دانلود رمان تو فقط حق منی

مامان:
— امیر کجاست؟

— رفته دنبال کاری که مادرش می‌گرده. اصلاً نمی‌دونه کجا. حتی سواد و حسابی هم نداره.

با ناراحتی، مامان سرفرازی‌اش را پایین آورد، سرش را به دیوار زد و نشست.

— چرا این‌جوری توی شهرهای بزرگ زندگی‌مون این‌قدر سخت می‌شه؟

بابا از پشت سر گفت: اگر این وضعیت ادامه داشته باشد، چطور می‌تونیم پیش‌رو باشیم؟

بابا که بزرگ‌تر شده بود، می‌گفت: ای کاش تو پیشم بودی. دلم برای تو خیلی تنگ شده.

— حالا دیگه خوراکی نخور، مامان. بالاخره یه کاری پیدا می‌کنه.

— پس تو چه کار کردی؟ مدرکتو گرفتی؟

یادش آمد که دیپلمش را گرفته، به‌سرعت به‌سر مادر زد و گفت: «وای! مامان، با نمره ۱۹۷.۶۲، شدم!»

— ماشاالله، دخترم، خوشحالم که درد تو به‌دست‌هات رسیده. امیدوارم همیشه موفق باشی.

کیف را برداشت، تمام وسایلش را داخلش گذاشت و به سمت مامان رفت.

— ببین مامان، الآن دیپلم دارم، می‌تونم به امیر کمک کنم و برم سر کار.

— بگو چند تا دلار می‌خوای، فکر کن از سرت بیرون بزن. بچه‌ها چه کاری می‌کنن؟

— مامان، من کجا بودم؟ من ۱۸ سالم می‌شود دیگه!

— چه‌جور که می‌گویی، ۱۸ سال سن مادر نیست! اگر اجازه بدم امیر هم‌چنان ادامه بده، نمی‌تونه کاری بکنه.

—

فقط صدای ناله‌ام از دل بیرون می‌آمد. دست‌هایش را گرفته و گفتم:

— مامان، من هم می‌خوام کمکت کنم، بدون دلیل خاصی. داداش امیر هم نمی‌خواد کاری بکنه.

— نمی‌خواد کاری بکنه، ولی بگو چند بار. او می‌گوید باید درست پیش بره و ادامه بده در دانشگاه.

— این وضعیت درسی و دانشگاهی چه‌جوری به دردمان می‌خورد؟

— این حرف‌ها را کنار بگذار، چای بخور، لباس‌هات را عوض کن. من دیگه می‌آیم ناهار را می‌گیرم. حتماً تو خیلی گرست.

— واو، مامان! گفتی که گرسنمه. بگو که نه.

— پس بخور و برو لباس‌هات را عوض کن تا ناهار بخورم.

بعد از آن، او به آشپزخانه رفت و بلند شد. من اصلاً نمی‌خواستم که مامان اذیت بشه؛ او و داداشم عزیزترین آدم‌های دنیا هستند.

من شروع کردم به نوشیدن چای دارچین مامان. خیلی خوشمزه بود؛ مامان می‌دانست که من و امیر همدیگر را دوست داریم و همیشه وقتی از بیرون می‌آییم، برایمان غذا می‌پزد. او گفت: «خستگی‌ات را دور کن.»

از بیرون آمدم، به سمت اتاق تنها رفتم. یک شلوارک و یک تیشرت پوشیدم، لباس‌های کثیف‌ام را در گوشه‌ای گذاشتم تا بشویند. سپس به آشپزخانه برگشتم، جایی که مامان سفره می‌چید.

— مامان، بیا بنشین، من آن را می‌چینم.

— نه عزیزم، خسته‌ای؟

— بابا نه، خسته بود کجا؟

او دیگر حرفی نزده و نشست. من شروع به چیدمان سفره کردم. در حین اینکه ماکارونی را روی سفره می‌چیدم، صدای در حیاط بلند شد. دویدم به سمت در تا مطمئن شوم امیر خیس نمی‌شود. در را باز کردم. خدا را شکر که او خیس نشده بود. او را بوسیدم.

— سالم، داداش، خسته نباشی.

— سالم، جوجو، بیا پایین، یخ‌برف‌بابا را بزن.

— خب بابا، می‌خوای مهربونی کنم؟

— نه، اصلاً.

با هم به سمت خانه رفتیم. مامان در را باز کرد و ما به‌سر سفره نشستیم و منتظر آمدن امیر شدیم. وقتی او رسید، ناهار را شروع کردیم.

همین‌طور که غذا می‌خوردیم، جوجو زیر صداهای خنده‌ام می‌پرست. او گفت: «گشنه‌ام!»

— خندیدم. — بگو دلم برات سوخت، بیا بخور.

دخترم دیپلمش را گرفت. سرش گفت: «جوجو؟» من لبخند بزرگی زدم.

— آره، داداش.

او را در لپم کشید. بعد از ناهار، سفره را جمع کردم، ظرف‌ها را شستم. سپس یک پتوی نرم برداشتم، روی خودم پوشیدم و به‌سرعت به خواب رفتم.

صدای امیر از خواب بیدارم کرد.