دانلود رمان گیسو

احساسی درونم می‌چرخید، گویی زندگی‌ام در نقطه‌ای بی‌معنی و پوچ فرو رفته بود. روزها همچون قدم‌های بی‌پایان می‌گذشتند و من در جستجوی منبع آن بی‌ثباتی بودم؛ گویی در اصلِ این اضطراب، فقط یک واژهٔ ساده برای گفتنِ آن باقی مانده بود.

به گوشم صداهایی می‌آمدند، اما تمام‌شان در دهانشان گیر کرده بود، به طوری که هیچ‌یک از آن‌ها به صدا تبدیل نمی‌شد. در این اتاق سکوت، بدنی‌ام هم گشوده و هم فشرده می‌شد؛ رگ‌هایم پر از خون می‌شدند و از دل‌ام احساس خنک‌دلی می‌آمد. ذهنم همچون نوری در تاریکی می‌درخشید و تصور می‌کرد که شاید اتفاقی رخ دهد، حتی اگر آن‌چنان که دیگران می‌گویند، نباشد.

قلبم درون یک دهان سرد می‌لرزید؛ حس خنکی که بی‌پایان به نظر می‌رسید، در دل من به‌گونه‌ای تثبیت می‌شد که دیگر نتوانستم از آن رهایی یابم. صدای قدم‌های من در مسیرهای محکم به‌تدریج در ذهنم می‌پچید، نگاه‌ام به سمت افق‌های دور می‌چرخید و حس می‌کردم که این لحظات، هرگز درک درستی از زمان و معنا نخواهند یافت.

در همین حال، لحظه‌ای که زمان برای من به پایان می‌رسید، درک کاملی از همه چیز به دست آمد؛ قلبم به‌گونه‌ای می‌تپید که به نظر می‌رسید آخرین تپش‌هایش را می‌شنوید. نیرویی که از قفسه‌های ذهنم بیرون می‌آمد، همچون زنگ مرگ، صدایی را به یاد می‌آورد که می‌گوید: «چرا ایستاده‌ام؟»

آیا لذتی در نابودی و مرگ وجود دارد؟ آیا باید از شترهای خسته‌ام، که در خفگی و سستی گیر کرده‌اند، دست بکشیم؟ نه! اجازه ندادم این حس به‌من برسد؛ نمی‌خواستم لذتی را بپذیرم که برای من نیست.

به خدا قسم دادم که هرگز به این قدم‌ها اجازه نخواهم داد که در لحظه‌ای نابود شوند. گویی خداوند می‌خواست که من در میان این صداها، تنها بمانم؛ صداهایی که در هر قدم، به من یادآوری می‌کردند که هنوز زنده‌ام.

در لحظاتی که می‌شنیدم صدای لرزش‌های ناآرام، سؤالی در ذهنم می‌آمد: «من حالا خوب نیستم یا واقعاً از ترس و لرزش صدایی که می‌شنوم، می‌لرزم؟» نمی‌دانستم، شاید این همهٔ سرگیجه و اضطراب، فقط یک فکر باشد که به‌سراغم می‌آید.

به تو می‌گویم که تا وقتی که این وضعیت ادامه دارد، حداقل بمان و حرف‌هایم را گوش کن. شاید این‌بار بتوانم از دل‌تنهایی‌ام لبخندی بر لب بیاورم؛ لبخندی که در دل‌ام تناقضی عمیق دارد اما به هر حال، توانستم کلماتی بگویم، اگرچه گویی دهانم قفل شده بود.

نگاهی به آینده دارم؛ شاید در آن‌جا، با صدای واضح‌تری، بتوانم از این اضطراب‌ها رهایی یابم. اما در این لحظه، با تمام حواسم که به‌هم‌پیوسته‌اند، فقط یک صدا باقی مانده؛ صدای خنک‌دلی که همه چیز را در بر می‌گیرد.