دانلود رمان واحد شماره هشت

۲

– نگین هستم، شما همون مسترید؟
+ بله، تو اسلیوی؟
– تا حالا نبودم، ولی مدتیه این حس رو درون خودم دارم و دلم می‌خواد تجربه‌ش کنم.
+ این رابطه شوخی و خاله‌بازی نیست که هروقت دلت خواست امتحانش کنی و بعد بگذاریش کنار.
– خب الان باید چیکار کنم؟
+ باید ببینم اصلاً از پسش برمی‌ای یا نه.
– من دلم می‌خواد تحت سلطه باشم، این حس اصلاً از ذهنم بیرون نمیره.
+ من اسلیو غیرحضوری قبول نمی‌کنم. فقط حضوری. باید ببینمت تا ارزیابیت کنم؛ اگه تایید شدی، اون‌وقت قوانین رو بهت میگم.

۳

ترسم چند برابر شد؛ طوری که اصلاً پشیمون شدم و خواستم بگم «نه ممنون» و همه‌چیز رو تموم کنم. اما صدایی توی سرم راه افتاد و شروع کرد به نجوا کردن: «مگه همینو نمی‌خواستی؟ مگه تمام وجودت همین رو طلب نمی‌کرد؟ اگه رفتی و خوشت اومد چی؟»
پیامم رو پاک کردم و نوشتم: «باشه، بگید کی و کجا بیام؟»
آدرس و زمان ملاقات فردا رو فرستاد و تاکید کرد دقیقاً سر وقت اونجا باشم، چون از دخترهای بی‌مسئولیت متنفر بود.
تا خودِ صبح خواب به چشمم نیامد. توی سرم جنگ جهانی به پا بود؛ هر بار که به مواجهه باهاش فکر می‌کردم تمام بدنم داغ می‌شد و بلافاصله با هجوم ترس، سرمای عجیبی وجودم رو می‌گرفت.

۴

نفهمیدم کی بالاخره چشمهام گرم شد، اما با صدای زنگ گوشی از خواب پریدم. استرس و دلهره‌ی اینکه قرار است چه بلایی سرت بیاید، حتی یک لحظه هم رهایم نمی‌کرد.
بلند شدم، صبحانه‌ای خوردم که اصلاً نفهمیدم چی بود و چطور بلعیدمش. رفتم حموم، دوش گرفتم و جلوی کمد لباس‌ها ایستادم. این «چی بپوشم» با تمام دفعه‌های قبلی زندگیم فرق داشت.
یک شلوار جین جذب آبی، مانتوی کرم‌رنگ و شال آبی پوشیدم. توی آینه نگاهی به خودم انداختم، نفس عمیقی کشیدم و راه افتادم.
در طول مسیر آن‌قدر غرق اضطراب بودم که راننده تاکسی چند بار صدام کرده بود و نشنیده بودم؛ تا اینکه با صدای بلند داد زد: «خانوم! با شما هستم!» به خودم آمدم و با دستپاچگی، کوچه و پلاک مقصد را به زبان آوردم.