دانلود رمان شیطان سیاه میپوشد

به‌تازگی برای بررسی یک مشکل پزشکی به دکتر مراجعه کردم و خبر خوشی دریافت کردم؛ حالا احساس می‌کنم که وضعیت‌ام بهتر شده. در همین حین، وقتی از آپارتمانم به سمت راه‌پله‌ها می‌رفتم، ناگهان چشمم به یک مرد با ژاکت بنفش و زرد رنگ افتاد؛ او با چهره‌ای بزرگ و چشمانی درخشان، به‌گونه‌ای که گویی از دل تاریکی می‌آید، به من خیره شد.

او در حالی که با صدای آرامی می‌گفت: «من اینجا برای تو آمده‌ام؛ اگر بخواهی می‌توانم به تو کمک کنم»، به‌سرعت به سمت من رفت و دستش را دراز کرد. من که هنوز از شگفتی به‌جا نمانده بودم، با اضطراب به‌سختی می‌گفتم: «چرا این‌کار را می‌کنی؟» او با لبخندی سرد جواب داد: «چون من شیطان سیاه‌پوشم؛ نقش من همین است.»

چشمانش، که همچون شعله‌های آبی در شب می‌درخشیدند، به‌نظر می‌رسید در تاریکی می‌رقصند. اطرافش پر از نورهای رنگین‌کمانی بود که به‌همین سادگی نور خورشید تابستانی را به‌چشم می‌آمدند. صداهای ناآرامی از خیابان می‌آمدند؛ اما او همچنان در آن نور و سایه‌ها ایستاده بود.

من که از همه این صحنه‌ها حیرت‌زده شدم، حس کردم که گویی جهان تمام شده و فقط این مرد سیاه‌پوش در برابر چشمانم ایستاده است. او دستش را روی شانه‌ام گذاشت و گفت: «اگر می‌خواهی از اینجا فرار کنی، باید با من همراه شوی.» من که دیگر جایی برای فرار نداشتم، سرانجام پذیرفتم.

در حین راه رفتن به‌سوی درب خروجی، صدای قدم‌هایش بر پله‌ها طنین‌انداز شد؛ هر گامی که می‌نهاد، صدایش همچون یک نغمه‌ٔ تاریک می‌آمد. ناگهان، در گوشم زمزمه‌ای شنیدم: «تو می‌توانی این دردها را تحمل کنی؛ فقط باید به‌دست خودت ایمان داشته باشی.»

ما از آپارتمان به سمت بالکن رفتیم؛ در آنجا، هوای سردی وزید و من حس کردم که تمام دردهای‌ام در این لحظه می‌پذیرند. او گفت: «این لباس سیاه فقط یک پوسته است؛ درون من چیزی دیگر است.»

در حالی که سعی می‌کردم این حقیقت را درک کنم، صدای یک کودک در پشت سرم شنیده شد که می‌گفت: «ناراحت نشو، همه‌چیز می‌شود خوب شد». من سعی کردم به او نگاه کنم، ولی او تبدیل به سایه‌ای تاریک شد که فقط می‌توانست در ذهنم بماند.

در همان لحظه، دکتر که پیش از این در اتاق معاینه منتظرم بود، وارد شد و گفت: «شما نباید به‌سراغ این آدم بروید؛ او فقط یک خیال است که تو را به‌دست می‌گیرد.» من سرم را به‌سختی تکان دادم؛ اما مرد سیاه‌پوش همچنان لبخند می‌زد و گفت: «نگران نباش؛ من فقط می‌خواهم تو را از این درد نجات دهم.»

سرانجام، وقتی که به‌نزدیک در خروجی رسیدیم، نور خورشید به‌دست‌کم از پنجره‌های بالکن می‌تابید؛ من به‌یکباره احساس کردم که شاید بتوانم دوباره زندگی کنم. مرد سیاه‌پوش به‌سرعت ناپدید شد و من تنها ماندم، اما حس کردم که بخشی از او هنوز در درونم زنده است؛ همان حس که مرا به‌سختی می‌کشاند تا دوباره به‌دست‌آوردن آرامش ادامه دهم.