دانلود رمان یهویی پسندیدمت

بار دیگر صدای مادرم از پشت‌پرده بلند شد و من را به‌سان یک خنجر در دل می‌کشید: «آره، برو بزن به اون شیطانِ مرگ!».
در همان لحظه صدای در باز شد، سپس جیغی که از مادرم می‌آمد به گوش رسید.

مادر: «دختر، بیدار شو! هنوز درس و دانشگاه ندارید؟!»
من که از خواب به‌دستِ «دانشگاه» و «خواب» می‌پروردم، از خشم بوی عطرش می‌آمد؛ موهای‌ام که مثل برج ایفل از سر می‌رفتند، زیر پایم افتادند.

سرعتاً از دستشویی بیرون آمدم، کارهای ضروری‌ام را تمام کردم و با همان حالت به اتاق برگشتم. وقتی به پایین آمدم، پوریا را دیدم؛ خنده‌اش از ته دل فرورفت و تمام صحنه را پر از صدای خنده کرد.

پدرم هم ناگهان ظاهر شد، با نگاه به من خندید و سعی کرد خنده‌اش را مهار کند. گفت: «دخترم، بیا بنشین».

من نشستیم و وقتی مادرم برگشت، مرا با همان حالت دید.
او گفت: «کجا رفتی؟ چرا این‌جوری شدی؟!»
من با خشم پاسخ دادم: «مامان، من آدمِ معمولی‌ام، نه این‌که…»

مادر ادامه داد: «دخترِ من، تو باید نجیب باشی! این‌چیه که می‌کنی؟!»
من هم خسته شدم و گفتم: «مامان، دیگه حوصله ندارم».

ساعت دیواری را نگاه کردم و صدای جیغی از درونم بیرون آمد که تمام خانواده را ترساند؛ زمانم کمتر از یک ساعت بود.
مامان با نگاه نگران گفت: «چی شده؟!»
من پاسخ دادم: «وقت کم دارم».
او گفت: «پس چرا این‌جوری با من رفتار می‌کنی؟»

بعد از آن، برایم چای ریخت؛ ولی طعمش مثل آشوبی بود که تمام توانم را گرفت. رفتم تا آماده شوم، هنوز هم نمی‌دانستم چه بگویم؛ اول می‌خواستم حاضر شوم، بعد از آن معرفی‌ام را می‌کردم.

پوشاکم را تغییر دادم: شلوار جین تیره، مانتوی کوتاه آبی‌رنگ، عروسکی، و پیراهن مشکی؛ سپس یک جفت کفش کتونی سیاه جدید هم پوشیدم.

به سمت بیرون رفتم تا لباسم را تمام کنم.

قرار بود برای اولین روز دانشگاه، صورت‌ام را کمی آرایش کنم تا شبیه گودزیلا نشوم. کمی کرم، ریمل، ژل ابرو و رژ لب رنگارنگ زدم؛ حس خوبی داشتم.

قابلم را توصیف می‌کنم: پوستی سفید، ابروهای پر و قهوه‌ای، چشم‌های بزرگ با رنگ ترکیبی آبی، دماغی کوچک و استخوانی، لب‌های کوچک که مثل یک گُل تازه به‌نظر می‌رسیدند. مطمئناً من دختر بسیار خوش‌چهره‌ای‌ام.

احساس اعتماد به‌نفس در گلویم می‌آمد؛ نیم ساعت زمان داشتم، اما هنوز هم کافی نبود. به سمت پایین رفتم تا پدر و پوریا را ببینم؛ آن‌ها می‌خواستند به شرکت بروند. مادر هم در خانه بود. خداحافظی کردم، می‌خواستم به دانشگاه بروم که پدرم صدا داد:

پدر: «دخترم، می‌دونم گواهینامه داری و رانندگی بلدی، پس برات یک پراید گرفتم تا رفت‌وآمدت به دانشگاه راحت‌تر بشه».

من با خوشحالی به سمت کلیدهای ماشین دویدم؛ بابا من برایم ماشین گرفته بود! با شور و شوق به سمت سوئچ کلیدها رفتم، ماشین پراید سفید زیبا در انتهای حیاط پارک شده بود.

فدای این ماشین خوشگل شدم. یک پراید سفید زیبا، نفس‌گیر، و من هم با شور و شوق داخلش سوار شدم.