دانلود رمان برایم بمان

پدر و مادر نوس در کنار هم ایستاده بودند؛ نوس هنوز دست‌پوشی‌اش را زیر سرِ خود فشار داده بود. صدای بلندگوهایی که از دور می‌آمد، همچون ناله‌ای ناآرام به گوش می‌رسید: «پرواز شماره ۱۸۵، تهران‑وین…»

در همان لحظه، بقیهٔ کلمات در هوای پر تلاطم گم می‌شدند. پریسا که هنوز از حادثهٔ ناگهانی سرفراز نشده بود، ساکت به نوس نگریست و گفت:
«اگر زود تلفن را برداری، شاید بتوانیم این وضعیت را بهتر درک کنیم.»

نوس گوشش را بر گوشهٔ خود گذاشت و به سمت پدر و مادرش نگاه کرد. پدر، که هنوز شاکی و خنک‌سر بود، سعی می‌کرد با نگاه خیره‌اش به اطراف، همهٔ چیزها را مرور کند. مادر، نازک و آرام، دستش را بر روی شانهٔ نوس گذاشت و با صدای نرم به او گفت:
«چرا این‌قدر نگران هستی؟»

او به جای مادر، چشمش را به گلفروش که در کنارشان ایستاده بود، دوخت. گلفروش یک دستهٔ گل زیبا به دست داشت. نوس با چشمان پر از حیرت فریاد زد:
«چه زیباست این گل!»

مادر لبخندی بر لبانش کشید و گفت: «این گل هم همان‌طور که تو می‌خواهی، زیباست.»

در همین حال، جمعیت به سرعت به سمت درهٔ نزدیک می‌دوید؛ صدای شلیک‌های بلند و فریادهای مردم در فضا می‌پیچید. دست‌های پر از گل‌های تازه، در میان جمعیت می‌چرخید. نوس، که هنوز در میان این هیاهو ایستاده بود، ناگهان دست خود را به سمت یکی از این گل‌ها دراز کرد و با دقت به سمت پدرش اشاره کرد.

رهام که در حال قدم زدن به سمت عموی خود بود، ناگهان صدای خنده‌ای از شروین شنید. شروین که دست‌هایش را در آغوشی محکم گرفته بود، گفت:
«تو مثل یک موش سرعتی‌ات را می‌دوانی، اما هنوز نمی‌توانی از دست گلی که به تو داده شده، فرار کنی.»

رهام خندید و گفت: «این گل شاید مال من نباشد، اما دست‌ام را نمی‌گذارم که از دست برود.»

در همین حین آتش‌سوزی‌ای بزرگ در نقطه‌ای دیگر رخ داد؛ صدای زنگ‌های هشدار و فریادهای اضطراری در فضا پیچید. آتشین که در حین این صحنه به سمت طرفی می‌چرخید، به سمت خانواده‌ها می‌آمد و همه را به اضطراب می‌کشاند.

در انتهای این آشوب، یک پروفسور که در کنار درختان ایستاده بود، به آرامی گفت: «هر چه که این اتفاق‌ها به ما می‌گویند، باید در دل خودمان آرامش را حفظ کنیم.»

پدر و مادر نوس، دست‌هایشان را در هم گره کردند و نوس هم با چشمانی پر از اشک، اما با قلبی پر از امید، به سمت آینده‌ای روشن قدم برداشت.