دانلود رمان دختر یک خلافکار

من آوا رضوان هستم، بیست و سه ساله‌ام و در رشته حقوق تحصیل می‌کنم. آخرین فرزند خانواده‌ام و خواهر پروانه رضوان. پدرم صاحب یک شرکت دارویی است که به کشورهای دیگر هم صادرات می‌دهد و مادرم زنی مهربان است که خانه را با تمام توان و زحمت خود بزرگ کرده است. برادر بزرگ‌ترمان پنج سال از من سن بالاتر است و مهندسی برق می‌خواند. خواهرم دو سال از من بزرگ‌تر است؛ او نقاشی ماهری دارد و من هم در مسیر تحصیل و آینده‌ام قدم می‌گذارم.

بعد از این‌که به‌تازگی صورت‌ام را شستشوی آب سرد کردم، از اتاق بیرون آمدم. صبح که خورشید می‌تابید، سالم (پسرخاله‌ام) با من بازی می‌کرد؛ ناگهان دستمالی که در دست داشت به سمت من پرتاب شد. با تعجب پرسیدم: «چرا این‌قدر قاطی می‌کنی؟» او به من گفت که از صبح زود مامانش همه کارهای خانه را به او سپرده و باید همه چیز را تمیز کند.

در همان لحظه، رزای عزیزم که قرار ملاقات‌مان را داشته، پیامی برایم فرستاد و گفت که حتماً منتظر من است. او با حرف‌هایش حال من را خراب کرد؛ گفت: «چرا این‌قدر بی‌دلیل از من دل‌سرد می‌شوی؟»

چشمانم را بستم و آرام گفتن: «نوا، نمی‌توانم باور کنم که فردا قراره برای هممان زندگی بسازیم؛ فردا قرار است دو ساله‌ام با تو ازدواج کنم.» خودم را جمع و جور کردم تا برای دیدار با آقای عزیزمان آماده شوم. شیشه‌ها و میزها را پاک کردم، جارو کشیدم و آشپزخانه را هم تمیز کردم. سپس او به من بوسه‌ای از گونه‌ام زد و به سمت اتاقش رفت.

من هم تصمیم گرفتم برای نوا سوپ بپزم و آن را به خانه ببرم. مادر صدا زد: «دعوت می‌کنم!» دستم را روی درِ ورودی گذاشتم و گفت: «حالا چه کار کنم؟ من هم کار دارم.» تلفن زدم و خانم‌ها گفتند: «تمیز کنید، اینجا کیست؟» من هم جواب دادم: «آقا، دهنت را ببند، این‌جا حسابی بگذارید که مادرم نفس نمی‌گیرد.»

دست‌هایم را بالا بردم و گفتم: «ببخشید، بابا، شاید عشقتان را به من نشان ندهد.» صدایشان از اتاق شنیده شد و خندیدیم. من به خدا قول دادم که به بابا بگویم نوا دوست‌پسرم نیست؛ ما فقط دو ساله‌مان که عاشق هم هستیم.

وقتی به آشپزخانه برگشتم، فکر نمی‌کردم که نوا را با هیچ‌کس دیگری عوض کنم؛ او با همه پسرها فرق دارد. کیک را آماده کردم و در فر گذاشتم. نوا عاشق کیک‌هایم بود؛ وقتی کیک آماده شد، به اتاق رفتم تا آماده شوم.

روی صندلی نشستم، خوشحال بودم؛ فردا قرار بود همسر مهربانی برایم باشد. من در دانشگاه با نوا آشنا شده بودم. هوا سرد و برفی بود. در جلوی در دانشگاه، وقتی از ماشین پیاده شدم، صدای شکست برف زیر پاهایم به گوش می‌رسید. قدم‌هایم را سریع می‌کردم تا زودتر به کلاس برسم، اما ناگهان پایم لغزید و به زمین افتادم. فکر می‌کردم زمان تمام می‌شود، اما نوا من را از هوا گرفت.

چشم‌هایم را گشودم؛ پسر جوانی با چهره‌ای زیبا و چشمانی چهار برابر بزرگتر از من، من را در آغوش گرفت. بدنم از ترس می‌لرزید. او به آرامی پرسید: «حالت خوبه؟» نفس گرم او به صورتم رسید و بوی عطرش من را مست کرد. با تمام قدرت بوسه‌اش را حس کردم و پس از چند دقیقه با صدای لرزان گفت: «متشکرم.»

در همان لحظه، چند دانشجو دیگر هم در اطراف ما بودند؛ نگاه‌هایشان به مرد جذاب جذب شده بود. نوا لبخندی دلنشین زد و گفت: «من هم نوا هستم.» من هم با لبخندی پاسخ دادم: «من خوشحالم، آوا رضوان.»

دست‌هایم را در آغوش او گرفتم و بدون گفتن کلامی، به چشمان هم خیره شدیم. دندان‌هایم از سرما به هم می‌لغزید. نوا وقتی دید که من سرما خورده‌ام، پالتوی بلندش را از تنش درآورد و روی شانه‌هایم انداخت. گفت: «سرما نخورید.» من هم گفتم: «خوب باشید، من هم خوبم.»

استاد گفت که اگر دیر کنیم، کلاس را از دست می‌دهیم. من بدون خداحافظی از کلاس خارج شدم. وقتی به بیرون آمدم، صدای زنگ در شنیدم. یکی گفت: «من کاری دارم، برو به سلامت؛ فقط زود برگرد تا مادر عصبانی نشود.» من هم گفتم: «باشه، حواستون باشد.»

به سمت درب رفتیم، موهای بلندم را با کش بستم و از اتاق بیرون آمدم. کیک را از فر بیرون آوردیم و دوباره به اتاق برگشتیم تا آماده شویم. وقتی کیک را از فر بیرون کشیدیم، باران می‌بارید و حس عجیبی در دل من ایجاد شد؛ نگرانی، دلشوره و بی‌حوصلگی.

در برابر آپارتمان نوا ایستادم؛ استرس تمام وجودم را فرا گرفته بود. نوا که از خانواده‌اش در جنوب زندگی می‌کند، می‌خواهد شب را با ما بگذراند؛ من درهای خانه را باز کردم.