دانلود رمان هویدا

#هو دا ی
#part1

خستگی از هر سلول و هر پیوند بدنش ساکن شد، اما نه در همان لحظه‌ای که دلبر دلنشینش را از دست داد. خستگی و تمام احساسات به‌سراغ او آمد؛ دنیا از چشم‌هایش رنگی دیگر گرفت.

در آشپزخانه بود. در دل این فضای آرام، مردی با دستان مهربان خود مشغول ریختن چای در فنجان‌های سفید بود. ناگهان لبخندی ناخواسته بر لبانش نقش بست. کت‌اش را برداشت و روی یک صندلی مبل نشست.

آیلی که از ورود مسیحا باخبر شده بود، صدای خفیف ماشین‌نشینی را که از داخل حیاط می‌آمد، شنید. او دستش را از همان‌جا بالا برد و همان‌گونه که پشتش به مسیحا بود، با صدای بلند و سرحال فریاد زد.

مسیحا با خنده‌ای کوتاه پاسخ داد و مهربانی‌اش را به گونه‌ای نشان داد که آیلا نتوانست در برابر آن مقاومت کند. او از مبل پرید و پاهایش را در عسل کشیده شده دراز کرد. سپس یک فنجان چای را از روی مبل برداشت و روی میز گذاشت.

آیلی قدم به جلو رفت تا روی مبل تک‌نفره‌ای که کنار دیوار بود بنشیند، اما مسیحا دست او را گرفت، او را روی صندلی نشاند و بوسه‌ای بر گونه‌اش گذاشت.

حالا دیگر عادت کرده بود به این لحظه‌های نشستن، درآغوش گرفتن و بوسه‌ها. سرش را روی شانهٔ مسیحا گذاشت.
آیلی پرسید: «امروز تو شرکت حالت خوب بود؟»
مسیحا با صدایی سرشار از خوشحالی گفت: «آره».

سکوتی کوتاه در فضا پدید آمد؛ مسیحا می‌خواست دوباره صدای دلنشین آیلا را بشنود.

مسیحا پرسید: «دانشگاه چطور بود؟»
آیلی پاسخ داد: «بد نبود، امتحان دادم؛ فکر می‌کنم نمره‌ام خوب می‌شود». مسیحا لبخند زد. «شب‌ گذشته تا سحر بیدار بودیم، ولی همه چیز خوب پیش رفت».

آیلی سر شانهٔ مسیحا را سرازیر کرد و خم شد تا فنجان چای را بردارد. فنجان را به دست مسیحا داد.

آیلی گفت: «چای‌ات را بخور، شاید سرد شود».

مسیحا فنجان را گرفت، لب‌هایش را به آن نزدیک کرد، دستش را دور کمر آیلا گذاشت و محکم به خودش فشار داد. آیلا از رفتارهای عجیب و غرور سرکوب‌نشده‌اش تعجب کرد، اما مسیحا به این عادت کرده بود.

#هو دا ی
#part2

پس از اینکه ناهار را تمام کرد، آیلا صدای مسیحا را صدا زد تا شام را بچینند. او به سمت صندلی‌اش رفت و کنار او نشست. آیلا ابتدا ظرف مسیحا را برداشت و برایش غذا کشید.

مسیحا گفت: «دست‌ات درد نکنه، خیلی زحمت کشیدی».

آیلی با خنده‌ای کوتاه پاسخ داد و دلش با هم‌نقش خندهٔ دلربا پر شد.

آیلی گفت: «این حرف‌ها چیه؟ … نوش جونت بخور».