دانلود رمان آرومت میکنم

صدای خش‌خشِ نفس‌هایش، سکوتِ اتاق را می‌شکافت.

با لحنی که میان خشم و تمنا بود، فریاد زدم: «جوون، حرف بزن! می‌خوام صداتو بشنوم، خواهش می‌کنم!»

در حالی که بغض گلویم را می‌فشرد، سعشی کردم با تمام توان خودم را از او جدا کنم: «آیهان، تروخدا برو کنار… تمومش کن!»

اما او تنها نیشخندی زد؛ نیشخندی که لرزه بر اندامم انداخت. با چشمانی که از هیجان می‌درخشید، عطر تنم را با ولع بو کشید و زمزمه کرد: «چه خوشبختم… تپشِ کوچولوی من…»

با التماسی درمانده گفتم: «آیهان، حالت خوب نیست، بیا الان نه… مامان و بابا هر لحظه ممکنه بیان!»

گویی کلماتم هیچ اثری در او نداشت. با بی‌تفاوتی پاسخ داد: «بیایند! اصلاً بذار بیان ببینن چقدر تشنه‌ی حضورتم!»

ناگهان دستش را روی محل حساس بدنم کشید و با لحنی کنایه‌آمیز پرسید: «فکر می‌کنی پدرم به خواسته‌ی پسرش اهمیت می‌ده، یا به دخترِ زنش؟»

در حالی که خشم و درماندگی در رگ‌هایم می‌جوشید، پاسخ دادم: «اون بابای منم هست!»

او بدون توجه به اعتراض من، با غیظ و عصبانیت پرسید: «اون پسره کی بود؟ هرچند باید ازش ممنون باشم؛ چون اگه اون نبود، من هیچ‌وقت این فرصت رو پیدا نمی‌کردم که اینقدر بهت نزدیک بشم.»

دانلود رمان آرومت میکنم

صدایم لرزید و با ناباوری گفتم: «تو… تو داداشش هستی…»

هنوز حرفم از گلویم خارج نشده بود که با پشت دست، ضربه‌ی آرامی به لبم زد تا ساکت شوم.

«هیسسس! خفه شو تپش… من پسرعموت هستم، نه اون کوفتی که داری زیر لب میگی!»

با دیدن رگ‌های متورم و چهره‌ی برافروخته‌اش، مهر سکوت بر لب زدم. عطر تند و مردانه‌اش در فضای بسته اتاق پخش شده بود و با هر دم، ریه‌هایم را پر می‌کرد. وزنِ تنِ ورزیده و درشتش، تمامِ فضای بالای سرم را گرفته بود و تیغه‌ی بینی‌اش را آرام روی پوستِ حساس گردنم می‌کشید.

با صدایی که در گلویش می‌لرزید، پرسید:

هووم؟ دوباره لال شدی؟
تصویرِ بازگشتِ ناگهانی پدر و مادر و مواجهه با این صحنه‌ی کابوس‌وار، مثل برق از ذهنم گذشت. لرزه‌ای که از سر انگشتانم شروع شد و تا عمق وجودم دوید، غیرقابل کنترل بود؛ اما برای آیهان، این وحشتِ من اهمیتی نداشت.

در حالی که زمزمه‌اش، خش‌دار و تهدیدآمیز در گوشم می‌پیچید، گفت:

نلرز، تپش… بهت گفتم نلرز!
اما دستور او برای بدنی که از ترس در حال فروپاشی بود، معنایی نداشت. ترس مثل زهری در رگ‌هایم می‌چرخید. آیهان که از عدم فرمان‌بری من به ستوه آمده بود، سرش را با خشم عقب کشید؛ در تاریکیِ اتاق، چشمانِ ملتهب و
دانلود رمان آرومت میکنم
درخشانی که به من دوخته بود، بی‌رحم‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.

غرید:

بهت گفتم نـلـرز، لعنتی!
صدایم در گلویم خفه شد:

باشه… فقط… بس کن داداشی، توروخدا!
تا کلمه از دهانم پرید، مشتم را محکم بر لبانم کوبیدم تا جلوی ادامه کلام را بگیرم، اما دیگر دیر شده بود. رگ‌های گردنش چنان با شدت متورم شدند که انگار قصد پاره شدن داشتند. خودم را تا سرحدِ ممکن به تاج تخت فشردم؛ راه فراری نداشتم.
دانلود رمان آرومت میکنم

او سرش را با حالتی تهدیدآمیز کج کرد و با لحنی که از فرط خشم به نجوا رسیده بود، پرسید:

چی گفتی؟… انگار درست نشنیدم. دوباره بگو ببینم چی صدام کردی؟
با صدایی که به سختی از میان لب‌های گزیده‌ام خارج می‌شد، لرزان پاسخ دادم:

ه… هیچی… هیچ‌چیزی نگفتم…