دانلود رمان ییلاق دلپذیر

چشمانم به او دوخته شد؛ پایش را بکشیدم و محکم نگه داشتم. همان لحظه، تاریکی عمیقی که پیشتر فقط در ذهنم می‌درخشید، به‌صورت واضحی در اطرافم پخش شد. صدای‌های عجیبی از دور می‌آمدند که هنوز نمی‌دانستم چه معنایی دارند، اما حس عجیبی درونم می‌لرزاند. گوشم به‌سرعت به آن صداها کشیده شد و توانستم در میان این هرج و مرج، یک نغمه‌ی ناآشنا را تشخیص دهم.

از بالا، بادی سرد و سنگین به‌من می‌نواخت؛ حس می‌کردم که تمام بدنم در برابر حمله‌ای نامرئی می‌لرزد. توانستم تمام وجودم را جمع کنم و فریاد زدم، ولی صدای من در آن فضا گم شد.

صداها به‌تدریج نزدیک‌تر می‌شدند و دست‌های نامرئی به‌دست‌هایم چسبیدند. دستم به‌سرعت به مچم رسید؛ انگشتانم سفت و محکم به‌هم چسبیدند. حس ترس و اضطراب در هر سلول بدنم جاری شد؛ هر لحظه گویی می‌خواستم فریاد بزنم اما صدایی که می‌آمد، در گوشم می‌چسبید و مانع می‌شد.

چشمانم به‌سختی می‌دیدند؛ پرده‌ای نازک از پارچه‌های تاریک روی چشم‌هایم افتاده بود. اما با یک تکان ناگهانی، توانستم آن را از چشم‌هایم برمی‌دارم و اطرافم را می‌نگرم. در میان آن‌ها، زنی پوشیده‌ در لباس‌های عجیب و رنگارنگ می‌دیدم که چشمانش همچون دو ستاره‌ سیاهمی‌درخشید. لباسی که بر تنش کشیده بود، پر از جزئیات بود؛ دامن‌های پر از گل‌های سرخ و پارچه‌ای که در نور خورشید می‌درخشید.

تمامی حضورها به‌هم پیوسته بودند؛ لبخندی خفیف بر لبانشان می‌نشست و صدای آرامی می‌آمد که گویی می‌خواست بگوید: «ما اینجا هستیم، تو تنها نیستی». احساس سردرگمی و ترس در من عمیق می‌شد، اما در همان لحظه، صدای دیگری از دور به‌من می‌رسید: صدای مردی که به‌ظاهر آرام و خونسرد بود، اما نگاهش پر از خشونت و خشم بود. چهره‌اش در سایه‌ها پنهان بود؛ شلوار سیاه، پیراهن گشاد و یک شال که دور کمرش پیچیده بود، همه‌چیزش نشان از قدرتی سنگین می‌داد.

او با صدای بلند فریاد زد: «آه! تو کی هستی؟! چه می‌خواهی از من بگیری؟!» صدای او در فضا می‌پیچید و من حس می‌کردم که در دل این تاریکی، یک نیروی عظیم در حال حرکت است. من نیز فریاد زدم: «من نمی‌فهمم! من نمی‌دانم!»

مرد با سبیلی که به‌دستش کشیده بود، به‌من نزدیک شد و گفت: «صداهای تو را می‌شنوم، ولی تو هنوز نمی‌دانی که اینجا چه اتفاقی می‌افتد». سپس با لحنی ملایم، اما پر از تهدید، گفت: «بیا اینجا، بیا به من بگو چه می‌خواهی، تا شاید بتوانیم این کابوس را پایان دهیم.»

در همین حین، زن دیگری که پشت من ایستاده بود، از پشتش دستش را به‌سوی من دراز کرد؛ او سعی کرد من را از این وضعیت نجات دهد، اما دست‌هایش هم به‌سرعت در میان تاریکی ناپدید شد. من هنوز در حس ترس و اضطراب به‌دنبال راهی برای فرار می‌گشتم، در حالی که صدای فریادهای دیگران در فضا می‌پیچید و همه‌چیز به‌نظر می‌رسید در یک چرخهٔ بی‌پایان از تاریکی و نور می‌چرخد.