دانلود رمان شیرین مثل ویسکی

«اصلاً هم خوب نیست!»

«ما می‌تونیم این کار رو انجام بدیم، مگه نه، ادنا؟»
نگاهی به ماشین‌ام انداختم؛ صدای خرخر کرد و من هم با فریاد خفه‌ای که محترمانه نبود، جواب دادم: «من می‌کشم!»

«ادنا، جرأت نمی‌کنی از کار بیفتی. قوی باش!» صدای زنی بلند شد.

در پاسخ صدای تق شد؛ هوندا سیویک قرمز تیره مدل ۷۰۰۲ جلوی من ایستاد. من در وسط جاده بودم؛ فقط دو مایلی تا مقصد خاموش مانده بود.

«این خوبه.» با کمی نیروی بیشتر از حد معمول، کلیدها را از سوئیچ جدا کردم و از ماشین پیاده شدم. کاپوت را باز کردم؛ نه دود، نه هیچ نشانه دراماتیکی که بگوید مشکل چیست. واقعاً نمی‌دانستم دنبال چه باید بگردم.

زیر لبم فحش دادم و به سمت در برگشتم. راننده‌ام، گوشی‌ام را از پایه‌اش روی داشبورد برداشت و زنگ زدم به ویرجینیا.

«بجنب…» زیر لب غر می‌زدم و هم‌زمان پایم را روی زمین می‌مالیدم.

«سلام پسر کوچولو!» دوستم، که همیشه درگیر دردسرهاست، این‌گونه جواب داد قبل از این‌که فرصت کنم او را سرزنش کنم که من را «پسر» صدا کرده بود. «من سالم هستم، خیلی ممنون!»

«رسیدی؟» او پرسید.
«رسیدم، فقط یکم مشکل دارم.» من سر تکان دادم.

صدای همهمه مردم و برخورد لیوان‌ها از طرف دیگر خط می‌آمد و به گوشم رسید.
«ماشینم خراب شده.» به ویرجینیا گفتم.

یک لحظه سکوت شد و سپس دوستم خندید.
«خیلی ممنون، جینی.» من با ناله گفتم. «واقعا کمک‌ات خیلی ارزش داشت.»

او با یک پوزخند صداش دوباره در گوشم پیچید: «کجایی؟»
«چند مایلی تا مقصد.» گفتم و نگاه‌ام را به اطراف می‌چرخاندم؛ مناظری که در آن درختان دو طرف جاده نقطه‌گذاری شده بودند، برگ‌های تازه زرد شده، علف‌های بلند که مثل فرشی پهن به سمت افق کشیده بودند. در دوردست کوه‌ها به آسمان می‌رسیدند؛ قله‌های سنگی‌شان بدون مرزی با آبی روشن آسمان ترکیب شده بود.

منظره‌اش محشر بود؛ انگار کارت‌پستالی بود.

«خب، پس بهتره پیاده راه بیفتی.» ویرجینیا گفت.

در اعماق ذهنم صدای جیغی می‌پیچید.