دانلود رمان مرثیه بر باد

سوتِ ناجی، مثل تیغی کُند در فضای استخر می‌چرخید و به دیوارهای نمور می‌کوبید؛ صدایی عصبی که مدام در کلافگیِ ناظمِ استخر، میانِ تذکرهای بی‌پایان به دخترانِ بازیگوشِ بخشِ کم‌عمق، گم می‌شد. بژین، در حالی که تقلا می‌کرد با حرکاتِ نمایشیِ دستش، تکنیکِ صحیحِ قوسِ کمر را به شاگردش بفهماند، موهای سیاهش را زیرِ کلیپس محکم می‌کرد. قطره‌های آب، مثل بارانی ریز و مزاحم، روی سطحِ میزِ کنارِ استخر می‌پاشید؛ جایی که یک کیفِ دستی، سپرِ بلایِ کتابی نیمه‌خوانده شده بود.

ناجی، سوت را از میانِ لب‌هایش بیرون کشید و روی سینه‌اش رها کرد؛ جایی که در شیارِ لباسش آرام گرفت. با چشمانی که از دیدنِ ازدحامِ تابستانیِ دخترانِ مدرسه‌ای، تهی از حوصله بود، رو به بژین زمزمه کرد: «باز هم ناهید و حرف‌های بی‌پایانش درباره‌ی سانس‌های شبانه و مختلطِ یواشکی. می‌گوید ناظر، اینجا را اجاره می‌دهد؛ انگار که در این شهرِ پر از باغ‌های خصوصی، قحطیِ حریمِ امن آمده باشد.»

بژین پاهایش را با بی‌میلی روی هم انداخت و نگاهش را به آبِ راکد دوخت؛ انگار که حقیقتِ ماجرا برایش فراتر از این حدس و گمان‌های پوچ بود. اما ناجی کوتاه نیامد؛ سایه‌ای از انزجار بر چهره‌اش نشست و با صدایی که حالا طعمِ تلخِ یک کشفِ کثیف را می‌داد، گفت: «ناهید می‌گفت صبحِ شنبه، در گوشه‌ی سونا خشک… چیزی دیده‌. نه فقط یک شایعه؛ یک شاهدِ عینی از خلوت‌های نامشروعِ شبانه.» صورتش را با حالتی از انزجار در هم کشید و به افقِ بخارگرفته‌ی استخر خیره ماند.