روی لب‌هایم می‌گذارم.»