دانلود رمان مهناز زنی 16 ساله

همین اتفاق تلخ بود که پدرم را برای همیشه از من گرفت. قرار بود چهارم شهریور با پرواز ساعت هفت صبح به مشهد برویم، اما سی‌ام مرداد خبر رسید مامان‌بزرگ در بیمارستان بستری شده است. عمو تماس گرفت و گفت دو تا از رگ‌های قلبش بسته شده و نیاز به عمل دارد. حال بابا با شنیدن این خبر خیلی خراب شد. با این اوضاع، سفر چهارم شهریور ما کنسل شد چون روز عمل مامان‌بزرگ ششم شهریور بود. همه دست‌به‌دعا چشم‌انتظار بودیم، تا اینکه نتیجه نوار قلب جدید قبل از عمل، همه چیز را عوض کرد. معجزه‌ای رخ داده بود و به لطف خدا مشکلی باقی نمانده بود. بابا که خیالش راحت شد، گفت: «من شفای مادرم را از امام رضا خواسته بودم، حالا هر طور شده باید برویم مشهد تا از آقا تشکر کنم.»

دوباره شوق سفر در دلم زنده شد. برای قبل از مهر هیچ بلیط هواپیمایی پیدا نمی‌شد و از طرفی مامان هم توی اتوبوس پا‌درد می‌گرفت؛ بنابراین به اصرار بابا قرار شد پانزدهم شهریور راهی مشهد شویم. بالاخره قسمت شد و رفتیم. بابا توی مشهد حال و هوای عجیبی داشت؛ وقتی دعا می‌کرد، تمام مدت از خدا طلب بخشش داشت، انگار به خودش الهام شده بود که رفتنی است…

صبح زودِ نوزدهم شهریور تصمیم به بازگشت گرفتیم؛ روزی شوم که خستگی سفر را برای همیشه بر تن‌مان گذاشت. خلاصه کنم… در راه بازگشت، لاستیک ماشین ترکید و واژگون شدیم. بعد از آن دیگر چیزی نفهمیدم؛ نمی‌دانستم خوابم یا بیدار. سر من ضربه شدیدی خورده بود. میلاد صندلی جلو کنار بابا نشسته بود و کمربند داشت، مامان هم عقب بود و شانس آورد که از شیشه به بیرون پرت نشد. بابا در دم فوت کرده بود و من و مامان هم بی‌هوش شده بودیم. مردم از ترس مسئولیت جلو نمی‌آمدند. میلاد که گیج و منگ به هوش آمده بود، با سختی زیاد خودش را از ماشین بیرون کشید و با کمک اورژانس ما را نجات داد.

توی آمبولانس به هوش آمدم. مامان کنارم در خوابی عمیق فرو رفته بود و داداشم بالای سرم اشک می‌ریخت. گیج بودم و سراغ بابا را می‌گرفتم، خبر نداشتم که او را از دست داده‌ایم. میلاد مثل یک مرد باتجربه که کوه درد را در خودش بریزد، می‌گفت بابا خوب است و با یک آمبولانس دیگر می‌آید. دوباره از هوش رفتم تا اینکه چشم باز کردم و فهمیدم دو روز است که کاملاً بی‌هوش بوده‌ام.

مامان روی تخت کنار من بود. با بی‌حالی گفتم: «مامان؟ من کجاام؟ بابا و داداش کجا رفتن؟» اما مامان با تعجب نگاهم کرد و گفت: «مامان؟! دختر جون من مامان توام؟!» شوکه شدم، فریاد زدم و بابا را صدا زدم. پرستار آمد، دستم را گرفت و مرا بیرون برد تا شرایط را توضیح دهد. حرف‌هایش مثل خنجر در قلبم فرورفت: بابا رفته بود و مامان هم بر اثر ضربه، تمام گذشته و حافظه‌اش را از دست داده بود.

حتی نتوانستم یک قطره اشک بریزم؛ به معنای واقعی کلمه خشکم زده بود. دوباره حالم بد شد و از هوش رفتم. وقتی چشم باز کردم، میلاد با لباس مشکی بالای سرم بود، موهایم را نوازش می‌کرد و می‌گریست. فهمیدم روزهای خوش زندگی‌ام به پایان رسیده است. وقتی دیدم مامان دیگر روی تخت کنارم نیست، با ترس از میلاد پرسیدم مامان کجاست؟ میلاد فقط سکوت می‌کرد و اشک می‌ریخت. با التماس از او خواستم حرف بزند. میلاد که تازه وارد هجده‌سالگی شده بود و حالا به جای درس و مدرسه باید بار یک زندگی را به دوش می‌کشید و مرد خانه می‌شد، با صدایی گرفته گفت: «مامان هیچی یادش نمی‌آمد، پرخاشگر شده بود و بیمارستان را روی سرش گذاشته بود… مجبور شدند ببرندش… ببرندش آسایشگاه…»